ตอนที่ 455 ความรักจะส่งผลกระทบกับหน้าที่การงานผม

แสดงความรักกันจนทำให้หนานจิ่นผิงรู้สึกอาย เธอหลุบตาลงและกำลังจะพูด เสียงของสือฮว่าก็ดังขึ้น "จิ่นผิง พรุ่งนี้วันเกิดเธอแล้ว มาปาร์ตี้วันเกิดกันเถอะ" .

เธอยังจำได้...

หมอกควันในใจหนานจิ่นผิงหายไปในทันที เธอเงยหน้าขึ้น "ได้สิเสี่ยวฮว่าเอ๋อร์"

หลังจากกินเสร็จ หนานจิ่นผิงก็โวยวายอยากตามสือฮว่ากลับไปด้วย กู่เฉินก็รีบจับไหล่ของเธอไว้ "อย่าโวยวายสิ คนเขาเพิ่งกลับมา ทั้งคู่ยังมีอีกหลายเรื่องต้องคุยกัน"

หนานจิ่นผิงก้มหน้า ขึ้นรถที่จอดอยู่ข้างนอกอย่างไม่มีความสุข

กู่เฉินบอกลาแล้วขึ้นรถตามไป

สือฮว่าคว้าแขนของฮ่อฉวนสือ "หนึ่งปีแล้ว ทั้งสองก็ยังไม่คืบหน้ามาก ตอนนี้จิ่นผิงเป็นคนคิดมาก คงไม่ง่ายเลยที่จะเริ่มต้นความสัมพันธ์ใหม่"

"วันนี้ไม่ได้มาถ่ายเหรอ?"

"จิ่นผิงแนะนำนักแสดงที่มีความสามารถอีกคนจากเจียหัว ลดค่าจ้างเพื่อตอบแทนความรู้สึกฉัน วันหลังไม่ต้องถ่ายแล้ว"

"งั้นก็อยู่กับฉันกับลูก"

เมื่อทั้งสองกลับถึงบ้าน ในบ้านกลับเหลือฟู่ซีชวนเท่านั้น

ฟู่ซีชวนหน้าตาหล่อเหลา มีไฝเล็กๆ ข้างสันจมูก ดูบอบบางราวกับตุ๊กตา แต่น่าเสียดายที่เขาไม่ได้ช่างพูด

"พี่กับอาฮ่อออกไปเล่นข้างนอกครับ บอกว่าจะกลับมาดึกหน่อยน่ะครับ"

ทันทีที่ฟู่ซีชวนพูดจบ สีหน้าฮ่อฉวนสือก็ขรึมขึ้น ทำไมฮ่อซือหนานถึงได้มาหามูนทุกวี่ทุกวัน

ท่าทีที่มีต่อมูนก็ค่อนข้างดีจนทำให้คนเขาระคายเคือง

ฟู่ซีชวนหลุบตาลง แต่ใบหน้าของเขากลับถูกจับไว้

สือฮว่ามองใบหน้า ยิ่งมองก็ยิ่งพอใจ "ซีชวนโตขึ้นก็ไม่รู้จะไปทำร้ายผู้หญิงกี่คน ทั้งฉลาดทั้งมีไหวพริบนะเนี่ย"

ใบหน้าของฟู่ซีชวนแดงก่ำก่อนละสายตาไป "ผมยังเด็ก ความรักจะส่งผลกระทบกับหน้าที่การงานผม"

"คิก"

สือฮว่าหัวเราะและลูบหัวเขา "ยังเด็กอยู่ก็จริง แต่โตขึ้น ใบหน้าของซีชวนต้องดูดีกว่าอาฮ่อพันเท่า"

ดวงตาของฟู่ซีชวนเป็นประกาย ก่อนจะยกยิ้มอย่างรู้สึกภูมิใจ "เป็นอย่างนั้นก็ดีครับ"

เป็นอย่างนั้นพี่จะได้ไม่ต้องไปยุ่งกับอาฮ่ออีก

พูดถึง ใบหน้าของอาฮ่อก็ค่อนข้างชั่วร้ายเกินไป สาวๆ คงต่อต้านเขาไม่ได้ พี่ก็เคยบอกว่าเธอชอบของสวยๆงามๆ มันทำให้รู้สึกมีความสุข

สือฮว่าพูดชมก็เริ่มสั่งให้คนในบ้านทำความสะอาดห้อง พรุ่งนี้เป็นวันเกิดของจิ่นผิงและจะมีการจัดงานเลี้ยงเล็กๆที่เฉียนสุ่ยวาน

ในเวลานี้ที่เวินเซ่อ ฮ่อซือหนานพามูนมานั่งที่โซฟา "น้องพระจันทร์ หนูไม่ชอบเรียนเรื่องธุรกิจพวกนั้นใช่ไหม พ่อแม่มีหนูอยู่คนเดียว อนาคตก็ต้องมอบบริษัทให้หนูแน่"

มูนเท้าคางและจ้องไปที่เครื่องดื่มบนโต๊ะอย่างเหม่อลอย "ไม่ได้ไม่ชอบหรอกค่ะ อาฮ่อพูดถูก ต่อไปหนูต้องดูแลตี้เซิ่ง แต่หนูอยากแบ่งชีวิตของหนูออกเป็นสองส่วน หนึ่งส่วนสำหรับตี้เซิ่งของพ่อ อีกส่วนสำหรับตัวหนูเอง"

อายุยังน้อย แต่กลับคิดไว้มาก

ฮ่อซือหนานลูบหัวของเธอ พูดด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม "ถ้าหนูไม่ชอบก็อย่าฝืน พ่อแม่หนูไม่ฝืนหรอก ทำสิ่งที่หนูชอบก็พอ"

มูนจิบน้ำผลไม้แล้วเบ้ปาก "จริงๆ แล้วตอนที่ได้ไปเกาะครั้งนั้นสนุกมาก หนูคิดว่าหนูอาจจะชอบความท้าทาย แต่หนูเป็นลูกของแด๊ดดี้กับหม่ามี๊ อนาคตข้างหน้าก็ได้กำหนดไว้แล้วครึ่งหนึ่ง"

ฮ่อซือหนานปวดหัว เด็กคนนี้คิดซับซ้อนเกินไป

ทันทีที่เขากำลังจะพูดโน้มน้าวก็เห็นใครบางคนยืนอยู่ข้างพวกเขา เป็นโจวกุยช่าน

โจวกุยช่านดูซีดเซียวและอ้างว้าง จ้องมูนเงียบๆ ก่อนจะค่อยๆ ละสายตาออกไป "ที่แท้ลูกพวกเขาก็โตขนาดนี้แล้ว งั้นความรักกับฉางอันคืออะไรกัน?"