ตอนที่ 1036 เรื่องที่มิมีผู้ใดรู้

ตอนที่ 1036 เรื่องที่มิมีผู้ใดรู้

ยามค่ำพวกเขาได้ร่วมรับประทานอาหารด้วยกันที่จวนของต่งคังผิง

ทัศนคติของแม่ยายที่มีต่อลูกเขยได้เปลี่ยนไปจากเดิม นางดูระมัดระวังในการวางตัวมากขึ้น

บัดนี้ต้าเซี่ยรวมผืนปฐพีได้หนึ่งปีแล้ว แต่เมื่อนางได้พบกับฟู่เสี่ยวกวนซึ่ง ๆ หน้า นางก็อดที่จะรู้สึกเหลือเชื่อมิได้ นายน้อยเศรษฐีที่ดินจากหลินเจียงที่เคยกระโดดข้ามกำแพงเข้ามาหลอกล่อลูกสาวของนางในวันนั้น… วันนี้เขาได้กลายมาเป็นจักรพรรดิแห่งต้าเซี่ยผู้ยิ่งใหญ่ !

เหตุใดในตอนนั้นนางถึงดูมิออกเลยนะ ?

หากองค์หญิงใหญ่มิได้เสด็จมาเอ่ยโน้มน้าวถึงที่จวน…แม้ว่านางจะจนหนทางที่จะห้ามปรามเขา ทว่าเยี่ยงไรนางก็จะมิมีทางไว้หน้าเขาอย่างแน่นอน

ครั้งหนึ่งในใจของนางเคยหมายปองเยี่ยนซีเหวินไว้เป็นลูกเขย

ทว่าหลังจากที่นางได้เปลี่ยนทัศนคติที่มีต่อฟู่เสี่ยวกวน นางก็รู้สึกว่าลูกเขยผู้นี้รู้เรื่องรู้ราวมากกว่าเยี่ยนซีเหวินเสียอีก แต่ในตอนนั้นนางย่อมมิกล้าคิดว่าลูกเขยผู้นี้จะมีตัวตนเป็นถึงองค์จักรพรรดิ

และนี่ก็คือโชคชะตา…โชคชะตาของฟูเสี่ยวกวน โชคชะตาของต่งซูหลาน และโชคชะตาของทุกคนในจวนตระกูลต่ง !

แน่นอนว่านางเป็นผู้ที่ลงมือปรุงหัวปลาตุ๋นน้ำแดงเองกับมือ เมื่อเห็นว่าฟู่เสี่ยวกวนยังคงโปรดปรานรสมือของนางดังเดิม ท่าทีระวังเนื้อระวังตัวของนางจึงค่อย ๆ หายไป นางจ้องมองเขาด้วยสายตารักใคร่และเมตตา พลางคิดไปว่าเขามีท่าทีเหมือนจักรพรรดิแห่งต้าเซี่ยเสียทีไหนกันเล่า เขายังคงเป็นลูกเขยของนางดังเดิม

เมื่อรับประทานมื้อค่ำที่จวนตระกูลต่งเสร็จ สวี่หยุนชิงก็ได้พาฟู่เสี่ยวกวนและลูกสะใภ้ไปเยือนจวนตระกูลสวี่

สวี่หวยซู่เสนาบดีกรมพิธีการประจำเมืองหลวงรองก็พอรู้ข่าวคราวมาบ้างว่าวันนี้ฝ่าบาทเสด็จมาถึงเมืองจินหลิงแล้ว และเขาก็รู้เช่นกันว่าน้องสาวสวี่หยุนชิงได้เดินทางมาด้วย แต่เขามิคาดคิดว่าน้องสาวจะพาฝ่าบาทและบรรดาลูกสะใภ้มาเยือนจวนสวี่ในราตรีนี้

ทำเอาสวี่หวยซู่และสวี่หวินกุยสองคนพี่น้องตื่นตกใจจนทำอันใดมิถูก

“กระหม่อม…ถวายบังคมฝ่าบาท องค์ไทเฮาและพระสนมทั้งหลาย ! ”

ในขณะที่สองพี่น้องกำลังจะคุกเข่าลงตรงหน้าประตู สวี่หยุนชิงก็ได้ยื่นมือไปดึงพวกเขาขึ้นมา “อย่ามากพิธีรีตองไปเลย เข้าเรือนไปเสีย ! ”

เรือนที่สวี่หยุนชิงเอ่ยนั้นมิใช่เรือนหลักของจวนสวี่ นางตรงไปยังห้องพระของเรือนด้านข้าง

สวี่หวยซู่ถือโคมไฟไว้ในมือหนึ่งดวง เขารีบมอบหมายให้น้องชายสวี่หวินกุยไปนำโคมไฟอีกหนึ่งดวงและเก้าอี้มา เพราะในห้องพระนั้นมืดสนิทและมิได้เปิดใช้งานมานานแล้ว

เมื่อสวี่หยุนชิงผลักประตูห้องพระเข้าไป ฝุ่นก็ตกลงมาเป็นแผง

นางใช้แขนเสื้อปัดฝุ่นที่ฟุ้งกระจาย จากนั้นก็รับโคมไฟในมือของสวี่หวยซู่มาถือไว้แล้วเอ่ยว่า “ไปนำธูปและเงินกระดาษมาให้ข้า ข้าจะจุดธูปบูชาพระพุทธรูปสักหน่อย”

ฟู่เสี่ยวกวนมิเข้าใจว่านางตั้งใจจะทำอันใด เขาและเหล่าพระสนมยืนรออยู่ด้านนอก

“พระพุทธรูปองค์นี้ศักดิ์สิทธิ์มากยิ่งนัก”

“ครั้งหนึ่งข้าเคยตายไปแล้ว แต่ก็ได้กลับมามีชีวิตอีกครา ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นเพราะอิทธิฤทธิ์ของพระพุทธรูปทั้งสิ้น”

“หลังจากที่ตาของเจ้าเกษียณ ท่านก็จะมานั่งสวดพระคัมภีร์ที่ห้องพระนี้ตลอด… เขาอธิษฐานขอให้พระเจ้าช่วยคุ้มครองเจ้า เมื่อคราที่เจ้ายังอาศัยอยู่ที่เมืองหลินเจียง ก็เห็น ๆ กันอยู่ว่าเจ้ายิ่งโตยิ่งมิเอาไหน”

“ที่เจ้าสามารถเติบใหญ่เป็นผู้เป็นคนได้ถึงตอนนี้ หนึ่งในสาเหตุนั้นก็เป็นเพราะท่านตาของเจ้าได้อธิษฐานต่อพระเจ้าเอาไว้”

“อีกประเดี๋ยวพวกเจ้าจงกลับไปกันก่อนเถิด ราตรีนี้…ข้าจะอยู่ที่นี่เพื่อสวดขอพรจากพระพุทธรูป”

ฟู่เสี่ยวกวนตกตะลึงขึ้นมาทันใด “ท่านแม่…การอดหลับอดนอนมิดีต่อสุขภาพ และอีกอย่าง…ลูกคิดว่าการระลึกถึงพระเจ้า ล้วนอยู่ที่ใจนี่คือการแสดงความศรัทธาที่ดีที่สุด”

สวี่หวินกุยได้นำคนกลุ่มหนึ่งขนเก้าอี้และโคมไฟเข้ามาอย่างตื่นตระหนก ผ่านไปอีกชั่วครู่…ภรรยาและบุตรของสวี่หวยซู่ก็ได้นำธูปและเงินกระดาษเข้ามาให้

ภายในเรือนชุลมุนวุ่นวายกันอยู่พักใหญ่ สวี่หยุนชิงขมวดคิ้วแน่น จากนั้นก็หันไปกำชับสวี่หวยซู่ว่า “เอาของไว้ที่นี่ ส่วนพวกเจ้าทุกคนจงออกไปให้หมด ! ”

“แต่ว่า…”

“นี่คือคำสั่งของอายเจีย ! ”

ผู้คนในตระกูลสวี่คุกเข่าลงเบื้องหน้าของสวี่หยุนชิง ก้มศีรษะลงแนบพื้น จากนั้นก็เดินออกไป

โคมไฟส่องสว่างทั่วทั้งห้องพระ สวี่หยุนชิงหยิบแส้ขนขึ้นมา จากนั้นก็เริ่มลงมือปัดฝุ่นพระพุทธรูป สวี่ซินเหยียนยื่นมือเข้าไปช่วย ทว่าก็ถูกนางปฏิเสธ