ตอนที่ 443 คุณกำลังบังแสงของฉัน

ฮ่อสือหนานลุกขึ้นอย่างรับชะตากรรม แล้วเดินไปที่ชายหาด

เขาไม่ได้พูดเล่น ที่นี่เต็มไปด้วยอาหารทะเลมากมาย แต่นี่เป็นเกาะเล็กๆที่ไม่มีมนุษย์ นอกจากการใช้เครื่องมือบนเรือแก้ปัญหาในการทำอาหารสามมื้อต่อวันแล้ว ก็ทำอะไรอย่างอื่นไม่ได้อีก

เรือที่เขาขับมานั้นไม่เล็ก และมีของครบทุกอย่างบนเรือ ในตอนแรกคือต้องการพาเด็กออกไปเที่ยวเล่นที่ทะเล แต่ไม่คิดว่าจะหลงทาง

ในขณะที่ตกปลาอยู่ ฮ่อสือหนานก็รู้สึกคิดผิด

ตอนนี้มูนอยู่ในวัยกำลังโต วันๆเอาแต่กินของเหล่านี้คงไม่ดีใช่ไหม?

ทั้งๆที่กลุ่มขยะพวกนั้นบอกที่ตั้งของสถานที่ที่นั้นให้พวกเขาแล้ว แต่ผ่านไปเกือบครึ่งเดือนแล้วก็หาไม่เจอ

ฮ่อสือหนานโกรธมาก เมื่อโกรธเรื่องต่างๆก็ผิดพลาด หลังจากตกปลามาสองชั่วโมง ก็ไม่เห็นแม้แต่เงาปลาสักตัว

เมื่อจองหน้าอยู่กับดวงตาที่ร้อนแรงทางด้านข้าง เขาจึงเลือกที่จะมองไปทางอื่น "วันนี้อาจต้องรอสักหน่อย..."

มูนไม่พูดอะไร ยันคางแล้วมองดูทะเลเงียบๆ

ฮ่อสือหนานรู้สึกประหม่าเล็กน้อยอย่างอธิบายไม่ถูก และมือที่จับคันเบ็ดก็แน่นขึ้น เด็กคนนี้กำลังบ่นถึงเขาในใจอีกแล้วใช่ไหม?

เขารู้สึกว่าสมควรโดน ตัวเองนั้นก็มีความกลัวเด็กผู้หญิงคนนี้อยู่เล็กน้อย และเธอไม่รู้ว่าใครเป็นผู้สืบทอดจากลิ้นที่เป็นพิษนี้มาให้เธอที่สามารถเอาชนะผู้คนได้ทั้งหมด

มูนหาวและเห็นว่ายังไม่มีอะไรเคลื่อนไหวบนพื้นผิวน้ำ จึงลุกขึ้นและเข้าไปในเรือ "คืนนี้ฉันจะกินบิสกิตอัดแน่น"

ฮ่อสือหนานรู้สึกผิดเล็กน้อยพลางกลืนน้ำลาย "บางทีรออีกนิดอาจจะตกมันได้"

"เราอยู่ที่นี่มาเกินครึ่งเดือนแล้ว ลุงฮ่อ คนของคุณก็ยังไม่มา ไร้ประโยชน์เหมือนคุณจริงๆ"

ฮ่อสือหนานรู้สึกว่าหัวใจของเขาถูกแทง ในตอนที่กำลังจะเถียงกลับก็มีเสียงของเฮลิคอปเตอร์ดังมาจากบนท้องฟ้า

เฮลิคอปเตอร์จอดที่ชายหาดไม่ไกล จนทำให้เกิดฝุ่น

ใบหน้าของฮ่อสือหนานเปลี่ยนเป็นมืดนำในทันที และเมื่อเห็นผู้คนลงมาที่ทำตัวไม่ปกตินั้น เขาก็โกรธจนเริ่มด่า: "ไม่ได้ให้พวกแกมาหาฉันตั้งนานมาเหรอ? ! ทำไมถึงชักช้าถึงตอนนี้ค่อยมา อย่าบอกฉันนะว่าพวกแกค้นหามากว่าครึ่งเดือนแล้วถึงหาเจอมัน!"

คนที่มารีบก้มหัวและรู้สึกลำบากใจ "คุณชายฮ่อ ที่นี่สัญญาณไม่ดีและตำแหน่งในโทรศัพท์ที่คุณอยู่ไม่ถูกต้อง ยังมีเกาะขนาดเล็กใหญ่นับพันบริเวณนี้ ขออภัยด้วยครับที่มาช้า

ฮ่อสือหนานรีบดึงมูนขึ้นเฮลิคอปเตอร์ แต่เห็นมูนหอบเปลือกหอยมากองหนึ่ง "เธอเอาไอ้นี้ไปทำอะไร?"

นี่เป็นเพียงเปลือกหอยธรรมดาๆ ถ้าเธอต้องการ ต่อไปสามารถซื้อเปลือกหอยที่ดูดีกว่านี้ให้ได้

มูนไม่ตอบ หอบกองเปลือกหอยและขึ้นเฮลิคอปเตอร์ไป

ฮ่อสือหนานรีบขึ้นไปนั่งลงแล้วรัดเข็มขัดนิรภัยอย่างใส่ใจ

"พอไปถึงที่นั้น เธอรีบไปหาแด๊ดดี๊กับหม่ามี๊เธอ ฉันปรนนิบัติเทพธิดาอย่างเธอไม่ไหว"

มูนเงยหน้าขึ้นและชำเลืองมองเขา "ไม่ไปเล่นที่อื่นแล้วเหรอ? ฉันรู้สึกว่าสิ่งที่คุณพูดก่อนหน้านี้ค่อนข้างถูก แด๊ดดี๊กับหม่ามี๊ฉันคงมีที่เรื่องสำคัญมากกว่าต้องทำ"

ฮ่อสือหนานมองออกไปข้างนอกพร้อมกับเบะปาก เด็กคนนี้เสียดายเขาล่ะสิ?

อย่างไรก็ตามทันทีที่ความคิดนี้ออกมา ก็ได้ยินประโยคที่แผ่วเบาข้างหู "มีพี่เลี้ยงฟรีทำไมจะไม่ใช้ล่ะ ฉันไม่อยากกลับไปรบกวนหม่ามี๊กับแดดดี๊"

ฮ่อสือหนานรู้สึกเพียงว่าหัวใจของเขาถูกแทงอีกครั้ง เขาจับตำแหน่งหัวใจแล้วถอนหายใจ "ต่อไปฉันจะเล่นกับเธอไม่ได้แล้ว ฉันจะไปเดท"

พอพูดขึ้น เพื่อที่จะเอาชนะฮ่อฉวนสือ เขาก็ไม่ได้ออกเดทกับผู้หญิงมาเป็นเวลานานแล้ว เสียชื่อจริงๆของปรมาจารย์ฮ่อจริงๆ

"ลุงฮ่อจะไปเดทกับใคร? พอดีฉันสามารถช่วยคุณพิจารณาได้

เมื่อทั้งสองนั่งอยู่ที่บาร์ ฮ่อสือหนานรู้สึกเสียใจอย่างมาก เสียใจที่พาเด็กคนนี้มาที่บาร์บ้านี้