ตอนที่ 6 ให้ตายยังไงก็ไม่เรียกเธอว่าพี่สะใภ้!

สือฮว่าไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอ ตอนเช้านั่งอยู่บนโต๊ะ เธอกลับเห็นดวงตาของฮ่อฉินฉินบวมมากจนปิดร่องรอยใต้ตาด้วยคอนซีลเลอร์ยังไม่มิด

เธอเลยถามด้วยความห่วงใยอย่างสุภาพ "เธอโอเคไหม?"

แต่ไม่มีใครเห็นคุณค่าของมัน

"สนใจทำไม! เธอคิดว่าเธอเป็นใคร! พี่สะใภ้?! ฉันบอกเธอให้นะ ให้ฉันตายฉันก็จะไม่เรียกเธอว่าว่าพี่สะใภ้!"

สือฮว่าเงียบและไม่ได้พูดอะไรต่อ

หลังอาหารเช้า คนรับใช้ของบ้านตระกูลฮ่อก็เริ่มยุ่ง บ้านก็เปลี่ยนเป็นมีชีวิตชีวาขึ้นนิดหน่อย

ถางหรงนั่งบนโซฟาพร้อมกับถ้วยชาในมือ

"จะไปไหน?"

สายตาของเธอราบเรียบ เห็นสือฮว่าที่ถือกระเป๋าเดินออกไปข้างนอกก็อดไม่ได้ที่จะถาม

สือฮว่าหยุดฝีเท้า "คุณผู้หญิงถาง ฉันอยากจะไปโรงพยาบาลก่อนน่ะค่ะ พอดีคุณยายยังอยู่ที่นั่น"

ถางหรงขมวดคิ้วก่อนจิบชา "กลับมาก็อย่าลืมอาบน้ำ อย่าเอาเชื้อกลับมา ตอนนี้เธอคือคนของบ้านตระกูลฮ่อ อยู่ข้างนอกต้องใส่ใจกับตัวตนของเธอเสมอ อย่าทำให้บ้านตระกูลฮ่อต้องขายขี้หน้า"

"ฉันได้ยินมาว่าเธอยังเรียนไม่จบ อยู่ห่างๆพวกคนที่ไม่เหมาะสมหน่อยล่ะ"

สือฮว่ายังไม่จบการศึกษาอย่างเป็นทางการ พิธีจบการศึกษาคืออีกเพียงหนึ่งสัปดาห์

หลังจากได้ยินคำพูดนั้นก็คิดอยู่ครู่หนึ่งแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร

ทุกคนคงรู้บรรยากาศของโรงเรียนชื่อดังในจิงตู

แต่อคติของถางหรงที่มีต่อเธอไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้ในชั่วข้ามคืน สือฮว่าในสายตาของเธอนั้นอ่อนโยน ขี้ขลาดและไม่น่าสนใจ

เก็บไว้แบบนี้แล้วกัน อย่างน้อยก็จะช่วยลดปัญหาได้มาก

แต่ความรู้และความสนใจของสือฮว่าทำให้ถางหรงพอใจมากและไม่ได้อยากจะรั้งไว้

หลังจากออกจากประตูใหญ่ สือฮว่ารู้สึกว่าภูเขาลูกใหญ่ที่กดทับในที่สุดก็ได้หายไปแล้วไปโบกรถแท็กซี่ไปโรงพยาบาล

เธอคงไม่ได้รับอนุญาตให้ใช้รถของบ้านตระกูลฮ่อ แต่ก็เป็นเรื่องง่ายดี

ถ้าไม่ใช่เพราะสถานการณ์ตอนนี้ของคุณยายที่เธอไม่สามารถทำอะไรได้อย่างสบายๆ เธอก็คิดที่จะย้ายไปโรงพยาบาลเพื่อเลี่ยงตนของบ้านตระกูลสือ

ไม่นานหลังจากที่ใช้บัตรเพื่อจ่ายค่ารักษาพยาบาลทั้งหมด สือฮว่าได้รับแจ้งว่าสามารถไปที่วอร์ดVIPได้เลย