ตอนที่ 106
ตอนที่ 106 สายลมโบกพัดบนทะเลสาบ
October 22, 2026
ตอนที่ 106 สายลมโบกพัดบนทะเลสาบ
ไม่มีใครคาดคิดว่าฟู่เสี่ยวกวนจะไปยังหอซื่อฟาง !
กระทั่งมือปราบทั้งเขตเหนือและเขตใต้ออกป่าวประกาศเรียกชื่อฟู่เสี่ยวกวนผ่านมาทางหอซื่อฟาง หลงจู๊ของหอซื่อฟางจึงได้รีบวิ่งขึ้นไปรายงานแก่ฟู่เสี่ยวกวน
ฟู่เสี่ยวกวนก็ตกใจเช่นกัน เขามิรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ดังนั้นจึงได้พากันลงไปดู และพบต้นเสียงของมือปราบผู้ตีฆ้องร้องป่าว
“ท่านคือฟู่เสี่ยวกวนงั้นหรือ ? ” มือปราบผู้นั้นมองดูฟู่เสี่ยวกวนจากหัวจรดเท้า อืม ฟู่เสี่ยวกวนผู้มากความสามารถนี้ รูปร่างหน้าตาดีเสียจริง
“ข้าคือฟู่เสี่ยวกวน มีธุระอันใดกัน ? ”
“ข้าจะรู้ได้อย่างไรเล่า ? พวกเรามือปราบกว่าสองพันคนออกตามตัวท่านเสียให้วุ่น ขอเชิญท่านกลับไปกับพวกเราเถิด ไปจวนฟู่หยิ่นเพื่อพบท่านฉินโม่เหวิน !”
เมื่อพบว่าฟู่เสี่ยวกวนถูกบรรดามือปราบพาตัวไปยังจวนผู้ว่า หยูเวิ่นหวินจึงเกิดความงุนงงในทันที หรือเรื่องที่เขาแอบพบกับต่งชูหลานนั้นถูกท่านเสนาบดีต่งฟ้องร้องกัน ?
ดังนั้นนางจึงได้ตามออกไปด้วย
ซูม่อและชุนซิ่วออกติดตามไปด้วย ชุนซิ่วเป็นกังวลใจยิ่งนัก ส่วนซูม่อวางแผนไว้ว่าหากคุณชายได้กระทำการผิดและถูกจำคุก เขาคงต้องแหกคุกเท่านั้น
ในเมืองหลวงมีผู้เก่งกาจมากมายเหลือเกิน แต่หากองค์หญิงเก้าทรงให้ความช่วยเหลือและเรียกตัวหงจวงมา และหากป่ากระบี่ทั้งเจ็ดมากันครบ อีกทั้งสามารถเชิญศิษย์พี่ใหญ่มาได้ คาดว่าการแหกคุกคงทำได้ไม่ยาก
พวกเขาพากันจินตนาการไปต่าง ๆ นานา กระทั่งมาถึงจวนผู้ว่า
ฉินโม่เหวินและต่งซิวจิ่นเดินออกมา เมื่อต่งซิวเต๋อพบว่าพี่ใหญ่อยู่ที่นี่ เขาก็เริ่มประหม่าทันที หยูเว่นหวินก็เช่นกัน คาดว่าต่งซิวจิ่นเป็นผู้ฟ้องร้องไม่ผิดแน่ !
เขาผู้นี้น่ารำคาญนัก ท่านเสนาบดีต่งก็เช่นกัน !
จะต้องหาวิธีสั่งสอนพวกเขาเสียหน่อยแล้ว
“เจ้าคือฟู่เสี่ยวกวนงั้นหรือ ? ” ฉินโม่เหวินคาดไม่ถึงว่าฟู่เสี่ยวกวนจะอายุน้อยเพียงนี้ เขาสามารถประพันธ์บทกวีได้งดงาม อีกทั้งยังถูกจารึกชื่อไว้บนหินเชียนเปยสือบรรทัดที่หนึ่งอีกด้วย มองดูแล้วท่านลุงมีความสามารถในการมองคนจริง ๆ
“ข้าคือฟู่เสี่ยวกวน ! ”
“กล่าวให้เขาฟังเถิด” ฉินโม่เหวินโบกมือและเอ่ยกับต่งซิวจิ่น
“ฝ่าบาททรงมีรับสั่งให้ท่านเข้าพบ จงรีบไปรวมตัว ณ หลานถิงจี๋บัดนี้”
“เรื่องแค่นี้หรือ ? ” ฟู่เสี่ยวกวนเอ่ยถาม
ให้ตายเถอะ ยังมีเรื่องใดสำคัญกว่าที่ฝ่าบาทรับสั่งให้เข้าเฝ้าอีกงั้นหรือ ?
“พวกเราตามหาเจ้ามากว่าหนึ่งชั่วยามจึงเสียเวลาไปไม่น้อย อีกประเดี๋ยวตอนเข้าเฝ้าฝ่าบาท คาดว่าคงกริ้วเป็นแน่ เจ้าจงเตรียมใจไว้ให้ดี”
“เข้าใจแล้ว ข้าจะไปบัดเดี๋ยวนี้”
ฟู่เสี่ยวกวนและหยูเวิ่นหวินและคนอื่น ๆ นั่งรถม้ากลับไปยังหลานถิงจี๋
เมื่อหยูเวิ่นหวินครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่ ก็ได้มุ่งหน้าไปยังพระราชวังหลวง
ฉินโม่เหวินมองดูรถม้าที่จากไปและเอ่ยขึ้นมาว่า “นางคือองค์หญิงเก้าใช่หรือไม่ ? ”
ต่งซิวจิ่นพยักหน้า
“ข้าได้ยินมาว่า…ฟู่เสี่ยวกวนผู้นี้ชอบพอกับน้องสาวของเจ้า ต่งชูหลาน แต่ท่านพ่อของเจ้าขัดขวางมิเห็นด้วย อีกทั้งได้ยินมาว่าท่านเยี่ยนซือเต้ากำลังเตรียมตัวไปสู่ขอนางอย่างงั้นหรือ ? ”
“นี่คือความปรารถนาของท่านพ่อและท่านเยี่ยนซือเต้า”
“เจ้าควรจับตามองให้ดี เหตุใดองค์หญิงเก้าจึงได้มาอยู่กับฟู่เสี่ยวกวนกัน ? ” เมื่อกล่าวจบฉินโม่เหวินก็เดินกลับเข้าไปในจวนผู้ว่า และเอ่ยประโยคทิ้งท้ายว่า “น้องสาวคนเล็กของข้ายังรอตระกูลต่งของเจ้ามาสู่ขออยู่นะ”
……
……
ณ หอหลานถิง ผู้มีคะแนนสูงสุดสิบคนและคนอื่น ๆ ร้อนรนใจราวกับถูกน้ำร้อนลวก
บัดนี้ห่างจากเวลาที่องค์จักรพรรดิกำหนดไว้เพียงหนึ่งชั่วยามเท่านั้น แต่กลับยังหาตัวฟู่เสี่ยวกวนไม่พบ !
“หรือเขาจะไม่ได้อยู่ในเมืองหลวงกัน ? ” เซวียตงหลินเอ่ยขึ้น
“มิน่าใช่ เมื่อไม่กี่วันก่อนข้ายังได้ดื่มสุราอยู่ที่หอซื่อฟางด้วยกันกับเขา”ฟางเหวินซิงตอบ
“นี่ก็ผ่านมาหลายวันแล้ว เขาอาจเดินทางกลับหลินเจียงไปแล้วก็เป็นได้ ? ”
“เอ่อ……ข้าก็มิอาจคาดเดา”