ตอนที่ 54
ตอนที่ 54 ฮ่อซือหนาน คุณพูดจบเเล้วหรือยัง?
October 22, 2026
เป็นเวลาสิบนาที ก่อนที่คลื่นหัวใจของเธอจะหยุดลง
เธอสูดหายใจเข้าลึกๆแล้วตบหน้าตัวเองเบาๆก่อนเดินเข้าไปในลิฟต์
ฮ่อฉวนสือกับหนานสือไปนานแล้ว ตอนนี้ที่นี่เหลือแค่เธอ
มีกระจกบานใหญ่อยู่ในลิฟต์ มองเข้าไปก็เห็นตัวเองแก้มแดงร้อนผ่าวแล้วก็หลบสายตา ไม่กล้ามองไปมากกว่านี้
"ติ๊ง" เสียงลิฟต์หยุดลง เธอจัดการสีหน้าตัวเองและไปที่แผนก
เนื่องจากคดีก่อนหน้านี้ได้รับชัยชนะ ฝ่ายกฎหมายก็อารมณ์ดี พื้นฐานแล้วไม่มีการฟ้องร้องที่สำคัญอะไร ก็แค่การทะเลาะวิวาทกันเล็กน้อย สามารถแก้ไขได้ด้วยคนเพียงคนเดียว
ตลอดทั้งเช้า เธอนั่งอยู่กับที่ สูญเสียความรู้สึกจนกระทั่งเจียงหยิงวางกองเอกสารไว้ตรงหน้าเธอ
"คุณสือคะ นี่คือข้อมูลที่คุณต้องจัดการในวันนี้"
น้ำเสียงของเจียงหยิงช่างสุภาพมากแล้วก็เชื่อฟังเธออย่างดี
สือฮว่าพยักหน้า ทันทีที่จะดู โทรศัพท์ก็ดังขึ้น เป็นการแจ้งเตือนข้อความจากหลินเสี่ยวหม่าน
เจียงหยิงเงยหน้าเห็นชื่อกระพริบบนโทรศัพท์ของเธอก็คิ้วย่น แต่เธอก็ไม่ได้คิดอะไร
"โอเค อันนี้ฉันจะดูตอนบ่าย กลางวันฉันจะไปซื้อของกับเพื่อนร่วมชั้นหน่อย"
หลินเสี่ยวหม่านติดต่อเธอและบอกให้เธอไปซื้อของด้วยกัน ยังไงวันนี้อ่านไรไปก็ไม่เข้าหัว ออกไปเล่นสักหน่อยดีกว่า
เจียงหยิงไม่พูดอะไร พยักหน้าอย่างเคารพจากนั้นก็กลับไปที่ห้องทำงานของเธอ
คนอื่นในแผนกที่เห็นเธอแปลกใจจนไม่แปลกใจไปแล้ว ตอนนี้เจียงหยิงนับถือสือฮว่ามาก ดูแล้วเหมือนว่าสือฮว่าจะเป็นหัวหน้าของเธอ
แต่ต่างฝ่ายต่างไม่ได้ชี้แจงอะไร ในฐานะคนนอกอย่างพวกเขาก็ไม่กล้าพูดอะไรมากนอกจากเดากันไปเอง
พอถึงตอนเที่ยง ทันทีที่สือฮว่าออกจากประตูบริษัท ก็เห็นหลินเสี่ยวหม่านรออยู่ข้างนอก
เธอถือร่มกันแดดสีฟ้าอ่อน ผิวของเธอเกือบจะโปร่งแสง ยากที่จะจินตนาการว่าหญิงสาวที่สะอาดสะอ้านขนาดนี้เคยมีความสัมพันธ์เช่นนี้กับพ่อเลี้ยงตัวเอง
"สือฮว่า"
หลินเสี่ยวหม่านเรียก ปกปิดความริษยาในใจ
ตอนแรกเธออยากจะเข้าไปในตี้เซิ่งมากแค่ไหน แต่น่าเสียดายที่ร่างกายของเธอแย่มาก เดินแค่ไม่กี่ก้าวยังหอบเลย
สือฮว่าได้ทุกสิ่งที่เธอใฝ่ฝัน เธอเกลียดผู้หญิงคนนี้!
คืนนี้เธอจะทำให้อีกฝ่ายต้องชดใช้!
"เสี่ยวหม่าน เธอออกจากโรงพยาบาลได้แล้วเหรอ?"
เมื่อสือฮว่าเห็นร่างบางของเธอ ก็ถามอย่างเป็นห่วง รู้สึกว่าเธออาจจะเป็นลมได้ทุกเมื่อ
"อยู่แต่โรงพยาบาลมันน่าเบื่อน่ะ เลยออกมาสูดอากาศหน่อย ฉันอยากซื้อกระโปรง ตอนนี้เวลาพักใช่ไหม ไปซื้อของเป็นเพื่อนฉันหน่อยสิ"
สือฮว่าพยักหน้าและทั้งสองก็นั่งแท็กซี่ไปยังย่านสรรพสินค้าที่ใกล้ที่สุด
เธอไม่ได้ออกมาซื้อของมานานแล้วเพราะอาการป่วยของคุณยาย ตอนนี้ปัญหาของคุณยายก็แก้ไขแล้ว เงินก็มีแล้ว ไม่จำเป็นต้องใช้ชีวิตอย่างอดๆอยากๆเหมือนเมื่อก่อน
"แค่ก แค่ก แค่ก"
ทุกครั้งที่หลินเสี่ยวหม่านเดินไปไม่กี่ก้าวก็ต้องหยุดไอ
สือฮว่ารู้สึกทนไม่ได้ สุขภาพของเธอแย่มาก แย่กว่าตอนที่เธอออกจากมหาลัยก่อนหน้านี้อีก
หลินเสี่ยวหม่านหยิบกระโปรงสีแดงออกจากชั้นวางและวางไว้ตรงหน้าสือฮว่า
"ให้เธอ ฉันว่าเหมาะกับเธอนะ"
สือฮว่าถึงกับผงะ สถานการณ์ในครอบครัวของหลินเสี่ยวหม่านไม่ค่อยดีนัก แม้ว่าพ่อเลี้ยงของเธอจะมีเงิน แต่เธอก็อยู่ในโรงพยาบาล ไม่รู้ว่าครอบครัวให้เงินค่าขนมกับเธอหรือเปล่า
กระโปรงนี่ก็ไม่ได้ถูกๆนะ ราคาตั้งห้าพันกว่า
"ไม่ต้องหรอก ฉันซื้อเองได้หน่า"
เธออยากจะปฏิเสธ แต่หลินเสี่ยวหม่านก็หยิบกระโปรงมาไว้ข้างๆเธอแล้ว "สือฮว่า ฉันมีหลายเรื่องอยากจะบอกเธอ เรื่องตอนแรกที่เธอเก็บไว้เป็นความลับ เอาไปเถอะนะ ฉันมีเงิน เงินในกระเป๋าของฉันยังไม่เคยมีโอกาสได้ใช้เลย คิดเสียว่าเป็นของขวัญเรียบจบนะ"
ด้วยเหตุนี้ สือฮว่าก็ยากที่จะปฏิเสธ
เธอพยักหน้าและเดินไปที่ห้องแต่งตัวเพื่อเปลี่ยนกระโปรงตัวนี้
เมื่อเห็นเธอออกมาในชุดกระโปรง ร่องรอยของความริษยาก็ฉายผ่านดวงตาของหลินเสี่ยวหม่าน
ผิวสือฮว่านั้นดีจริงๆ ผิวขาวไร้ที่ติ ใบหน้ามีมิติรวมทั้งอารมณ์ดี ไม่ว่าจะกระโปรงแบบไหนก็เอาอยู่
โชคชะตาไม่ยุติธรรมจริงๆ ทำไมถึงให้เงื่อนไขดีๆแบบนี้กับผู้หญิงครอบครัวที่ยากจนด้วย?
เธอเบะปากอย่างเย็นชาและเมื่อสือฮว่าหันมา เธอก็ยิ้มใสซื่อ "เหมาะกับเธอมาเลย คืนนี้ใส่ชุดนี้ไปงานเลี้ยงการกุศลเถอะ"
สือฮว่าถึงกับผงะ หลินเสี่ยวหม่านรู้เรื่องงานเลี้ยงการกุศลได้ยังไงกัน?
"ฉันได้ยินมาว่าเธอแต่งงานแล้ว แถมยังแต่งเข้าบ้านตระกูลฮ่อด้วย งานเลี้ยงนั้นยิ่งใหญ่มาก คนมีหน้ามีตาในจิงตูก็ไปกันทั้งนั้นสถานะของตระกูลฮ่อนั้นไม่ธรรมดา ฉันก็คิดว่าเธอก็น่าจะเข้าร่วมด้วย"