ตอนที่ 441 แต่ระหว่างกลางนี้มันดูเหมือนว่ามีเหวที่ไม่สามารถก้าวข้ามไปไม่ได้

เขายืนดูอยู่นาน นานจนขานั้นรู้สึกชาเล็กน้อย

ระยะห่างระหว่างพวกเขาอยู่ใกล้กันมาก แต่ระหว่างกลางนี้มันดูเหมือนว่ามีเหวที่ไม่สามารถก้าวข้ามไปไม่ได้

"เสี่ยวซือ คุณมองอะไรกัน？"

หมิ่งซาเดินขึ้นมา แล้วมองตาสายตาของเขา เมื่อเขาเห็นชายคนนั้น ก็จับปืนที่เอวอย่างระวังตัว "ปรมาจารย์ที่เจ็ด คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?"

ชายคนนั้นไม่ตอบ และดวงตาดูเลือนลอยเล็กน้อย

หมิ่นซารีบพูดกับคนที่อยู่ด้านข้าง: "เสี่ยวซือ นายท่านยังรอเราอยู่ กลับกันเถอะ"

ซือรั่วเฉินพยักหน้า หยุดการกระทำและจากไปในทันที

ถ้าเขามองย้อนกลับไปก็จะเห็นชายที่เรียกได้ว่าไร้น้ำใจคนนั้น ซึ่งมองมาด้านหลังด้วยดวงตาแดง

เขาได้ฝันมากมาย คนในความฝันซักถามเขาว่าทำไมเขาถึงทำอย่างนี้ ทำไมเขาถึงผลักเขาลงไปในทะเล

"พี่ ในทะเลมันหนาวมาก"

เขามักจะตื่นขึ้นพร้อมกับเหงื่อเย็นทั่วตัว และบอกตัวเองว่าอย่าไปเสียใจ

แต่เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว เรื่องนี้กลับกลายเป็นเรื่องร้ายที่เขาไม่อยากเผชิญไปนานแล้ว

น้องชายของเขาได้เปลี่ยนรูปลักษณ์ และเปลี่ยนไปจนไม่เหมือนกับเขาอีกต่อไปแล้ว ตอนนี้แม้ว่าพวกเขาจะเดินด้วยกัน ก็ไม่มีใครสงสัยว่าพวกเขาเป็นฝาแฝดกัน

เป็นแบบนี้มันดีมาก น้อง(ชาย)ได้เริ่มต้นชีวิตใหม่แล้ว แต่เขากลับก็ยังติดอยู่ในอดีตมาเสมอ

เมืองแห่งความบาปในคืนนี้วุ่นวายอย่างมาก ตระกูลหมิงถูกโจมตีและยวี่เย่ก็ตายแล้ว คนของซือรั่วเฉินพรั่งพรูขึ้นมาจากทุกทิศทุกทางและเข้ายึดครองแต่ละตระกูลใหญ่

แม้แต่สำนักงานใหญ่ของตระกูลฮ่อก็ไม่ยอมปล่อยให้รอดไป หากไม่มีศัตรูของซือรั่วเฉิน ทั้งเมื่องแห่งความบาปนี้สำหรับเขาแล้วนั้นก็เหมือนกับการล้วงมือมาเอาของในกระเป๋า (เปรียบเทียบว่าง่ายดาย)

ในตอนนี้ ทุกคนรู้ดีถึงความทะเยอทะยานของซือรั่วเฉิน เขาวางแผนสิ่งเหล่านี้มาเป็นเวลานานแล้ว แต่ในคืนนี้ได้ปะทุออกมาอย่างสมบูรณ์

อย่างไรก็ตาม ความวุ่นวายทั้งหมดอยู่ห่างไกลจากสวนจื่อมาก ฮ่อฉวนสือปิดกั้นการติดต่อทั้งหมดกับโลกภายนอกและใช้ชีวิตในโลกที่สงบกับสือฮว่าสองคนอย่างอุ่นใจ

พรุ่งนี้ก็จะออกจากเมืองหลวงแห่งบาปแล้ว นี่เป็นคืนสุดท้ายของพวกเขา

ฮ่อฉวนสือวางกล่องไว้ในมือของสือฮว่า เอียงศีรษะแล้วกดจูบที่มุมริมฝีปากของเธอ "ลองเปิดดูสิ"

สือฮว่าเดาไม่ได้ว่าเขาหมายถึงอะไร แล้วเปิดกล่องเล็กด้วยรหัสผ่านและพบว่ามีถังหูลู่อบแห้งหลายอันอยู่ข้างใน

ฮ่อฉวนสือกอดเธอไว้ ดวงตานั้นเจ็บปวดเล็กน้อย "เราจะต้องหาวิธีรักษาเจอ และผมยังติดหนี้งานแต่งต่อคุณ"

สือฮว่าก้มศีรษะลงและจ้องไปที่ลูกถังหูลู่หลายชิ้นนั่นและน้ำตาก็ค่อยๆ ไหลลงมา

"คุณควรจะบอกฉันให้เร็วกว่านี้ ถ้าบอกฉันก่อนหน้านี้ ฉันก็จะไม่เกลียดคุณมากขนาดนี้ และจะไม่อยากหนี..."

ฮ่อฉวนสือปาดน้ำตาของเธอด้วยดวงตาที่อ่อนโยน "ผมไม่ต้องการให้คุณจำผมที่อ่อนแอและไร้ความสามารถ"

สือฮว่ากัดริมฝีปากพลางปิดกล่องลงอย่างช้าๆ "ไม่เลย ฉันไม่คิดว่าคุณอ่อนแอ ตอนนั้นคุณเป็นเหมือนเม่นตัวหนึ่ง ในดวงตานั้นเต็มไปด้วยการปกป้องฉัน ฉันค่อยๆก้าวเข้าหาคุณและเห็นความมืดมนที่แพร่กระจายอยู่ด้านหลังคุณ ฉันไม่กลัวเลยสักนิด แต่กลับกัน ฉันต้องการดึงคุณออกจากความมืดนั่น"

ฮ่อฉวนสือลูบหัวของเธอและปากนั้นโค้งงอ "คุณทำมันสำเร็จแล้ว"

สือฮว่าโอบเขาไว้และไม่พูดอะไร และทั้งสองคนก็กอดกันอย่างเงียบๆ

ไกลออกไปนั้นคือเงาดาบ เป็นความบ้าคลั่งของคนกลุ่มหนึ่ง แต่ที่นี่กลับมีเพียงความอบอุ่นของคนสองคนเท่านั้น

ค่ำคืนผ่านไปอย่างช้าๆ ทันทีที่ดวงอาทิตย์ปรากฏขึ้น เมืองแห่งความบาปทั้งเมืองก็ถูกฝังลงหมดแล้ว

ในชั่วข้ามคืน เมืองแห่งบาปถูกสับเปลี่ยน ไม่มีอนุญาโตตุลาการอีก ที่นี่กลายเป็นที่ของซือรั่วเฉินเพียงผู้เดียว

ใครจะคิดว่าชายที่สุภาพคนนั้น จะมีเล่ห์เหลี่ยมที่เก่งกาจเช่นนี้

เมื่อทุกอย่างจบสิ้น เขาชนะแล้ว