ตอนที่ 438 ฉวนสือสู้ฉันไม่ได้ เขามีจุดอ่อน

ความเย็นมาจากด้านหลัง และสือฮว่าก็เกือบจะแน่ใจว่าชายผู้นี้กำลังรอเธออยู่ที่นี่

ซือรั่วเฉินสะบัดเขม่าเบา ๆ เอียงศีรษะเล็กน้อยและพูดเบา ๆ ว่า "เมื่อกี้ที่คุณตามผู้อาวุโสใหญ่ขึ้นไปนั้น ฉันก็รู้ว่าคุณจะสามารถออกมาได้ ดังนั้นฉันจะรอคุณอยู่ที่นี่"

เขาไม่รีบร้อนและสง่างามอยู่เสมอ

จู่ๆ ลมกลางคืนก็พัดแรงมาก ปลอกคอของซือรั่ววเฉินถูกเป่าและกระพือปีก และได้ยินคำอุทานของผู้คุ้มกันที่ตกตะลึงในระยะไกล

ทั้งหมดนี้ทำให้สือฮว่า คิดได้ว่าเธอไม่มีเวลาแล้ว

"ตามฉันมา ป้าหลิวรอดได้ เธออยู่ที่นี่ ป๊าหลิวจะตาย"

เขาหัวเราะเบาๆและเดินเข้ามาหาเธอ บีบคางของเธอ "การตบเมื่อกี้นั้นเจ็บมาก แต่ฉันไม่โกรธ ตอนนี้ฉันจะให้โอกาสเธอเลือกอีกครั้ง"

สือฮว่าไม่มีทางเลือก เธอต้องเลือกเขา

อย่างที่เขาพูด ถ้าเขาอยู่ที่นี่ ยวี่เย่ ที่คลั่งไคล้จะฆ่า หลิวชิงเฉียนอย่างแน่นอน

แล้วถ้าฆ่าซือรั่วเฉินตอนนี้ล่ะ?

สือฮว่าจับงูตัวเล็กสองตัวที่ข้อมือของเขา ถ้าเขาพลาด ซือรั่วเฉินจะต้องโกรธแน่นอน

ยิ่งบุคคลมีความสงบสุขมากเท่าใด ความโกรธของเขาก็จะยิ่งคาดไม่ถึงมากขึ้นเท่านั้น

สือฮว่าหลับตาลง เธอไม่กล้าเดิมพัน และกลัวว่าซือรั่วเฉินจะยังมีไพ่อื่นอยู่

หลิวชิงเฉียนที่ยืนอยู่ข้างหลังเธอร่างกายของเธอสั่น ดวงตาของเธอเริ่มเปลี่ยนเป็นสีดำ

ซือรั่วเฉินเลิกคิ้ว "ดูเหมือนว่าป้าหลิวจะทนได้ไม่นานล่ะ"

สือฮว่ารีบพยุงหลิวชิงเฉียนและกัดฟัน "ฉันจะไปกับคุณ คุณปล่อยเธอไป"

ซือรั่วเฉิน หัวเราะเบา ๆ และลูบหัวเธอเบา ๆ "เด็กดี"

สือฮว่า เพียงรู้สึกหนาวเล็กน้อย

สักพักรถของซือรั่วเฉิน ของมาถึงไม่ใช่คันที่เขาขับบ่อย

ทันทีที่ สือฮว่า และ หลิวชิงเฉียน ขึ้นรถ บอดี้การ์ดด้านนอกก็รีบวิ่งออกมา แต่พวกเขาก็ตกใจกับเสียงปืนลั่น

ซือรั่วเฉินมีปืน และอาชญากรรมทั้งหมดเป็นสิ่งต้องห้าม แต่เขานำปืนมาด้วย

"คุณไม่กลัวที่จะเป็นศัตรูสาธารณะของทุกคนเหรอ?"

น้ำเสียงของ สือฮว่า กำลังเยาะเย้ย และเขาค่อย ๆ เอนตัวพิงหน้าต่าง

ซือรั่วเฉินขว้างปืนออกไปและกอดเธอ "ใครจะไปรู้ว่าฉันเป็นคนยิงปืน ทุกคนคงสงสัยว่าเป็นฮ่อหมิง ตอนนี้เมืองแห่งความบาปทั้งหมดก็มีปืนอยู่ในอาณาเขตของเขาด้วย"

ร้ายกาจมาก

สือฮว่าโกรธมากจนผลักร่างของเขาออก แต่ซือรั่วเฉินก็กอดเธอแน่นขึ้น

เขาดูสง่างาม แต่นิ้วของเขากำเธอแน่น

หลิวชิงเฉียน สลบไปนานแล้ว และ สือฮว่า ก็ดิ้นรนอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะหลับตาลง

เมื่อรถขับเป็นระยะทางไกล สือฮว่ากล่าวว่า "คุณส่งเธอไปที่สวนจื่อได้ไหม"

ทันทีที่เธอพูดจบ คางของเธอก็ถูกบีบ และซือรั่วเฉินจ้องที่เธออย่างแน่นหนา "ฉันรู้ว่าคุณกำลังคิดอะไรอยู่ ส่งป้าหลิวไป คุณก็ไม่มีสิ่งที่ต้องหว่งแล้วใช่ไหม บนข้อมือของคุณ สร้อยข้อมือนั้นกินคนได้ ถ้าไม่เอาป้าหลิวไว้ แล้วจะเอาอะไรขู่เธอ"

เขารู้เรื่องนี้ด้วยเหรอ?

นิ้วของเขาบีบคางของเธอมากจนเธอเริ่มขมวดคิ้วเพราะความเจ็บปวด

ทันใดนั้น เขาก็ก้มศีรษะลงราวกับจะจูบริมฝีปากของเธอ

สือฮว่าเอียงศีรษะของเธออย่างรวดเร็ว และจูบที่พลิ้วไหวก็แตะไปที่แก้มของเธอทันที

ดวงตาของซือรั่วเฉินเป็นสีดำสนิท และเขาจ้องมองเธออย่างตรงไปตรงมา หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็พึมพำว่า "ถ้าฉันเลือกส่งคุณกลับไปที่จิงตูตอนนั้น คุณจะชอบฉันไหม"

เธอรู้สึกสิ้นหวังในตอนนั้น และคิดว่าเขาเป็นคนที่จะช่วยชีวิตเธอ