ตอนที่ 437 ผู้ชายคนนี้เป็นงูพิษที่คอยฉวยโอกาส

เขาเยาะเย้ยและมองไปที่ซือรั่วเฉิน "ถ้าปรามาจารย์ท่านเจ็ดไม่ขึ้นไป งั้นฉันจะพาผู้หญิงคนนี้ขึ้นไปก่อน"

ซือรั่วเฉินลูบใบหน้าของเขา คิ้วของเขาเต็มไปด้วยความเกลียดชัง

ไม่มีใครกล้าปฏิบัติต่อเขาด้วยวิธีนี้ สือฮว่าเป็นคนแรก

เขาหันกลับมาและบีบคางเธออย่างกะทันหัน อยากจะบีบคางของเธอออกแตก

สือฮว่าขมวดคิ้วด้วยความเจ็บปวดและอยากจะโบกมือเขาออกไป แต่ซือรั่วเฉินคว้าข้อมือของเธอไว้ "ฉันบอกคนบอกยวี่เย่เกี่ยวกับเรื่องของป้าหลิวเอง สือฮว่า คุณคิดว่าคุณจะช่วยเธอได้หรือไม่ ฉันแนะนำให้คุณพิจารณาข้อเสนอของฉันตอนนี้"

ขณะที่เขาพูด นิ้วของเขาขยี้ผมของเธอด้วยกลิ่นที่อ่อนโยน "ไม่เช่นนั้น คุณจะไม่มีวันได้เห็นเธออีก"

สือฮว่ารู้สึกว่าใบหน้าที่อยู่ตรงหน้าเธอน่าขยะแขยงจริงๆ เธอหลับตาลง และสงบงูสองตัวบนข้อมือของเธออย่างเงียบ ๆ ด้วยปลายนิ้วของเธอ "ผู้อาวุโสใหญ่ ขึ้นไปกันเถอะ"

ผู้อาวุโสใหญ่เห็นซือรั่วเฉินทรุดตัวลง และมุมปากของเขากระตุกอย่างเย็นชา "ฉันคิดว่ามีเพียงอาหมิงเท่านั้นที่จะโง่เขลาและหมกมุ่นอยู่กับผู้หญิงคนนี้ ไม่ได้คาดเลยว่าปรมาจารย์ท่านเจ็ดจะลงเสน่ห์กับผู้หญิงคนนี้ด้วย เธออยู่ไม่ได้จริงๆ"

ซือรั่วเฉิน ไม่ได้พูด แต่มองดูสือฮว่าด้วยดวงตาจางๆ และทันใดนั้นก็หัวเราะเบา ๆ "ฉันเกลียดการเล่นของคนอื่นที่ยอมตายดีกว่ายอมจำนน และสิ่งที่ไม่ได้นั้น แม้จะพังก้ไม่ยอมให้คนอื่นได้มัน สือฮว่า คุณดื้อมาก งั้นก็ขึ้นไปเถอะ"

ดูเหมือนเขาจะโล่งใจในทันใด ก้มศีรษะลงแล้วหยิบบุหรี่ขึ้นมาสูบ ค่อยๆ จุดบุหรี่ ถอดแหวนที่นิ้วซ้ายออก แล้วใส่ไว้ในกระเป๋าเสื้อ

สือฮว่าไม่ต้องการมองเขาอีกต่อไปและเดินตามหลังผู้อาวุโสใหญ่โดยตรง

หลังจากมาถึงวอร์ดของ ยวี่เย่ ในที่สุดเธอก็รู้ว่าพ่อของเธอหน้าตาเป็นอย่างไร

เมื่อเห็นใบหน้าของเธอ ยวี่เย่ เกือบจะลุกออกจากเตียงด้วยความตื่นเต้น

แต่ตอนนี้เขาอ่อนแอเกินไป แม้จะพูดแค่คำสองคำเขาก็จะไอ

ความสัมพันธ์ระหว่างผู้อาวุโสใหญ่และเขาดูเหมือนจะดีมาก และทั้งสองกำลังพูดถึงอดีต

สายตาของยวี่เย่ หยุดอยู่ที่ร่างกายของสือฮว่า เป็นครั้งคราว และในที่สุดเขาก็กล่าวด้วยความขอบคุณ "ผู้อาวุโสใหญ่ ฉันขอบคุณมากสำหรับครั้งนี้ ฉันยวี่เย่เป็นหนี้บุญคุณ"

นี่คือสิ่งที่ผู้อาวุโสใหญ่ต้องการ ความโปรดปรานของยวี่เย่นั้นไม่ใช่เรื่องง่าย และหลังจากที่ชายคนนี้หายดีแล้ว ตำแหน่งของพระสังฆราชจะกลับไปอยู่ในมือของเขาอย่างแน่นอน ผู้เเฒ่าตระกูลหมิงคนปัจจุบันเป็นเพียงหุ่น

"ฉันจะจำสิ่งนี้ไว้ก่อน ถ้าตระกูลฮ่อและตระกูลยวี่ มีความแค้นใดๆฉันหวังว่าพระสังฆราชจะนึกถึงเรื่องวันนี้แล้วไม่ถือสากัน"

ผู้อาวุโสใหญ่กำลังพูดถึงฮ่อหมิง และแน่นอนว่ายวี่เย่ก็เข้าใจ

"ผู้นำฮ่อยังเด็กอยู่ และเป็นเรื่องปกติที่จะทำผิด ตอนนี้ลูกสาวของฉันกลับมาแล้ว ฉันจะไม่โทษเขาอีก"

ผู้อาวุโสใหญ่พยักหน้าและยืนขึ้นช้าๆ "ฉันจะกลับก่อน จะไม่ทำให้เรื่องของคุณล่าช้าล่ะ"

หลังจากที่ผู้อาวุโสใหญ่จากไป ยวี่เย่ ก็โบกมือให้ สือฮว่า"เสี่ยวฮว่ามานั่งที่นี่"

เขาชี้ไปที่เก้าอี้ตรงหน้าเขาราวกับว่าเขาเป็นพ่อที่ใจดี

แต่สือฮว่าเข้าใจว่าสิ่งที่เรียกว่าความรักแบบพ่อนั้นอยู่ไกลจากเธอมากเกินไป

เธอค่อยๆ เดินไปนั่งที่เก้าอี้ ไม่ได้พูดอะไร

เมื่อยวี่เย่มองเธอ คิ้วของเขาก็อ่อนลงเล็กน้อย "ฉันไม่นึกเลยว่าวันนี้จะเป็นการพบกันครั้งแรกของเรา"

ใช่ การพบกันครั้งแรกที่เลวร้ายเช่นนี้

"หลิวชิงเฉียนผู้หญิงบ้านั้นที่ซุ่มซ่อนอยู่ในบ้านของยวี่ มาหลายปีแล้ว ฉันเข้าใจเธอผิด ฉันคิดว่าเธอดีกับฉันจริงๆ

ยวี่เย่ไอและสีหน้าของเขาดูมืดมนเล็กน้อย

ปากของ สือฮว่าขดเยาะเย้ยยังไม่ได้พูดอะไรอีก

ยวี่เย่ค่อย ๆ เอนตัวลงบนหมอน มองไกลออกไป "ฉันไม่นึกเลยว่าครั้งแรกที่เจอจะต้องอยู่และตาย ในชีวิตนี้ฉันไม่มีลูกคนอื่นๆแล้ว มีเพียงลูกสาวอย่างเธอ และระหว่างคุณกับฉัน ก็อยู่รอดได้คนเดียว บางทีนี่อาจเป็นโชคชะตา เสี่ยวฮว่า ถ้าคุณลงไปที่นั่น อย่าโทษฉันเลยนะ"

ทันทีที่เขาพูดจบ แพทย์สองคนก็ออกมาข้างนอกประตู