ตอนที่ 405 คุณหนูสือจำรอยสักนี้ได้เหรอ？

เป็นผู้มีสง่างาม ไม่มีใครแตะต้องได้

เป็นการยากที่จะจินตนาการว่าบุคคลผู้สง่างามเช่นนี้ได้วางแผนการเข้าซื้อกิจการของจงป่ายกรุ๊ปด้วยมือเดียว คาดเดาไม่ได้จริงๆ

สือฮซ่า คิดว่า ซือรั่วเฉิน จะไม่สบายใจกับงานดังกล่าว แต่เขารู้ว่าเขามาจากไหน แม้ว่าทัศนคติของเขาจะเย็นชา แต่เขาก็ถูกต้องและไม่ทำให้คนอื่นรู้สึกอับอาย

เธอถอนหายใจเพราะมองผิดไป คราวนี้เธอมองผิดคนไปจริงๆ

ในความงุนงง ซือรั่วเฉิน ได้มาถึงด้านหน้าของเธอและ ฮ่อฉวนสือ แล้ว

เขายังคงยิ้มและยกแก้วเบา ๆขึ้น "ประธานฮ่อ ไม่เจอมานาน "

ฮ่อฉวนสือสัมผัสชนแก้วไวน์กับเขา "ผู้เชี่ยวชาญท่านที่เจ็ด ไม่เจอกันมานาน"

มีความประหลาดใจเล็กน้อยในดวงตาของ ซือรั่วเฉิน และจากนั้นมันก็มืดมน

ฮ่อฉวนสือ จำอะไรได้แล้วหรือเปล่า? จำได้มากแค่ไหน? เขาไม่แน่ใจจึงไม่ได้ริเริ่มที่จะตอบเพื่อไม่ให้รั่วไหลมากเกินไป

สือฮว่าเหลือบมองฮ่อฉวนสือ เขาพูดว่าอะไรนะ ผู้เชี่ยวชาญท่านที่เจ็ด? นี้เป็นการเรียกของที่ไหน?

ซือรั่ววเฉิน หันไปมองสือฮว่า ขดริมฝีปากอย่างแผ่วเบา "วันนี้คุณสวยมาก"

สือฮว่าจับแขนของฮ่อฉวนสือและยิ้มอย่างเบาๆ "วิธีการของคุณซือนั้นทรงพลังมาก เมื่อฉันได้ยินข่าวเมื่อวานนี้ ฉันตกใจมาก"

ซือรั่วเฉินเขย่าแก้วไวน์เบาๆ พลางมองอย่างอธิบายไม่ถูก "ฉันได้ยินมาว่าปริญญาที่สองของคุณหรูสือคือเศรษฐศาสตร์ ใช่ไหม คุณควรมีงานวิจัยมากมายเกี่ยวกับธุรกิจ ฉันคิดว่าฉันจะได้เรียนรู้วิธีของคุณในอนาคตอันใกล้นี้"

สือฮว่า ขมวดคิ้ว เธอรู้สึกเสมอว่า ซือรั่วเฉิน มีบางอย่างซ่อนในคำพูดของเขา

เธอคิดว่าการต่อสู้ครั้งต่อไประหว่าง ซือรั่วเฉินและ ฮอ่ฉวนสือแต่เธอไม่คิดว่า ซือรั่วเฉินจะเล็งไปที่เธอ

"ฉันจำได้ว่าถ้าอัตลักษณ์ของปรมาจารย์รั่วไหล เขาต้องรีบกลับไปที่เมืองแห่งความบาปทันที ฉันไม่รู้ว่าผู้เชี่ยวชาญท่านเจ็ดคุณจำได้ไหม?"

เสียงของ ฮ่อฉวนสือจาง ๆ และเขาหันศีรษะและเหลือบมอง สือฮว่าดวงตาของเขาอ่อนโยนลง

ซือรั่ววเฉินก้มศีรษะลงและจิบไวน์ ดวงตาของเขาสั่นไหว

"ฉวนสือ คุณรู้ไหมว่ากฎของ เมืองแห่งความบาป สร้างขึ้นโดยเรา ข้อจำกัดที่เรียกว่าไม่เป็นความจริงสำหรับเรา และฉันเพิ่งเสนอกฎใหม่ คนในเมืองแห่งความบาปจะไม่สามารถแต่งงานกับบุคคลภายนอก ได้รับอนุญาตแล้ว และตอนนี้ก็ได้รับการสนับสนุนจากผู้เฒ่าทั้งสองแล้ว และยังมีการลงคะแนนครั้งสุดท้ายก่อนที่กฎหมายฉบับนี้จะผ่าน ในเวลานั้น ตัวตนของคุณหนูสือคงจะลำบากเล็กน้อย"

นี่คืออำนาจของอนุญาโตตุลาการ เขาสร้างกฎเกณฑ์ แต่ไม่จำเป็นต้องทำตาม

ซือรั่วเฉิน วางแก้วไว้ในมือของบริกรโดยถือท่าที่ชนะ "ฉวนสือฉันบอกคุณว่าฉันเสียใจ แต่คุณบอกฉันว่าไม่มียาเสียใจในโลกนี้ ฉันจะบอกคุณด้วยการกระทำที่ ตราบใดที่พลังในมือของฉันแข็งแกร่งเพียงพอ ยาแห่งความเสียใจก็มีอยู่จริง"

ใบหน้าของ ฮ่อฉวนสือ ทรุดลง และเขากอด สือฮว่า ไว้แน่นขึ้น

ซือรั่วเฉินเป็นคนของอนุญาโตตุลาการ ซึ่งลำบากนิดหน่อย เขาสามารถกำหนดกฎเกณฑ์ต่างๆ ให้กับเขาได้โดยเฉพาะ

จากนี้ไป ฮ่อฉวนสือไม่เพียงแต่จะต่อสู้กับซือรั่วเฉินสิ่งที่เขาต้องการจะต่อสู้คือเมืองแห่งความบาปทั้งหมด

ทันทีที่เขามอบตำแหน่งให้กับซือรั่วเฉิน เขาก็ถึงวาระที่จะเกิดผลเช่นนี้

ซือรั่วเฉิน เห็นเขาก้มหน้าครุ่นคิด ดวงตาของเขาหยุดอยู่ที่สือฮว่า และเขาพูดช้าๆ ว่า "ฉวนสือ ดูเหมือนว่าความจำของคุณจะยังไม่สมบูรณ์ แต่เนื่องจากคุณนึกถึงอนุญาโตตุลาการแล้ว คุณก็น่าจะรู้แล้วว่ามีพระสังฆราชองค์หนึ่งซึ่งลูกสาวหน้าเหมือนคุณหนูสือพอดี พระสังฆราชกำลังจะตามหาคุณหนูสือ คุณและคนอื่นๆ ดันของปลอมขึ้นไปแทน ตอนนี้คนปลอมกลายเป็นหลานสุดที่รักของพระสังฆราชแล้ว พระสังฆราชได้กล่าวไว้แล้วว่า เธอจะได้ครอบครองตำแหน่งพระสังฆราชคนต่อไป ฉวนสือ เกรงว่าชะตากรรมของคุณและคุณหนูสือ เป็นกังวลอย่างยิ่ง "

ฝ่ามือของสือฮว่าถูกบีบทันที และเธอก็จำได้ว่าเมื่อนานมาแล้ว ผู้หญิงคนหนึ่งบอกกับเธอว่าในสายตาของคนอื่น เธอตายแล้ว และคุณหนูที่แท้จริงก็กลับมา

ซือรั่วเฉิน มองไปที่คนสองคนที่อยู่ข้างหน้าเขาและถอนหายใจเบา ๆ "สือฮว่าแม่ที่คุณห่วงใยมากที่สุดคุณไม่กังวลเกี่ยวกับเธอหรือ คุณอยู่ห่างจากเธอเพียงหนึ่งก้าว ถ้าไม่ใช่เพราะ พลังที่ทำให้คุณถูกสะกดจิตได้ ไม่ต้องออกนอกบ้านนานหลายปี แม่ของคุณคิดถึงคุณมาก"