ตอนที่ 440 เขาได้ตัดสินใจเรื่องที่ผิดพลาด2ครั้งในชีวิต

เมื่อคิดอย่างรอบคอบแล้วเขาก็ไม่ได้สูญเสียอะไร แต่มีความไม่เต็มใจอยู่ในใจอยู่เสมอ

เขากระตือรือร้นในอำนาจจริง ๆ แต่เมื่อทุกอย่างอยู่ในมือของเขาแล้ว หัวใจของเขาก็ยังว่างเปล่า

มีหลุมดำอยู่ในหัวใจซึ่งพลังและอำนาจนั้นไม่สามารถเติมเต็มได้

เขามองไปที่ สืออฮว่าและพบว่าเธอกำลังกอดฮ่อฉวนสือดวงตาของเธอมั่นคงและพึ่งพาได้

เขาไม่เคยสัมผัสความรู้สึกแบบนี้มาก่อน บางทีเขาอาจจะเคยรู้สึกแบบนั้นตอนที่เขายังเด็กมาก

แต่ภายหลังเขาถูกทำลายอย่างสิ้นเชิง และบอกตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าเขาไม่เสียใจเลย

อย่างไรก็ตาม ค่ำคืนที่นอนไม่หลับนับไม่ถ้วน ความรู้สึกผิดและความตื่นตระหนกนับไม่ถ้วนกำลังจะทำให้เขาจมน้ำตาย

น้องชาย......

เขาไม่ได้คิดถึงคำสองคำนี้มานานแล้ว และเขาไม่สมควรที่จะนึกถึงคำเหล่านั้น

เขาจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าอารมณ์ของเขาเป็นอย่างไรตอนที่ผลักเด็กลงทะเล

เขาได้ตัดสินใจเรื่องที่ผิดพลาด2ครั้งในชีวิต การตัดสินใจครั้งแรกทำให้เขาต้องสูญเสียน้องชายไป และการตัดสินใจครั้งที่สองทำให้เขาสูญเสียฮ่อหมิงซึ่งเป็นทั้งมิตรและศัตรูไป

คนสองคนนี้เคยเป็นสองคนที่ตระการตาที่สุดในชีวิตของเขา

"สือฮว่า โรคทางพันธุกรรมของครอบครัวคุณ..."

ในที่สุดเขาก็พูดเหมือนประนีประนอม "หาสร้อยข้อมือของคุณกลับมา สร้อยข้อมือนั้นอาจช่วยคุณได้ ฉันไม่รู้ว่าเธออยู่ที่ไหน ความสำเร็จทางการแพทย์ของเธอนั้นเหนือกว่าโดยแพทย์คนใดในโลก ทักษะทางการแพทย์ของเธอยอดเยี่ยม และการใช้พิษของเธอก็ดีมาก ถ้าคุณไปหาเธอด้วยสร้อยข้อมือนั้น บางทีเธออาจช่วยชีวิตคุณได้"

สือฮว่าไม่รู้ว่าเธอมีโรคทางพันธุกรรมในครอบครัวแบบนั้นด้วย เมื่อได้ยิน ซือรั่วเฉิน พูดเช่นนี้ เธอก็หันไปมองที่ฮ่อฉวนสือ

สีหน้าของฮ่อฉวนสือนั้นดูไม่ดีมาก มีรอยคล้ำลึกบนเปลือกตา ดูเหมือนว่าเขาได้ยุ่งกับสิ่งอื่นๆมาระยะหนึ่งแล้ว

เป็นเพราะเธอหรือเปล่า? เพราะเธออาจจะป่วยได้ตลอดเวลา? จะตายเมื่อไหร่ก็ได้?

ซือรั่วเฉินล้วงเข้าไปในกระเป๋าของเขา หยิบแหวนออกมา เดินไปตรงหน้าเธอ วางแหวนไว้ในมือ "ถ้าสร้อยข้อมือนั่นใช้ไม่ได้ ลองใช้แหวนนี้ดู นิสัยก็คนๆนั้นแปลกมาก และฉันก็ไม่ได้ข่าวของเธอมานั้นแล้ว ขอให้คุณโชคดี"

หลังจากพูดจบ ซือรั่วเฉิน มอง ฮ่อฉวนสือ ด้วยดวงตาที่คลุมเครือ "เรื่องของน้องชายของฉัน เมื่อฉันคิดว่าดีแล้ว วันหนึ่งฉันจะพบเขา"

พูดจบเขาก็จากไปโดยไม่หันกลับมามอง

เฮลิคอปเตอร์เริ่มสตาร์ทอย่างช้าๆ และลมแรงก็ดังขึ้นอีกครั้ง

สือฮว่ากอดแน่นในอ้อมแขนของฮ่อฉวนสือ ดวงตาของเธอแดงเล็กน้อย "คุณรู้ตั้งนานแล้วเหรอว่าฉันจะป่วย?"

ฮ่อฉวนสือพยักหน้าและลูบหัวของเธอ "เราจะกลับไปที่จิงตูในอีกสองสามวันและจะไม่กลับมาอีก"

"อื้ม"

เธอไม่มีความรู้สึกดีๆ เกี่ยวกับสถานที่นี้ แต่รากฐานของฮ่อฉวนสือ อยู่ที่นี่ เขาจะทิ้งทุกอย่างไว้ที่นี่จริงหรือ

สือฮว่าหลับตาลง เธอไม่ต้องการให้เขาเสียสละครั้งใหญ่เช่นนี้ แต่เธอก็ทำอะไรไม่ได้

เธอคิดอย่างนั้นและตกลงไปในอ้อมกอดอันอบอุ่น

ฮ่อฉวนสือ ลูบแก้มของเธอ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความมึนเมา "นี่ไม่ใช่บ้านของฉัน ฉันจะไม่ลังเลใจ ฮว่าเอ๋อร์ ที่ที่มีคุณและน้องพระจันทร์อยู่ที่นั้นก็จะเป็นบ้านของฉัน"

ดวงตาของ สือฮว่า เป็นสีแดงและเธอกอดเขา

เฮลิคอปเตอร์หยุดอยู่ในสวนจื่อ

ในช่วงสองสามวันที่ผ่านมา ผู้คนจำนวนมากได้มาเยือนสวนจื่อ แต่พวกเขาทั้งหมดถูกแมลงของ ซือรั่วเฉินหยุดยั้ง