ตอนที่ 456 ถักด้วยความคิดถึง

คนใช้นำยาลดไข้มา หลังจากที่มูนกินเข้าไป ก็ค่อย ๆ นอนลงบนเตียง "หม่ามี๊ไปนอนเถอะค่ะ หนูไม่เป็นไรแล้ว"

สือฮว่าหยิบนมด้านข้างมาจิบก่อนเปิดผ้าห่มด้านข้าง "คืนนี้จะนอนตรงนี้แหละ"

ใบหน้าของฮ่อฉวนสือมืดมนลงทันทีแล้วจับมือเธอไว้ "มูนไม่สบาย อย่าไปเบียดเลย พรุ่งเธอยังมีธุระอีกไม่ใช่เหรอ? ลูกนอนเตะผ้าห่ม อาจจะนอนเตะเธอด้วยนะ"

สือฮว่ารู้สึกว่าฮ่อฉวนสือกำลังซ่อนอะไรบางอย่าง เห็นว่าเขายังยืนกรานก็ยอมแพ้

หลังจากกลับมาที่ห้องนอน เธอก็มึนหัวมากขึ้นเรื่อยๆ และไม่มีแรงจะพูดด้วยซ้ำ

คนใช้เคาะประตูแล้วบอกว่านมแก้วนั้นใส่ของที่ช่วยให้หลับสบาย

ฮ่อฉวนสือเลิกคิ้วและลูบหัวสือฮว่า ช่วยให้หลับสบายนี่เอง

ก็ดี ให้เธอนอนดีๆสักหน่อยแล้วกัน

เมื่อสือฮว่าตื่นขึ้น ดวงตาของเธอก็มืดลง ใจเธอสั่นและสัมผัสดวงตาอย่างรวดเร็ว

"อย่าขยับ"

มือที่อ่อนโยนจับข้อมือเธอ เป็นเสียงของฮ่อฉวนสือ

สือฮว่าโล่งใจในทันที แล้วก็ถอนหายใจ "คุณกำลังทำอะไรน่ะ? ทำไมถึงปิดตาฉันล่ะ? ตอนนี้กี่โมงแล้วเหรอ?"

"ฉันมีเซอร์ไพรส์ให้เธอ อย่าเอาผ้าลงล่ะ"

ฮ่อฉวนสือกอดเธอจากด้านหลังเบา ๆ และจัดผ้ากอซสีขาวบนหัวของเธอ

สือฮว่ารู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติมากขึ้นเรื่อยๆ ถูกจูงและเดินไปข้างหน้าอย่างช้าๆในความมืด

รอบด้านดูคึกคัก มีคนมากมายกำลังพูดคุยกัน

สือฮว่าจับมือฮ่อฉวนสืออย่างประหม่า และรู้สึกกังวลมากขึ้นเรื่อยๆ

หรือเธอยังคงอยู่ในห้องมืดเล็กๆ นั่น ที่จริงแล้วทั้งหมดนี้เป็นความฝัน?

ฝ่ามือของเธอเต็มไปด้วยเหงื่อ จนเกือบจะหลุดจากมือของฮ่อฉวนสือ

ฮ่อฉวนสือสังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงอารมณ์ของเธอก็โอบเธอไว้ "เป็นอะไร?"

เหงื่อไหลท่วมหน้าผากของสือฮว่า แม้จะแต่งหน้าอ่อนๆ ก็ไม่สามารถซ่อนความอ่อนแอและความซีดของเธอได้

ความมืด เสียงผู้คน เธอกลัว

ทันใดนั้นก็มีคนเอาผ้าปิดตาของเธอออก และหลังจากอยู่ในความมืดชั่วครู่ เธอก็เห็นแสงพราวพราย

ร่างในแสงสีขาวเริ่มชัดเจนขึ้น

ตันเวย ซิ่วหยู กู่เฉิน หนานจิ่นผิง ฮ่อซือหนาน กงมู่ป๋าย...

พวกเขาทั้งหมดล้วนเป็นใบหน้าที่คุ้นเคย นี่มาเพื่องานวันเกิดหนานจิ่นผิงเหรอ? แต่คนพวกนี้คงไม่ได้สนิทกับหนานจิ่งผิงหรอกมั้ง?

จู่ๆ กลีบดอกไม้จำนวนมากก็ลอยขึ้นท้องฟ้า สือฮว่าเพิ่งสังเกตเห็นว่าในคืนเดียวทั้งเฉียนสุ่ยวานก็เต็มไปด้วยดอกไม้ นี่ซื้อดอกไม้ทั้งจิงตูมาเลยหรือเปล่า?

"ฮ่อฉวนสือ นี่คือ..."

"งานแต่งงานของเรา ฉันเคยคิดว่าหลังจากสรุปแล้ว จะจัดงานแต่งงานที่ยิ่งใหญ่ให้เธอ และให้สื่อทั้งหมดรายงานกันทันที แต่สุขภาพของเธอไม่ดี คงรับเรื่องซับซ้อนพวกนั้นไม่ไหว ตอนนี้รูปลักษณ์เธอก็เปลี่ยนไป ข้างนอกต้องนินทารุนแรงแน่ ฉันเลยเชิญคนที่สนิท ฮว่าเอ๋อร์ ขอโทษนะ มันไม่ยุติธรรมต่อเธอเลย"

สือฮว่าก้มมองชุดแต่งงานตัวเอง ดวงตาก็เต็มไปด้วยความประหลาดใจ

นี่คือ...ชุดแต่งงานที่เธอใฝ่ฝันสมัยตอนเรียนมหาวิทยาลัย ชุดแต่งงานที่โชว์ในแฟชั่นวีคและไม่มีวันขาย ได้ยินมาว่าดีไซเนอร์ผู้ออกแบบชุดแต่งงานนี้เสียชีวิตแล้ว ชุดแต่งงานนี้เลยไม่มีอีกแล้ว

เธอหลุบตาลงและลูบผ้าคลุมของเธออีกครั้ง

ในงานแต่งงานนี้ เธอไม่ได้เตรียมอะไรเลย ตอนหลับ เขาเตรียมทุกอย่างจริงๆ

เธอหันกลับมาก็เห็นมูนและฟู่ซีชวนเดินตามพวกเขามา พร้อมกับถือตะกร้าดอกไม้เล็กๆ ในมือ

หัวใจสือฮว่าอ่อนยวบลงทันทีก่อนจะยกยิ้ม

ข้างหน้าเต็มไปด้วยดอกไม้และใต้เท้าก็มีพรมแดงที่ปูด้วยดอกกุหลาบสีแดง ทุกย่างก้าวก็เข้าใกล้ความสุขมากขึ้นทีนิด