ตอนที่ 1016 พิธีถวายความเคารพ

ตอนที่ 1016 พิธีถวายความเคารพ

ณ จัตุรัสขนาดมหึมาด้านนอกท้องพระโรงซวนเต๋อ

ฟู่เสี่ยวกวนยืนตระหง่านท้าสายลมอยู่บนแท่นสูง

เบื้องหน้าของเขามีเสนาบดีทั้งฝ่ายบู๋นและบู๊แห่งต้าเซี่ยยืนอยู่หลายร้อยคน และเบื้องหน้าของเสนาบดีทั้งหลายก็คือประมุขและคณะราชทูตจากทั้งเก้าแคว้น

เซียวยวี่โหลวเสนาบดีกรมพิธีการรับหน้าที่เป็นผู้ดำเนินงานพิธีในครานี้ แน่นอนว่าในสายตาของฟู่เสี่ยวกวนพิธีรีตองเหล่านี้ช่างไร้สาระสิ้นดี

สิ่งที่เขาให้ความสำคัญคือเครื่องราชบรรณาการที่แคว้นหรือประเทศเหล่านั้นนำมาถวายต่างหาก

ในบรรดาแคว้นทั้งเก้า เครื่องราชบรรณาการของราชวงศ์เหลียวมีความโอ่อ่าอลังการมากที่สุด รองลงมาก็เป็นของประเทศเกาหลี ส่วนแคว้นซีเซี่ยที่ได้เข้ามาขอความช่วยเหลือจากตนกลับกลายเป็นแคว้นที่ยากจนที่สุด แน่นอนว่ายังมิได้รวมยาเสริมกำลังภายในอีก 3 เม็ดที่ล้ำค่าจนมิสามารถประเมินราคาได้

เซียวยวี่โหลวใช้เวลากว่าครึ่งชั่วยามในการกล่าวสรรเสริญความสำเร็จนานับประการของฟู่เสี่ยวกวนตั้งแต่ขึ้นครองบัลลังก์ บทความอันวิจิตรบรรจงนี้เป็นการประพันธ์ร่วมกันของสำนักศึกษาฮ่านหลินและกรมพิธีการ ซึ่งได้พรรณนาไว้จนเห็นภาพและชวนให้ประทับใจ ทำเอาฟู่เสี่ยวกวนรู้สึกหน้าร้อนผ่าวด้วยความเขินอาย

ข้ามิเคยเห็นต้นฉบับมาก่อน พวกเจ้าจะเอาข้าไปเยินยอจนน้ำลายแตกฟองเยี่ยงนี้ก็ได้หรือ ?

เปรียบเปรยว่าข้านั้นเก่งกาจเทียบเท่าจักรพรรดิเหยาหรือจักรพรรดิซุ่น1 ที่ยิ่งใหญ่ในอดีต ในถ้อยคำเหล่านั้นยังแอบแฝงว่าข้าเก่งกาจกว่าจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ทั้งสองพระองค์อีกด้วย !

เหล่าขุนนางที่ฟังอยู่เบื้องล่างยิ่งฟังก็ยิ่งบังเกิดความฮึกเหิมขึ้นมา ส่วนบรรดาคณะทูตทั้งเก้าแคว้นยกเว้นแคว้นซีเซี่ยและราชวงศ์เหลียวที่มีเรื่องให้กลัดกลุ้มใจ ส่งผลให้คณะทูตอีกเจ็ดแคว้นที่เหลือพากันรับฟังอย่างอรรถรส…

จักรพรรดิแห่งประเทศต้าเซี่ยทรงมีพระปรีชาล้นพ้น !

พระองค์ขึ้นครองบัลลังก์ได้เพียงหนึ่งปี ก็สามารถทำให้ราชวงศ์อู๋เปลี่ยนแปลงไปจากหน้ามือเป็นหลังมือ !

พระองค์จัดให้มีการสอบคัดเลือกขุนนางและยกเลิกธรรมเนียมเข้ารับราชการโดยผ่านการแนะนำของขุนนางชั้นผู้ใหญ่ อีกทั้งยังดำเนินนโยบายด้านการศึกษาขั้นพื้นฐานระยะเก้าปีอีกด้วย พระองค์ช่างคู่ควรกับการถูกขนานนามว่าเสิ้นเหริน2อย่างแท้จริง !

พระองค์ได้คิดค้นข้าวพันธุ์ใหม่ซึ่งทำให้แปลงนาของราชวงศ์อู๋ทำการเก็บเกี่ยวได้มากถึง 700 ชั่งต่อ 1 หมู่ !

นอกจากนี้พระองค์ยังได้ค้นพบพืชมหัศจรรย์ที่เรียกว่ามันเทศอีกด้วย มันเทศสามารถเก็บเกี่ยวได้มากถึงห้าหกพันชั่งต่อที่ดินหนึ่งหมู่และพระองค์ยังได้ปรับปรุงพันธุ์หมูให้ดีขึ้น… พระองค์ทรงเป็นดั่งเฉินหนง3 ที่มาจุติยังโลกมนุษย์เพื่อช่วยเหลือราษฎรแห่งราชวงศ์อู๋และให้ความช่วยเหลือราษฎรทั่วทั้งต้าเซี่ย !

พระองค์เป็นผู้ก่อตั้งกองทัพทหารดาบเทวะโดยใช้รูปแบบการฝึกฝนแบบใหม่ จึงทำให้กองทัพมีเอกลักษณ์เฉพาะตัวและกองทัพนี้ก็เก่งกาจชนิดสะเทือนฟ้าดิน มิอาจมีผู้ใดขวางกั้นได้ พระองค์ทรงเป็นดั่งเทพเจ้าแห่งสงคราม !

พระองค์โจมตีทั้งสี่แคว้นจนยอมจำนน จากนั้นก็ได้นำทั้งสี่แคว้นมารวมกับราชวงศ์อู๋จนเป็นปึกแผ่นเดียวกัน

ผืนปฐพีอันกว้างใหญ่ไพศาลภายใต้การบริหารของพระองค์ ได้บังเกิดความร่มเย็นผาสุกขึ้นมาภายในระยะเวลาเพียงครึ่งปี ทุกวันนี้ยิ่งปะทุความมีชีวิตชีวาออกมาให้เห็นเป็นที่ประจักษ์！

เช่นนั้นแล้วฟู่เสี่ยวกวนจักรพรรดิแห่งต้าเซี่ย ก็คู่ควรกับการถูกขนานนามให้เป็นสุดยอดจักรพรรดิในรอบพันปีและสมควรได้รับการยกย่องให้เป็นจักรพรรดิเหนือจักรพรรดิทั้งปวง !

ภายใต้การบรรยายเกินความจริงของเซียวยวี่โหลว ภายใต้แสงอบอุ่นจากสุริยาที่สาดส่องลงมา ทุกชีวิตต่างจับจ้องไปที่ฟู่เสี่ยวกวนด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความนับถือ รู้สึกราวกับมีรัศมีสีทองอร่ามเปล่งประกายออกมาจากร่างของเขา

สวี่หยุนชิงนำลูกสะใภ้ทั้งสิบและบรรดาหลายชายหลานสาวทั้งหมดยืนอยู่ในกำแพงของวังหลัง สถานที่แห่งนี้ค่อนข้างห่างไกลจากจัตุรัสท้องพระโรงซวนเต๋อ ดังนั้นพวกนางจึงถือกล้องส่องทางไกลไว้ในมือ

“พวกเขาคงกำลังสรรเสริญบุตรชายของข้าและสามีของพวกเจ้าอยู่เป็นแน่ น่าเสียดายที่มิได้ยินเสียง ! ”

“ท่านแม่อย่าเพิ่งรีบร้อนไปเลยเพคะ ทางหนังสือพิมพ์ต้าเซี่ยรายสัปดาห์ต้องรายงานเรื่องมงคลครานี้โดยมิขาดตกบกพร่องแม้แต่ตัวอักษรเดียวอย่างแน่นอนเพคะ”

“เวิ่นหวินเอ่ยถูก เฮ้อ…ทว่าเยี่ยงไรการอ่านหนังสือพิมพ์ก็มิได้อรรถรสเท่าการไปสัมผัสด้วยตนเองหรอกนะ ! ”

“ท่านแม่ หรือว่า…ให้ลูกแปลงโฉมให้กับท่าน จากนั้นก็แอบเข้าไปในงานดีหรือไม่เพคะ ? ”

นี่เป็นความคิดที่แสนบรรเจิด “ถ้าเช่นนั้น… ซินเหยียน เจ้ารีบมาแปลงโฉมให้ข้าประเดี๋ยวนี้ ปลอมตัวเป็น…เป็นนางกำนัลก็แล้วกัน ประเดี๋ยวข้าจะไปแอบฟังแล้วค่อยกลับมาเล่าให้พวกเจ้าฟัง”

ทุกคนจึงยกโขยงไปที่ตำหนักฉืออัน สวี่ซินเหยียนแปลงโฉมให้สวี่หยุนชิงตามที่นางร้องขอคือปลอมตัวเป็นนางกำนัล จากนั้นสวี่หยุนชิงก็วิ่งออกไปทางด้านหลังของท้องพระโรงซวนเต๋ออย่างเบิกบาน

บัดนี้เวลาได้ล่วงเลยเข้าสู่ยามซื่อ สุริยาลอยเด่น เป็นช่วงที่สุริยาสาดแสงอบอุ่นแบบพอดี

ทว่าเยลู่ตานจากราชวงศ์เหลียวกลับรู้สึกเย็นวาบจับหัวใจ

ถ้อยคำสรรเสริญของเซียวยวี่โหลวใกล้จะกล่าวจบแล้ว ตามปกติแล้วการกล่าวสรรเสริญล้วนเป็นถ้อยคำที่โอ้อวดเกินจริงเสียมากกว่า แต่มิรู้ว่าเพราะเหตุใดเยลู่ตานถึงได้รู้สึกว่าคำยกย่องของเซียวยวี่โหลวนั้นเป็นเรื่องจริงทั้งหมด และรู้สึกว่ายังมิได้เอ่ยทุกสิ่งที่ฟู่เสี่ยวกวนได้กระทำลงไปทั้งหมดเลยด้วยซ้ำ

มิว่าจะเป็นงานประพันธ์บทกวีหรือบทความ การค้าและการเกษตร การเมืองและการทหาร รวมไปถึงนโยบายทางด้านการบริหารทั้งหมด… เขาล้วนเข้าใจทั้งสิ้น อีกทั้งยังเชี่ยวชาญในทุก ๆ ด้าน

สิ่งที่เยลู่ตานได้ยินกลับรู้สึกว่ายังขาดอีกหนึ่งคุณธรรมสูงสุด…ซึ่งก็คือการควบคุมจิตใจของตนเอง ! เพราะเขามีจิตใจที่โอบอ้อมอารี !

เขารักและทะนุถนอมราษฎรทุกคนในต้าเซี่ย !