บทที่4 ออโต้

ออโต้ หนุ่มหล่อ ลูกครึ่งไทยสเปน หลังจากที่คุณพ่อกับคุณแม่แยกทางกัน เขากับน้องชายออสตินก็ต้องอยู่กับคุณพ่อและกลับมาอยู่ที่เมืองไทยช่วยดูธุรกิจของครอบครัว คุณแม่แต่งงานใหม่ละใช้ชีวิตกับครอบครัวใหม่ของท่านที่สเปน ส่วนคุณพ่อท่านได้แต่งงานใหม่แล้วก็ย้ายไปอยู่กับภรรยาใหม่ที่เชียงราย คือคุณเจ้านาง คุณแม่ของเจ้าน้อย เขากับน้องชายก็ใช้ชีวิตกันในกรุงเทพ ชีวิตเขาดูภายนอกเหมือนจะไม่มีอะไรขาด เพราะเกิดมาในครอบครัวที่มีฐานะ แต่เพราะเขาเป็นลูกคนโตภาระหน้าที่ ที่เขาต้องแบกรับ บางครั้งมันก็เหนื่อยมากเกินไป

เหมือนจะมีแต่ก็ขาดอะไรไปเสมอ คำนี้ใช้กับผมได้เสมอ ยิ่งตอนที่ผมเสียคุณพ่อไปด้วยอุบัติเหตุ มันเหมือนชีวิตเหลือแค่ความว่างเปล่า ไร้ที่พึ่ง ผมเหลือแค่น้องชาย ที่เป็นครอบครัวของผมจริงๆ

ชีวิตสีเทาๆ ที่หน้าค้นหา เหล้าก็กิน บุหรี่ก็สูบแต่รักสุขภาพ สะอาดเนี้ยบไปทั้งตัว มีคลับและฟิตเนสเป็นของตัวเอง

ส่วนธุรกิจสีเทา ที่คุณลุงมอบหมายให้เขาดูแล คือกาสิโนแถบชายแดน งานพวกนั้นเขาเลี่ยงไม่ได้ เพราะป๋าเขาเลี่ยงมาแล้ว เลยตกเป็นหน้าที่ของเขา ที่จะต้องสานต่อธุรกิจของครอบครัว

@ บ้านออโต้

“พี่ออโต้ ทำไมในตู้เย็นบ้านพี่ มีแต่อาหารสุขภาพละครับ พี่ไม่สบายรึเปล่า” ออสตินเปิดตู้เย็นเห็นแบบนั้นทำหน้า งงๆ แล้วตะโกนถามพี่ชาย ออกมาจากในครัว

“ก็พี่กลัวไม่สบายไง ก็เลยกินเพื่อนสุขภาพ ไม่ใช่รอให้ป่วยแล้วค่อยมากิน” ออโต้ตอบแล้วเดินไปเปิดตู้เย็นหยิบกล่องอาหารมาเปิด

ออสตินที่ดื่มน้ำอยู่ปรายตามามองนิดหนึ่ง ผักทั้งนั้นไม่เห็นจะน่าอร่อยตรงไหนเลย

“ลองดูสักคำไหม ร้านนี้อร่อยมาก พี่สั่งเขาตลอด”

ออสตินทำหน้าแหยงๆ แต่ก็ลองตักมาชิม “อืม อร่อยจริงด้วยแฮะ ไม่น่าเชื่ออาหารแบบนี้ทำได้อร่อยขนาดนี้ได้ยังไง”

“ก็พี่บอกแล้ว ไปหยิบสิ ในตู้เย็นนายเลือกเลยจะกินอะไร”

“พี่ไปซื้อมาจากร้านไหน?” ออสตินเปิดตู้เย็นเลือกอาหาร

“ร้านผักหวาน ใกล้ๆ กับฟิตเนสของพี่”

“เอ๊ะ! คุ้นๆ นะ”

“ร้านคุณแม่ของนามิน่ะ คุณนานาเป็นนักโภชนาการ แล้วคุณพ่อนามิก็เป็นเชฟชื่อดัง พี่ว่าร้านเขาอร่อยมากนะ เลยเป็นลูกค้าประจำ นายอยากให้พี่สั่งให้ไหม เจ้าน้อยน่าจะชอบนะ”

“เดี๋ยวผมสั่งเอง ค่อยให้เจ้าน้อยเป็นคนเลือกละกัน”

ออโต้พยักหน้า

“แล้วนี่แม่บ้านพี่ไปไหน ผมมายังไม่เห็นใครเลย”