ตอนที่ 402 ใครให้เธอคุกเข่าลง ลุกขึ้น

เมื่อทุกคนวิ่งมาถึง มีเด็กน้อยยืนอยู่ที่สวิตช์ ใบหน้าของเธอก็ไร้เดียงสา และดวงตาของเธอก็เบิกกว้าง

เด็กออร่าเกินไปและน่ารักเกินไป

เมื่อถูกจ้องมองด้วยตาคู่นี้ ก็พูดอะไรไม่ได้อีกแล้ว และเสียงของคนงานก็อ่อนลงเล็กน้อย "หนูน้อย ที่นี้มีคนเคยเสีชีวิตมาก่อน พ่อแม่ของเธอล่ะ รีบออกไปเถอะนะ"

พวกเขากดหยุดเครื่องกระโดด แต่ฉสือซินที่อยู่ข้างบนนั้นกลัวมากจนเขาทรุดตัวลง ร้องไห้ตลอดเวลา และขาของเขาก็ทรุดตัวกับพื้น

การปรากฎตัวอย่างกะทันหันของเด็กผู้หญิงและผู้หญิงในสถานที่ก่อสร้างนั้นค่อนข้างน่าประหลาดใจทีเดียว และไม่ว่าจะเป็นเด็กหรือผู้หญิง พวกเขาก็ดูสวยกันหมด

"คุณลุง กรุณาโทรแจ้งตำรวจเพื่อขอความช่วยเหลือ คนนี่คือผู้ค้ามนุษย์"

ทันทีที่เธอพูดจบ นอกประตูสวนสนุกก็คนมีมาดูมากมาย

สือฮว่าวิ่งเข้าไปอย่างรวดเร็ว พวกเขาตรวจสอบการเฝ้าระวังตลอดทาง และในที่สุดก็ล็อคตำแหน่งของเด็กได้ และได้ยินว่าที่นี้เคยมีคนเสียชีวิตมากก่อน เธอตกใจมาก

แต่เมื่อเขาเข้าไปใกล้ เขาพบว่ามูดยืนอยู่ข้างๆ อย่างเชื่อฟังและไม่ได้รับบาดเจ็บอะไร

เธอถอนหายใจด้วยความโล่งอก ดวงตาของเธอแดงก่ำในทันที เธอหมอบลงและกอดเธอ "คุณทำให้ฉันตกใจมาก คุณจะไปกับคนแปลกหน้าอย่างง่ายๆได้อย่างไร!"

มูดมีบุคลิกต่อต้านสังคมในกระดูกของเขาและชอบทุกสิ่งที่อันตราย

เด็กผู้หญิงคนอื่นๆ ชอบชุดสวยและขนมหวาน แต่เธอชอบมีดและปืนมาตั้งแต่เด็ก และบุคลิกของเธอดูน่าเบื่อ

ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา เธอแสร้งทำเป็นเป็นคนดีต่อหน้า สือฮว่าแต่เลือดในร่างกายของเธอพร้อมที่จะเคลื่อนไหวแล้ว แล้วสือซิน ริเริ่มที่จะกลับมาหาเรื่องก่อนและบอกว่าเธอจะพาเธอไป สถานที่ที่สนุกสนาน

มูดรู้สึกว่าคนเลวเหล่านี้โง่ ดังนั้นเขาจึงเกือบเขียนคำว่า "เลว" บนใบหน้าของเขา และเขาสามารถมองออกในชั่วพริบตา

เธอเคยอยู่ในเมืองแห่งความบาปมาโดยตลอด ในเมืองแห่งความบาป ยิ่งมีคนบาปมากมาย เธอก็ยิ่งให้เกียรติเธอมากขึ้นเท่านั้น

และผู้สิ้นหวังเหล่านั้นที่มักจะเดินบนปลายมีดก็ปะปนอยู่ในฝูงชนที่ดูธรรมดาเช่นกัน

คนในเจิงตูที่นิดหน่อยๆก็หาเรื่องก็เป็นแค่พวกอันธพาล

ตัวอย่างเช่น ถางเมิ่งหรู สาวที่อ่อนแอดูเหมือนว่าเธอสามารถชกเธอให้หมดสติได้ด้วยหมัดเดียว แต่เธอกลับเป็นปรมาจารย์อันดับหนึ่งในรายชื่อนักฆ่าชาวยุโรป

เมื่อเทียบกับสิ่งเหล่านี้ สือซิน นั้นอ่อนแอเหมือนมด

ถ้าหากไม่ใช่ว่ามูดเก็บกดมากเกินไป คงไม่ไปกับเธอในครั้งนี้

ในเวลานี้ เมื่อถูกสือฮว่า อุ้ม เธอก็รู้สึกเสียใจเล็กน้อย หม่ามี๊คงเป็นห่วงเธอใช่ไหม?

"หม่ามี๊หนูขอโทษ"

สือฮว่าคิดว่าเธอกลัว และตบหลังเธออย่างรวดเร็ว "เป็นความผิดของฉันเอง ฉันควรจับมือคุณไว้ มิฉะนั้นฉันจะไม่ให้โอกาสคนเลว"

สือซิน ผู้ซึ่งได้รับการช่วยเหลือจากคนด้านข้าง ทั้งร้องไห้ทั้งหัวเราะ คุกเข่าลงบนพื้นและโบกมือ "ช่วยด้วย ช่วยด้วย! อย่ากดเลย ได้โปรดอย่ากด!!!"

สือฮว่า รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย สือซิน กลายเป็นแบบนี้ได้อย่างไร?

เดิมทีเธอตั้งใจจะถามหาความผิด แต่ตอนนี้เธอสามารถส่งคนๆ นั้นไปที่โรงพยาบาลจิตเวชได้โดยตรงเลย

เขาถูกทรมานด้วยเครื่องกระโดดที่รู้ว่าเคยฆ่าคนและถูกลากขึ้นลงหลายสิบครั้งไม่ต้องพูดถึงผู้หญิงแม้แต่ผู้ชายที่เป็นผู้ใหญ่ก็ทนไม่ได้

การกระทำของ มูด เอาชนะการป้องกันอันยาวนานของ สือซิน โดยตรง และเธอซึ่งอยู่ในวิญญาณที่น่าสงสารก็ทรุดตัวลง

คนงานเรียกตำรวจ แต่ตำรวจมาแล้วก็สอบสวนอะไรไม่ได้ ทำได้แค่ควบคุมตัวคนชั่วคราวเท่านั้น

ระหว่างทางกลับ สือฮว่าจับมูดไว้แน่นตลอด

คราวนี้เป็นความบังเอิญที่เด็กไม่เป็นไร และเรื่องนี้ก็ปลุกให้เธอตื่น

ตอนนี้เธอและ มูดเป็นทั้งจุดอ่อนของ ฮ่อฉวนสือและหลายคนต้องเล็งไปที่พวกเขา เธอต้องปกป้องความปลอดภัยของตัวเองและลูกของเธอให้มากขึ้น