ตอนที่ 447 ผมยอมใช้ดวงตาของผมแลกกับดวงตาสือฮว่า

เหอะ เธอจะได้หาหล่อนถ้าหล่อนรอดนะ

ฝ่ายหญิงเยาะเย้ยมุมปาก เธอก้มศีรษะลงเพื่อลูบสร้อยข้อมือในมือของเธอ และหลุบตาลง

"เธอกลับไปเอาตัวหล่อนมา ฉันบอกไว้แล้วว่าวิธีที่ฉันใช้คือพิษสู้พิษ อาจทำให้กระดูกของหล่อนบางลง แต่ตราบใดที่หล่อนปรับตัวได้ดี ก็สามารถกลับคืนสู่สภาวะปกติได้ ฉันได้วิจัยตัวอย่างหลายโรคแล้ว ไม่เพียงพวกเขาตายเร็วก็ตาบอดสองสามวันก่อนที่พวกเขาจะตาย ดังนั้นอย่ารอช้า ถ้าสือฮว่าตาบอดจริงๆ ฉันคงไม่สามารถช่วยดวงตาคู่นั้นได้"

ร่างกายของฮ่อฉวนสือแข็งทื่อและใบหน้าซีด "ฉันไม่เข้าใจว่าคุณหมายถึงอะไร"

"ถ้าฉันเดาไม่ผิด สือฮว่าออกอาการก่อนที่เธอมาแล้ว แค่กลัวเธอกังวลเลยปิดบัง ทางที่ดีเธอรีบกลับไปให้เร็วที่สุด"

ทันทีที่เธอพูดจบ ก็เห็นฮ่อฉวนสือลุกขึ้นและก้าวออกไป

มีเพียงฉีเยี่ยนเท่านั้นที่ยังคงคุกเข่าอยู่

ผู้หญิงคนนั้นเหลือบมองเขา และกำลังจะหันหลังกลับ ก็ได้ยินเสียงฉีเยี่ยนพูด "คุณป้า ผมยอมใช้ดวงตาของผมแลกกับดวงตาสือฮว่า"

"เพียะ!"

ทันทีที่เขาพูดจบ ก็โดนตบแก้มอย่างแรงจนเลือดเปื้อนตรงมุมปากของเขา

"ใช้ตาเธอแลกกับสือฮว่าเนี่ยนะ? ช่างทุ่มเทจริงนะ"

ฉีเยี่ยนก้มศีรษะลงและไม่พูดอะไร "แม้ว่าฮ่อฉวนสือจะกลับไปสายเกิน คุณป้าก็ต้องมีวิธีรักษาดวงตาของสือฮว่าแน่ ฉันยินดีที่จะเสียสละ หวังว่าป้าจะทำให้เธอกลับมาแข็งแรงได้"

ผู้หญิงคนนั้นขมวดคิ้วและเม้มริมฝีปากแน่น ใช้เวลานานถึงแค่นยิ้ม "ตระกูลฉีแสดงความรักเป็น?"

"ป้า ช่วยเธอได้ไหม?"

เสียงของฉีเยี่ยนเป็นกังวลมากและคว้าชายเสื้อของเธอไว้

ฝ่ายหญิงลูบสร้อยข้อมือแล้วถอนหายใจ "ฉันเคยบอกแล้วว่าเธอเอาสองสิ่งนี้มา ฉันจะพยายามช่วยชีวิตหล่อนอย่างแน่นอน แต่วิธีการแบบนี้จะสร้างความเสียหายกับร่างกายและจิตใจมาก ถ้าอยากรอดก็มีเพียงวิธีนี้วิธีเดียวแล้ว ไม่ใช่ว่าตั้งใจทำเขาลำบากใจหรอก เข้าใจไหม?"

"คุณป้า สร้อยข้อมือนั่นไปอยู่กับสือฮว่าได้อย่างไร..."

หญิงคนนั้นไม่พูดและใช้ปลายนิ้วมือลูบสร้อยข้อมือเบาๆ "นี่คือของขวัญจากครอบครัวของฉัน หยกจักรพรรดิ์แก้วหายากในโลก ชิ้นนี้เป็นชิ้นเดียวที่เหลืออยู่ ปีนั้นฉันกับเพื่อนดีที่สุดออกไปเที่ยวเล่น เธอก็ถามฉันว่าให้ยืมสร้อมข้อมือนี่สักวันได้หรือเปล่า ตอนนั้นเรายังเด็ก เธอเป็นเด็กผู้หญิงที่อ่อนไหวและอ่อนแอ ตอนนั้นฉันเกี่ยวสร้อยข้อมือบนมือเธอเล้วบอกว่าจะใส่นานแค่ไหนก็ได้ แล้วเราก็เจอการลอบฆ่า นักฆ่าพุ่งเป้ามาที่ฉัน ทุกคนรู้ว่าฉันสวมสร้อยข้อมือที่ไม่เหมือนใคร แต่ในตอนนั้นสร้อยข้อมืออยู่บนข้อมือเพื่อนสนิท เธอถูกพาตัวไปและไม่กลับมาอีกเลย"

สร้อยข้อมือเปลี่ยนชะตากรรมของคนทั้งสองคน

"ฉันคิดว่าเธอตายแล้ว เลยโทษตัวเองมาหลายปีแล้ว เมื่อฉันมาอยู่ที่แบบนี้ ฉันมักจะคิดว่าจะไปทั้งแบบนี้เลยดีไหม แต่ฉันเป็นหนี้บุญคุณที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตของฉันสองคน หนึ่งคือเจ้าของสร้อยข้อมือนี้ และเจ้าของแหวนวงนี้ เธอบอกสิว่าฉันจะไม่ช่วย สือฮว่าได้อย่างไร ถ้าฉันได้ช่วยเธอ ฉันก็เป็นอิสระ"

"แต่หลังจากที่ป้าช่วยเสี่ยวฮว่าเอ๋อร์แล้วก็ส่งเธอกลับได้ อย่าให้พวกเขาแยกกันเลย..."

ผู้หญิงคนนั้นเหลือบมองฉีเยี่ยนด้วยดวงตาที่ไม่แยแส "เธอรู้ไหมว่าฉันกลายเป็นแบบนี้เพราะใคร? คนที่หลอกฉันคือคนของบ้านตระกูลฮ่อ ผู้ชายคนนั้นบอกฉันว่าผู้ชายของตระกูลฮ่อจะหวั่นไหวไม่ได้ หวั่นไหวก็เป็นคนขี้ขลาด ฉันจำคำพูดของเขาได้ ฉันเลยอยากเห็นว่า ความจริงใจของฮ่อหมิงมีค่าแค่ไหน"