ตอนที่ 399 เพราะรู้ว่าความสุขแบบนี้มันจะอยู่ได้ไม่นาน

หลังพูดจบ เขาก็จากไป

เมื่อออกไปนอกห้าง เขาก็โยนถุงเสื้อในมือลงถังขยะโดยตรง

สุทชุดนี้ได้วางมัดจำไว้ก่อนหน้านี้แล้ว และไม่ใช่คิวของเขาที่จะต้องมารับเอง แต่เมื่อเขาบังเอิญเห็นสือฮว่าพวกเขาอยู่ที่นั่น เขาจึงอดไม่ได้ที่จะเดินเข้าไป

หากในตอนนั้น เขาเลือกเธอก็คงจะดี

สือฮว่าและมูนรออยู่ข้างนอก และในไม่ช้าก็เห็นฮ่อฉวนสือเดินออกมา

ร้านชุดสูทผู้ชายไม่ได้แค่ที่เดียว สือฮว่ากำลังดึงเขาไปซื้อที่อื่น

"พรุ่งนี้ก็เป็นวันแต่งงานของตันเวยและซิ่วหยูแล้ว ฉันกับมูนมีเสื้อผ้าใหม่แล้ว และคุณก็ต้องมีเหมือนกัน"

น้อยมากที่ฮ่อฉวนสือจะมาเลือกเสื้อผ้าเองที่ห้างสรรพสินค้า เพราะมีคนดูแลเสื้อผ้าของเขาอยู่แล้ว

ในท้ายที่สุด สือฮว่าได้เลือกชุดสูทสีดำให้กับเขา และเมื่อฮ่อฉวนสือออกมาจากห้องลองเสื้อ คนโตและคนเล็กที่รออยู่ด้านนอกก็หายไปแล้ว

หัวใจของเขาบีบแน่นขึ้นและมองไปรอบๆ

"สือหัว!"

เขาตะคอกและจับคนขายที่อยู่ข้างๆ "แม่ลูกที่รออยู่ที่นี่เมื่อกี้ล่ะ？"

น้ำเสียงของเขาวิตกกังวลมาก และก็เริ่มสงสัยว่าพวกเขาถูกลักพาตัวไปหรือเปล่า

พนักงานขายส่ายหัว เธอแค่หันหลังไป สองแม่ลูกคู่นี้จะหายไปได้ยังไง?

ฮ่อฉวนสือกำลังจะออกไปนอกร้านอย่างเร่งรีบ และพนักงานขายก็รีบตามเขาไป "คุณคะ คุณยังไม่ได้จ่ายค่าเสื้อผ้าบนตัวนะคะ..."

ในขณะนี้ ฮ่อฉวนสือจะยังจำสิ่งนี้ได้ยังไง เพียงเดินไปไม่กี่ก้าว ก็เห็นสือฮว่าและมูนนั้นกำลังเดินมาพร้อมกัน

ทั้งสองถือไอศกรีมไว้ในมือ ซึ่งกำลังพูดคุยและหัวเราะกัน และไม่รู้ถึงความเป็นห่วงของเขา

เขาถอนหายใจด้วยความโล่งอกและถอนหายใจว่าตัวเองกำลังเอะอะโวยวาย

ในใจนั้นแอบขำอย่างแผ่วเบา ก็คงจะเหมือนกับที่ซือรั่วเฉินพูด เพราะรู้ว่าความสุขแบบนี้จะอยู่ไม่นาน ดังนั้นจึงอยู่ในภาวะตื่นตระหนกอยู่เสมอ

หลังจากที่เขาตะลึงอยู่ สือฮว่านั้นก็ได้ถึงข้างตัวเขาแล้ว พลางวางไอศกรีมไว้ตรงหน้าเขา

เขาเลิกคิด ดูสูงส่งและเย็นชา "ฉันไม่เคยกินสิ่งนี่"

พนักงานขายที่ติดตามเขามาก็พบว่าเขาไม่ต้องการหนี ดังนั้นจึงชะลอความเร็วและแสร้งทำเป็นมองดูทิวทัศน์

"แด๊ดดี้ มันหวานมากนะ"

มูนขัดจังหวะ พลางก้มศีรษะลงไปกัดอีกคำ

สือฮว่ายังพยักหน้า "อร่อยนะ ลองชิมดู?"

ฮ่อฉวนสือจับมือเธอและกัดเบาๆ "ก็ไม่เลว"

สือฮว่าเหลือบมองที่เสื้อผ้าของเขาและพบว่าชุดนี้ดีมาก และพยักหน้าอย่างพึงพอใจ "ชุดนี่แหละ"

หลังจากจ่ายเงินแล้ว สามพ่อแม่ลูกก็เดินออกไปอย่างมีความสุข ก็เจอกับชายคนหนึ่งที่เดินมา

ชายคนนั้นเดินตรงไปยังฝั่งของสือฮว่า "คุณสือครับ มีคนให้ผมมอบมันให้กับคุณ ได้ยินมาว่าเป็นใบทดสอบความเป็นพ่อของคุณฮ่อและลูกสาวของคุณ ผลการทดสอบแสดงว่าพวกเขาไม่ใช่ความสัมพันธ์พ่อลูก"

ไอศกรีมในมือของสือฮว่าเริ่มสั่นและตกลงกับพื้น"ป๊าบ"

เธอรู้สึกเพียงว่าจู่ๆก็มีพุ่งเข้าใส่เธอ และร่างกายก็สั่นสะท้านไปทั้งตัว

ชายคนนั้นวางรายงานไว้ในมือของเธอและจากไปอย่างรวดเร็ว

บรรยากาศของความครึกครื้นในตอนแรกดูหม่นหมองและเงียบงันในทันที

สือฮว่าเปิดมันออกอย่างรวดเร็ว แต่ก็มีมือยื่นออกมาจากด้านข้างแล้วหยิบผลวินิจฉัยนั้นไป

"ฮ่อฉวนสือเอามาให้ฉัน"

เสียงของสือฮว่านั้นหนักแน่น และทำท่าทางที่จะแย่ง แต่ฮ่อฉวนสือกลับฉีกรายงานเป็นชิ้นๆ และโยนมันลงในถังขยะ

"สือฮว่า ของแบบนี้ คนอื่นเขาจะปลอมแปลงมากเท่าไหร่ก็ได้ ถ้ามูนไม่ใช่ลูกสาวของผม แล้วผมจะเก็บเธอมาเลี้ยงไว้ข้างกายผมทำไมหลายปี?"

สือฮว่าตะลึงไปชั่วครู่ และหัวใจที่ยกขึ้นสูงของเขาก็หล่นลงทันที