ตอนที่ 89 เธอไม่คู่ควรแม้แต่จะถือรองเท้าให้สือฮว่าด้วยซ้ำ

"ฉันจะไม่ตกลงร่วมมือกับเขา ดังนั้นคุณต้องปกป้องฉัน"

สือฮว่าพูดอย่างไม่ต้องสงสัยพลางนั่งลงด้วยอากาศที่บูดบึ้ง

เธอปฏิเสธฮ่อจงแล้ว ต่อไปฮ่อจงจะจัดการกับเธอ เดิมทีเธอไม่ต้องการเข้าร่วมสงครามในตระกูลฮ่อ แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าจะเป็นไปไม่ได้แล้ว

เธอทำได้เพียงป้องกันตัวเองเท่าที่ทำได้

"อืม"

หลังจากที่ฮ่อฉวนสือพูดประโยคนี้จบก็ไม่ได้พูดอะไรอีกและพิมพ์บนแป้นพิมพ์ต่อไป

อืมก็จบ?

ตอนนี้ชีวิตของเธอกำลังตกอยู่ในอันตรายนะ!

สือฮว่ากัดฟัน เธอพบว่าตัวเองรู้สึกไม่มั่นใจทุกครั้งที่เผชิญหน้ากับฮ่อฉวนสือ

สำหรับคนอื่น เธอสามารถต่อสู้อย่างหนักด้วยเหตุผลและมีไหวพริบ แต่ด้วยฮ่อฉวนสือ ทำไมเธอถึงไม่สามารถทำอะไรได้

เธอลุกขึ้นไปเปิดประตูห้องทำงานและพบว่าชายคนนี้ยังไม่ละสายตามองมา ตาดวงตาหม่นมัว จึงเปิดประตูและเดินออกไป

ในขณะที่ประตูปิดลง มือของฮ่อฉวนสือที่กดแป้นพิมพ์ก็หยุดลง

หากใส่ใจก็จะพบว่า สิ่งที่เขากำลังกดบนหน้าจอเป็นเพียงรหัสที่อ่านไม่ออกและเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองกำลังกดอะไร

หลังจากเลิกงานในตอนเย็น ชายและหญิงคู่หนึ่งก็มาที่ด้านข้างของสือฮว่า

"พวกคุณคือ?"

สือฮว่ากำลังรอสือหนานอยู่ที่นี่รอ เพราะคำขู่ของฮ่อจง เธอจึงไม่กล้านั่งแท็กซี่กลับด้วยตัวเอง งอนก็คืองอน แต่เกี่ยวกับความปลอดภัยของตัวเองนั้นไม่สามารถมายุ่งได้

"สวัสดีครับ คุณสือ ผมชื่อถงหาง นี่คือน้องสาวของฉันถงเหยียน เราได้รับการรับหน้าที่จากท่านประธานให้มาปกป้องคุณ ต่อจากนี้ตราบใดที่คุณออกไปข้างนอก เราจะต้องอยู่ข้างคุณ"

สือฮว่าถึงกับผงะ เป็นคนของฮ่อฉวนสือ?

มุมปากของเธอโค้งงอ แม้ว่าผู้ชายคนนั้นจะพูดลางๆว่า "อืม" ในวันนี้ แต่ก็ไม่คาดคิดว่าจะส่งคนมาปกป้องเธอ

สองพี่น้องหน้าตาธรรมดา แต่ทั้งร่างกายนั้นน่าทึ่งมากและยังเป็นคนมีฝีมือ

นิ้วทั้งสิบของถงเหยียนล้วนเป็นแก้ว ซึ่งแสดงให้เห็นว่าได้รับการฝึกฝนมาอย่างมืออาชีพ

ถงหางรับเปิดประตูอย่างสุภาพ "คุณสือ ขึ้นรถครับ"

หลังจากที่สือฮว่าขึ้นนั่งบนรถถึงได้รู้ ถ้าพูดดูดีหน่อยก็คือป้องกัน แต่อันที่จริงฮ่อฉวนสือต้องการไปแยกจากเธอตอนไปทำงานและเลิกงาน

อารมณ์ที่ยังคงลอยอยู่เมื่อสักครู่นั้นลดลงทันที

เธอเหลือบมองไปที่ตงเหยียนที่นั่งอยู่ข้างๆเธอ

ตงหยานหน้าแดงและหลีกเลี่ยงการจ้องมองอย่างเงียบ ๆ

สือฮว่าถึงกับผงะ เธอแค่มองไปที่เธอเท่านั้น ทำไมถึงต้องหน้าแดง?

ถงหางเห็นฉากนี้ในกระจกมองหลัง จึงรู้สึกขำ

"คุณสือ ผมและน้องสาวฝึกอบรมมาตลอด และส่วนน้อยมากที่จะเห็นคนนอก ครั้งนี้ประธานได้ย้ายเรามาป้องป้องคุณเป็นพิเศษ ฝีมือของเหยีนเหยียนเก่งมาก มากจนเหนือกว่าผม เธอเป็นเด็กผู้หญิงและจะต้องรับผิดชอบในการปกป้องคุณอย่างใกล้ชิด"

ตงเหยียนโค้งตัวลงอย่างรวดเร็ว จากนั้นเผยให้เห็นกล้ามของเธอ "คุณสือ คุณไม่ต้องห่วง คนที่คิดทำร้ายคุณนั้นจะเหยียบศพของฉันไปก่อนค่ะ!"

เป็นผู้หญิงที่ไม่อวดดีเลย ทำให้สือฮว่ารู้สึกชอบเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัวและรู้สึกวางใจจริงๆ

หลังจากรถมาถึงเฉียนสุ่ยวาน ทั้งสองพี่น้องนั้นไม่ได้เข้ามา ในสถานที่เฉียนสุ่ยวานแห่งนี้ไม่ได้มีเพียงที่นี้ที่เดียว บริเวณโดยรอบก็เป็นทรัพย์สินของฮ่อฉวนสือเกือบทั้งหมด ผู้คนที่อาศัยอยู่ในนั้นล้วนเป็นคนของเขา ดังนั้นสือฮว่าจึงไม่กังวลสถานที่ที่สองพี่น้องนี้จะไป

เมื่อกลับถึงบ้าน ฮ่อฉวนสือไม่อยู่ น่าจะยังไม่กลับมา

โทรศัพท์มือถือของเธอดังขึ้น พร้อมกับมีข้อความใหม่

มันเป็นรูปรูปหนึ่ง ถ้าไม่ใช่เพราะเธอมีสมาธิ คาดว่าก็คงจะโยนโทรศัพท์ไปแล้ว

นี้เป็นรูปที่ใบหน้าเปื้อนเลือด น่าจะบอกได้ว่ามันคือศพที่เปื่อยและบวมแล้ว และยังมีไข่แมลงวันปกคลุม

เธอบิดคิ้วและจ้อง ต่อต้านอาการคลื่นไส้ในท้องและดึงหมายเลขนี้เข้าบัญชีดำ

ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าคนที่โพสต์รูปนี้ต้องมีส่วนเกี่ยวข้องกับสือโม่แน่นอน

สือฮว่าทำอะไรไม่ได้ เธอขอให้สือหนานตรวจสอบแล้ว แต่อันที่จริงแล้วเป็นคนของพวกเขาที่ทิ้งสือโม่ไว้ที่ชานเมืองในคืนนั้นจริง สำหรับสิ่งที่เกิดขึ้นหลังจากนั้นไม่มีใครสามารถพูดได้อย่างชัดเจน ดังนั้นเธอคงถูกให้เป็นแพะรับบาปนี้แล้วแน่

สือโม่จ้องไปที่โทรศัพท์และเห็นว่าข้อความข้างต้นส่งสำเร็จ ดวงตาก็กระพริบอย่างโหดเหี้ยม

สือฮว่าทำร้ายเธออย่างน่าสมเพช แม้ว่าจะอยากไปทำศัลยกรรมที่ต่างประเทศ แต่เธอก็ต้องทวงดอกเบี้ยจากผู้หญิงคนนี้ก่อน!

เธอบันทึกสือฮว่ากับบัญชีสาธารณะของเธอโยตรงและยังถ่ายภาพใบหน้าที่ได้รับบาดเจ็บของตัวเอง

เธอต้องการให้ทุกคนรู้ว่า สือฮว่าเป็นผู้หญิงที่จิตใจโหดเหี้ยม!

สือโม่มีชื่อเสียงระดับหนึ่งในจิงตู ท้ายที่สุดเธอเป็นคุณหนูในตระกูลที่ร่ำรวยและเธอก็ไม่เคยมีทำอะไรอย่างเงียบๆ ซึ่งทำให้คนจำนวนมากรู้จักเธอ