ตอนที่ 83 น้ำตาของคุณมันถูกขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?

หลังจากรับประทานอาหารทั้งสองคนนั่งบนโซฟาและดูทีวีอย่างเงียบๆ

เมื่อก่อนฮ่อฉวนสือไม่เคยดูทีวีกับเธอมาก่อน แต่คืนนี้เขามีความสุข

สือฮว่าแบะปาก ในความเป็นจริงมันรู้สึกดีมาก

"คุณสามี คุณดื่มน้ำผลไม้ไหม？"

ฮ่อฉวนสือเหลือบมองเธอแล้วพยักหน้า

สือฮว่ารีบลุกขึ้นแล้วไปที่ห้องครัว และที่โทรศัพท์ของเธอก็วางอยู่บนโซฟาใกล้กับมือของฮ่อฉวนสือ

ทันทีที่เธอเข้าไปในครัว โทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้น มันเป็นหมายเลขจากต่างประเทศ

ฮ่อฉวนสือหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาทันที แต่ไม่ได้กดปุ่มรับสาย

และเขาก็ไม่ได้เรียกสือฮว่ามารับสายพลางปล่อยให้โทรศัพท์ที่สั่นนั้นเงียบลง

สิบนาทีต่อมา สือฮว่าก็มาพร้อมกับน้ำผลไม้คั้นสองแก้ว

"โทรศัพท์ของคุณมีสายเข้า"

ฮ่อฉวนสือมองไปที่หน้าจอทีวีและพูดอย่างเย็นชา

สือฮว่าหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาและพบว่ามันเป็นหมายเลขจากต่างประเทศ จึงขมวดคิ้วแน่นทันที "น่าจะโทรผิด ฉันไม่มีเพื่อนอยู่ต่างประเทศ"

พอพูดจบ เบอร์นั้นก็โทรมาอีกรอบ

เมื่อนึกถึงบางสิ่งบางอย่าง หัวใจของสือฮว่าก็สั่นสะท้านและวางสายทันที

แต่หมายเลขนั้นก็ไม่ท้อถอย ราวกับว่าถ้าเธอไม่รับสายก็จะโทรไปเรื่อยๆ

ฮ่อฉวนสือเห็นใบหน้าของสือฮว่า ริมฝีปากบางของเขาก็กดแน่นและคำพูดของเขาก็เย็นชาราวกับพายุหิมะในเดือนหก "รับ"

สือฮว่าสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงดังขึ้นอย่างกะทันหันของเขาและกดนิ้วลงบนปุ่มรับสาย

" เสี่ยวฮว่า"

เสียงของชายคนนั้นดังขึ้นอย่างนุ่มนวลและเต็มไปด้วยความชื่นชมยินดีและความคิดถึงที่ไม่สามารถควบคุมได้

สือฮว่าพอเดาได้แล้วว่าเป็นใคร นิ้วของเธอบีบแน่นโดยไม่รู้ตัวและเหลือบไปที่ฮ่อฉวนสือ

การคุยกับอดีตแฟนต่อหน้าสามีถือเป็นความรู้สึกผิดในจิตใต้สำนึกจริงๆ

หลังจากที่ถูกเธอเหลือบมองมา ฮ่อฉวนสือก็เดาได้ว่าตัวตนของคนที่โทรไม่ใช่เรื่องง่าย

ในวิลล่าต่างประเทศ

สวี่ฉางอันปลอบโยนภาพถ่ายตรงหน้า ดวงตานั้นแดงก่ำและผมของเขาก็ยุ่งเหยิง

เขาฝันร้าย เป็นฝันร้ายที่ยาวนานมากๆ

"เสี่ยวฮว่า เราไม่ได้คุยกันนานมาก เมื่อกี้ฉันฝันถึงเธอ เขาว่ากันว่าฝันถึงคนที่ไม่ได้ค่อยกันมานาน หมายความว่าเธอกำลังลืมคุณ จริงหรือเปล่า？ฉันคิดถึงเธอมาก..."

เมื่อเขาพูดประโยคสุดท้ายแล้วก็สำลักเล็กน้อย ซึ่งมันทำให้หัวใจของสือฮว่าเจ็บปวดขึ้นมา

ดูเหมือนว่าวันเวลาจะหวนกลับไปสู่ช่วงกลางฤดูร้อนของปีในอายุสิบเจ็ดปี ชายหนุ่มข้ามผ่านทุกคนมาหาเธอ เพียงพริบตาเธอก็ได้แทรกซึมเข้าไปในสายเลือด

เธออ้าปากและพบว่าไม่สามารถส่งเสียงใดๆได้เลย ได้ราวกับว่าโลกทั้งโลกนั้นเงียบงัน

ทันใดนั้น มือมือหนึ่งก็ยื่นออกมาจากฝั่งตรงข้ามและหยิบโทรศัพท์ไป

การเคลื่อนไหวของฮ่อฉวนสือดูสง่างามและไม่แยแส เขาวางสาย จากนั้นก็โยนโทรศัพท์ลงถังขยะ

สือฮว่าไม่มีเวลาแม้แต่จะหยุด ความรู้สึกทั้งหมดของเธอก็กลับคืนมาในทันที เมื่อเธอกำลังจะถามก็ถูกปิดกั้นด้วยคำพูดที่น่ารักของชายคนนั้น

"เช็ดน้ำตา"

เธอยื่นมือออกมาเช็ดที่มุมตาด้วยความตื่นตระหนก แต่กลับไม่มีน้ำตา ชายคนนี้กำลังแกล้งเธอ

เมื่อเห็นการเคลื่อนไหวของเธอด วงตาของฮ่อฉวนสือก็เย็นลงราวกับจะทำให้พื้นที่ทั้งหมดกลายเป็นน้ำแข็ง

ในใจของสือฮว่าดูเหมือนจะแตกร้าว โดยเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก

" คุณสามี ฉัน ... "

เธออยากจะอธิบาย แต่ฮ่อฉวนสือบีบคางของเธอ "ร้องไห้ให้ผู้ชายคนอื่นต่อหน้าฉัน สือฮว่า น้ำตาของคุณมันถูกขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?"

สือฮว่าเจ็บมากที่ถูกเขาบีบ เธอรู้ว่าเขากำลังโกรธ นี่คือความเป็นเจ้าของของผู้ชาย

"ฉันไม่ได้ร้องไห้"

นั้นเป็นเพียงเขาแกล้งเธอเท่านั้น

"มันแตกต่างเหรอ?"

มุมปากของฮ่อฉวนสือโค้งงอด้วยการประชด เขาโกรธมาก แต่เขาก็ยิ่งโกรธมาก โกรธที่เมื่อตัวเองเห็นเธอตื่นตระหนกของเธอ มันราวกับว่าจะคว้าหัวใจไว้นั้นและร่างกายของเขาก็เย็นราวกับห้องน้ำแข็งใต้ดิน

เขาคุ้นเคยกับการควบคุมทุกอย่างอย่างง่ายดาย แต่เมื่อสักครู่ กลับรู้สึกเริ่มกลัวและไม่แน่ใจ

โจวกุยช่านดีขนาดนั้น? ดีมากจนทำให้เธอไม่สามารถลืมมันได้จนถึงตอนนี้

เป็นเพราะวันนี้เขาทำให้โจวกุยช่านต้องเผชิญกับเรื่องอื้อฉาว ชายคนนั้นจึงโทรมางั้นเหรออ?

"ฉันแย่กว่าเขาตรงไหน?"

เมื่อถามประโยคนี้ ฮ่อฉวนสือเองก็ถึงกับนิ่งไปชั่วขณะ

และมือก็ออ่อนแรงและดูเหมือนว่าทั้งคนจะถูกฟ้าผ่า

เขาปล่อยมือและยืนขึ้นอย่างกะทันหัน "ฉันเคยบอกแล้วว่า ในช่วงเวลาที่เธอเป็นของฉัน เธอไม่สามารถคิดถึงผู้ชายอื่น ไม่ว่าจะเป็นใครก็ตาม"

หลังจากพูดจบ เขาก็เดินขึ้นไปชั้นบนด้วยท่าทางลุกลี้ลุกลนเล็กน้อยและมีเพียงสือฮว่าที่ไม่ได้สังเกตเห็น