ตอนที่ 40 ที่ระลึกของเม่

จนกระทั่งดึกเธอก็ล้มพับแล้วหลับไป

เมื่อตื่นขึ้นมาในวันรุ่งขึ้นก็อยู่ในสภาพจิตใจที่ไม่ดี แล้วหัวก็รู้สึกเวียนหัวไปหมด

แต่คนของตระกูลก็มาที่ประตูบ้านตระกูลฮ่อตั้งแต่เช้า บอกว่ามารับเธอไปทานอาหาร

ถางหรงที่อยู่ข้างๆไม่ได้พูดอะไรเพราะเธอไม่เข้าใจเรื่องของบ้านตระกูลสือ

สือฮว่าไม่อยากไป เธอกับตระกูลสือถือว่าไม่ถูกกัน ไปคนเดียวก็ไม่รู้จะเกิดอะไรขึ้น เธอไม่จำเป็นต้องเปิดโอกาสให้คนอื่นทำร้ายตัวเอง

"คุณสือ คุณท่านถามว่าคุณยังต้องการสร้อยข้อมือนั้นอยู่ไหม เขารู้ว่ามันอยู่ที่ไหนน่ะครับ"

คนขับรถพูดด้วยความเคารพ แม้น้ำเสียงจะนิ่งเรียบ แต่คำพูดนั้นเต็มไปด้วยความข่มขู่

สร้อยข้อมือที่เอากลับมาเมื่อครั้งที่แล้วเป็นของปลอม ไม่รู้จริงๆว่าอยู่กับใคร

นอกจากเงินแล้ว สร้อยข้อมือเป็นสิ่งเดียวที่แม่ทิ้งไว้ และมันอาจเกี่ยวข้องกับชีวิตของแม่ด้วย ดังนั้นเธอจะต้องเอาสร้อยข้อมือมาให้ได้!

เธอมองไปที่คุณหญิงถาง และพูดน้ำเสียงที่จริงใจ

"คุณหญิงถางคะ ขาของฉันไม่สะดวกเลยอาจต้องยืมคนจากวิลล่าไปน่ะค่ะ"

คุณหญิงถางไม่ได้พูดอะไร เธอสั่งให้บอดี้การ์ดไปเข็นรถ

สือฮว่าถอนหายใจ บอดี้การ์ดคนนี้ดูไปก็แข็งแรง มีเขาคุ้มกัน น่าจะไม่เป็นอะไร

เธอขึ้นรถอย่างไม่ลังเล ถึงสือเฉียงจะอยากทำอะไรก็ต้องกังวลเกี่ยวกับตระกูลฮ่อที่อยู่ข้างหลังเธอ

บรรยากาศในตระกูลสือช่างมืดมน สิงเหมี่ยวมองไปที่สือฮว่าที่เข้ามาอย่างร้ายกาจ จิกเล็บจนฝังลึกลงในฝ่ามือ

สามีของสือฮว่าเป็นถึงท่านประธานของตี้เซิ่ง! เธอไม่อยากจะเชื่อข่าวนั้นเลย แต่คนในโทรศัพท์ถึงกับบอกสาบาน

เธอรู้สึกสำนึกผิดอย่างมาก เสียใจที่ให้สือฮว่าไปแต่งงานตั้งแต่แรก โอกาสดีแบบนี้ดันไปให้ยัยบ้านั่นได้!

"เสี่ยวฮว่า ลูกมาแล้วเหรอ ช่วงนี้พ่อได้ข่าวว่าสามีลูก ฮ่อฉวนสือเป็นประธานที่อยู่เบื้องหลังตี้เซิ่งจริงใช่ไหม?"

ดวงตาสือเฉียงทอเป็นประกาย หากเป็นเช่นนั้น ลูกสาวสือฮว่าคนนี้จะไม่สามารถตัดความสัมพันธ์กับตระกูลสือได้อย่างแน่นอน

นั่นตี้เซิ่งบริษัทอันดับ1เลยนะ!

เพราะเขากระตือรือร้นเกินไปจนไม่ได้สังเกตเห็นคนที่เข็นวีลแชร์อยู่ข้างหลังสือฮว่า บ้านตระกูลฮ่อส่งคนมาปกป้องเธอเหรอ?

สือเฉียงถึงกับใจสั่น สงสัยตำแหน่งของลูกสาวคนนี้ในบ้านตระกูลฮ่อจะมั่นคงแล้ว

ใบหน้าเขามีความจริงใจและเต็มไปด้วยความรักมากขึ้น

สือฮว่าเม้มริมฝีปาก แม้แต่คนตระกูลสือก็รู้ข่าว สงสัยตัวตนของฮ่อฉวนสือจะไม่ถูกปกปิด หวังว่ามันจะไม่ส่งผลกระทบต่อเขา

เธอจ้องมองสือเฉียงอยู่ครู่หนึ่งแล้วเธอก็พูดว่า "สร้อยข้อมืออยู่ที่ไหนคะ?"

สือเฉียงกัดฟัน ยัยเด็กคนนี้ชักจะกล้าขึ้นเรื่อยๆ คงไม่ต่างจากข่าว เขารีบเดินไปที่รถเข็นและเข็นเธอไปที่โต๊ะอาหาร

"ห้องครัวเตรียมอาหารเช้าไว้แล้ว กินที่นี่เถอะ เดี๋ยวจะบอกหลังจากกินเสร็จนะ"

สือฮว่ามองเห็นภาพอาหารมื้อที่แล้ว ยิ่งไปกว่านั้นคือสือหยวนก็อยู่ ใครจะไปรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นอีก

เธอกินสองสามคำทำทีเอร็ดอร่อยและไม่แตะต้องสิ่งอื่น

สายตาสือหยวนที่จ้องร่างกายของเธอ หากไม่มีคนอยู่รอบๆ เขาคงจะเข้ามาแล้ว

เพื่อสร้อยข้อมือ สือฮว่าเลยไม่ฉีกหน้าเขา

บอดี้การ์ดตระกูลฮ่อยืนอยู่ที่ประตู จ้องมองมาทางนี้อย่างไม่กระพริบตา

สือฮว่าแปลกใจ วันนี้สิงเหมี่ยวพูดน้อยมาก แต่ก่อนพอผู้หญิงคนนี้เห็นเธอ ก็จะเยาะเย้ยก่อน แต่วันนี้เธอกลับไม่พูดอะไรสักคำ

ดวงตาของสิงเหมี่ยวยังคงเต็มไปด้วยความเกลียดชัง ความเกลียดชังลึกกว่าก่อนหน้านี้ เธอจะทนไม่พูดอะไรได้ยังไง?

หรือจะรู้ตัวตนของฮ่อฉวนสือ เลยลังเลเหรอ?

สือฮว่าเดาถูกจริงๆ สิงเหมี่ยวไม่ใช่ผู้หญิงที่ไม่รู้อะไรเลย เธอรู้ดีกว่าใครๆว่าประธานตี้เซิ่งคืออะไร เธอรู้ดีกว่าใคร