ตอนที่ 429 แทงคนที่เป็นไข้ใจ

"ทำไมเมื่อกี้ไม่สนใจฉันล่ะ?"

ได้กลิ่นลมหายใจที่คุ้นเคย สือฮว่าถึงหลุดจากภวังค์ และก็กอดเอวของเขา "ฮ่อฉวนสือ?"

ฮ่อฉวนสือลูบผมของเธอเบาๆ และกดจูบที่แก้มของเธอ "ใช่"

ลูกธนูที่ข้ามภูเขาแม่น้ำแทงคนที่เป็นไข้ใจ เหมือนกับทั้งสองคน

ทันใดนั้นฮ่อฉวนสือก็โน้มตัวอุ้มเธอไปที่ห้อง ดูเหมือนว่าเขาจะคุ้นเคยกับสถานที่นี้แถมไปที่ห้องเธอได้แม่นยำมากก่อนเตะประตูออก

สือฮว่ายังไม่ตอบสนอง ถูกกดลงบนเตียง และช่วงเวลาที่ผิวสัมผัสกัน ทั้งคู่ก็เริ่มแข็งทื่อ

ราวกับพวกเขาไม่ได้สัมผัสกันแบบนี้มานานแล้ว เพียงจูบเบาๆก็เหมือนฟ้าร้องแผ่นดินสะเทือน

สือฮว่าที่โดนเขาจูบหายใจไม่ออก ใบหน้าแดงก่ำ แต่ฮ่อฉวนสือกลับไม่อนุญาตให้เธอหลบและเกี่ยวเอวของเธอไว้แน่น

สือฮว่าใช้ประโยชน์จากช่องว่างนี้เพื่อสูดอากาศ จากนั้นก็ถูกเขาลากลงไปในทะเลแห่งความปรารถนา

จมดิ่ง ขึ้นลง กรีดร้อง

เขาเกี่ยวเอาหัวใจ วิญญาณของเธอ ไม่ปล่อยไปไหน

เขาเป็นนักล่า เป็นกับดักสัตว์ดุร้าย เป็นคันธนูที่แหลมคม ซ่อนตัวอยู่ใต้กับดัก ทำให้เหยื่อสับสนในขุมนรก

สือฮว่าไม่รู้ว่าจริงๆ แล้วตัวเองกำลังเรียกอะไรในตอนท้าย พูดไม่เป็นภาษาและทำได้โอบรอบคอของเขาเท่านั้น

เธอรู้สึกว่าตัวเองกำลังจะหายใจไม่ออกและตาย และกำลังจะแห้งตาย

เขากำมือเธอแน่น ไม่ยอมปล่อย และไม่ยอมปล่อยร่างกายทุกตารางนิ้วของเธอ

เขาไล้ชิมมันอย่างระมัดระวังและหลงใหล บางครั้งก็กวาดสายตามองเธอด้วยสายตาที่ดึงดูด

สิ่งที่สือฮว่าทนไม่ได้มากที่สุดคือท่าทางของเขาแบบนี้ ทั้งดีทั้งร้าย ทำให้คนตกอยู่ในก้นบึ้ง

เธอยืดคอขึ้นขอความเมตตาและบอกว่าอย่าทำต่อ ควรหยุดได้แล้ว

แต่ราวกับเขาไม่ได้ยิน เขาดึงเธอและด่ำดิ่งลึกลงไป

ใบหน้าของเธอเปลี่ยนเป็นสีแดงเหมือนคนจมน้ำที่หมดหวังโบก สองมือปัดป่ายอย่างไม่รู้ตัว

มือของเขาเปลี่ยนมารั้งเอวเธอไว้ มีแต่แรงลงไปไม่มีผ่านเบา

กลางคืนมืดมิด ข้างนอกลมพัดกลิ่นน้ำทะเลลอยมาในอากาศ

ฮ่อฉวนสือก้มศีรษะลงและกดจูบที่คอของเธอและเอนตัวซุกคอของเธออย่างหมกมุ่น

ลมหายใจของเธอยังอยู่ และเธอก็อยู่ ดีจริงๆ

"ก๊อก ก๊อก"

มีคนมาเคาะประตู และเสียงของซือรั่วเฉินไม่พอใจมาก "เสียงพอดรักกันจะเบากว่านี้ได้ไหม?"

เขาไม่ได้โง่ที่รู้ว่ามีสองคนอยู่ในนั้น

สือฮว่าจับใบหน้าของเธอด้วยความรำคาญ เมื่อกี้เธอปล่อยตัวมากเกินไปและลืมไปว่าซือรั่วเฉินอยู่ห้องข้างๆ

เตียงของพวกเขาถูกกั้นด้วยกำแพง และคาดว่าเขาคงได้ยินแล้ว

ช่วงนี้ซือรั่วเฉินเขียนปฏิทินใหม่ ในที่สุดก็รู้ว่ามีคนอื่นอาศัยอยู่ในบ้านของเขา

เลือกที่จะเคาะประตูในเวลานี้ เดาว่าคงทนไม่ไหวแล้วจริงๆ

ซือรั่วเฉินทนไม่ไหวแล้วจริงๆ จับหน้าอกด้วยมือทั้งสองข้าง ครุ่นคิดว่าผู้ชายมาจากไหน

ปีศาจงู? หนอน? คงไม่ใช่ผีใช่ไหม?

"สือฮว่า ภูเขาแห้งแล้งนี่ เธออยู่กับใครน่ะ?"

ด้วยความอยากรู้ ซือรั่วเฉินเลยเคาะประตูอีกครั้ง "เธอโอเคไหม ฉันได้ยินเธอแหบเล้ว"

สือฮว่าหน้าแดงจนอยากเอาหัวซุกอ้อมแขนฮ่อฉวนสือ

ฮ่อฉวนสือกอดเธอและกดจูบเธอที่หน้าผาก "ปล่อยต้องไปสนใจเขา นอนเถอะ พรุ่งนี้ตื่นมาก็จำไม่ได้แล้ว"

สือฮว่าได้ยินเขาพูดแบบนั้นก็โล่งใจ