ตอนที่ 416 ฉันชื่อซือรั่วเฉิน ทำไมเหรอ?

สือฮว่าก้าวถอยหลังไปไกลในทันที และชายคนนี้ให้ความรู้สึกที่ผิดปกติต่อเธออย่างมาก

ชายผู้นั้นเดินไปไม่กี่ก้าวก็พบว่าตัวเองนั้นแค่สวมกางเกงบ็อกเซอร์เพียงตัวเดียว จึงรีบหันกลับไปสวมกางเกงที่อยู่บนโซฟาแล้วมองดูเธอด้วยความสนใจ

สือฮว่าหันหลังจะไป แต่ชายคนนั้นกลับพูดขึ้น "ไม่กี่กิโลเมตรในแถวนี้ มีแต่ที่ฉันที่มีแสงไฟ เธอจะไปไหน？"

สือฮว่ายังคงเพิกเฉยต่อเขาและเดินหน้าต่อไป แต่ชายคนนั้นกลับไล่ตามขึ้นมาและคว้าข้อมือของเธอไว้

เธอไม่สามารถดิ้นหลุดได้ และพบว่าชายผู้นี้มีแรงเยอะมากจนน่ากลัวอย่างไม่ได้ตั้งใจ เขาก็แค่จับมันไว้เบาๆ แต่เธอกลับรู้สึกไม่มีแรงแม้แต่จะต้านทาน

"ฉันก็อัธยาศัยดีมากอยู่นะ เธอชื่ออะไร พักที่นี่เถอะ ถึงเธอจะอยากกลับไป ก็ต้องรอรถมาที่นี่ทุกสองสามวัน"

จากคำอธิบายสั้นๆของเขา สือฮว่ารู้ว่าที่นี่เป็นสถานที่ห่างไกลมาก ห่างไกลจนแทบไม่มีอะไรเลยนอกจากไฟฟ้า

ไม่มีwifi ทีวี และในห้องนั่งเล่นไม่มีอะไรเลยนอกจากโซฟาและตู้เย็น

ผู้ชายคนนี้เหมือนอยู่ในยุคดึกดำบรรพ์

"นี่นายปล่อยนะ!"

สือฮว่าโกรธและในใจก็มีความรู้สึกกลัวเล็กน้อย หากชายคนนี้ทำอะไรกับเธอ เธอจะไม่มีโอกาสในการต่อต้านเลย

"เธอมาจากในน้ำเหรอ？"

เมื่อชายคนนี้เห็นเธอเปียกปอน ก็รีบหาผ้าเช็ดตัวที่สะอาดมาวางบนหัวของเธอ

สือฮว่าจ้องมองดวงตาของเขาอย่างละเอียด และพบว่าดวงตาของเขานั้นบริสุทธิ์ และดูเหมือนว่าเธอไม่มีความคิดร้ายต่อเธอจึงได้โล่งใจ

"อืม"

ชายคนนั้นเลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจ และรีบดันเธอให้นั่งลงอย่างรวดเร็ว "นี่เธอมาจากทะเลจริงๆเหรอ？ฉันจะบอกเธอนะ แล้วฉันก็มาจากทะเลเหมือนกัน!"

เขาดูตื่นเต้นมาก ราวกับว่าไม่เคยเจอผู้คนมาเป็นเวลานาน

ในใจสือฮว่ามีเสียง"ตึก"ดังขึ้น เขาก็มาจากทะเล?

เธอชำเลืองมองดูรูปร่างหน้าตาของชายคนนั้น เขาหน้าตาดีมาก ดูผอมบางและผิวก็ขาว แต่ความแข็งแกร่งของเขาไม่ผอมบางเลย เธอสงสัยว่าเขาสามารถหักข้อมือของเธอได้ด้วยมือเดียว

"ฉันชื่อสือฮว่า แล้วนายล่ะชื่ออะไร？"

เมื่อรู้ว่าเขาไม่ได้คิดร้าย เธอจึงโล่งใจและนั่งบนเก้าอี้ด้านข้าง

"ฉันชื่อซือรั่วเฉิน"

สือฮว่าตัวแข็งทื่อและเกือบจะกระโดดออกจากเก้าอี้ "นายบอกว่านายชื่ออะไรนะ？!"

ชายคนนั้นกระพริบตาอย่างไร้เดียงสา "ฉันชื่อซือรั่วเฉิน มีอะไรเหรอ?"

สีหน้าของสือฮว่าจมลงในทันที นี่เธอได้ยินเสียงหลอนเหรอ? ชายคนนี้ชื่อซือรั่วเฉิน แล้วซือรั่วเฉินในจิงตูคือใคร?

ซือรั่วเฉินเป็นหัวหน้าคนที่เจ็ดของนิกายอนุญาโตตุลาการ แต่แม้แต่ฮ่อฉวนสือก็ยังไม่เคยพูดถึงกล่าวถึงเรื่องราวชีวิตของซือรั่วเฉิน แล้วซือรั่วเฉินที่อยู่ตรงหน้าเป็นใคร?

เธอรู้สึกว่าตัวเองกำลังจะเวียนหัว ซือรั่วเฉินคนนี้กับซือรั่วเฉินนั้นไม่เหมือนกันเลย

"นายมาที่นี่ตั้งแต่เมื่อไหร่"

ซือรั่วเฉินนั่งลงบนโซฟาและหาว "ลืมไปแล้ว มันนานเกินไป"

"บ้านคุณอยู่ที่ไหน？ ญาติของคุณล่ะ"

"ลืมแล้ว"

สือฮว่าดึงมุมปากของเธอ คงไม่ใช่มีอาการความจำเสื่อมเป็นเลือดอย่างนั้นเหรอ？

"นายความจำเสื่อม？"

ชายคนนั้นตกตะลึงพลางขยี้คิ้วตัวเอง "เปล่า แต่แค่ฉันมีเป็นโรคโรคหนึ่ง"

"โรคอะไร?"