ตอนที่ 1075 นายอำเภอซุน

ตอนที่ 1075 นายอำเภอซุน

นอกจากนี้ยังมีรถม้าอีก 3 คันเดินทางมาจากเขตเหอเย่มุ่งหน้าไปยังหมู่บ้านฮวงหลิน

ภายในรถม้า ซุนจือกั๋ว นายอำเภอซุนรูปร่างอ้วนท้วมที่นั่งอยู่ในรถม้ากำลังพยายามใช้พัดที่อยู่ในมือพัดให้หายร้อนแล้วสาปแช่งออกมาว่า

“สวรรค์ ! นายอำเภอเฉียนสมควรตาย… เจ้าสุนัขแซ่เฉียนสมองของมันคิดแต่เรื่องเงิน ! ”

“บัดซบ ! สถานการณ์ได้เปลี่ยนแปลงไปแล้ว มันยังจะโลภมากอยู่อีก ! เฮ้อ… ! ”

หวางซู่บ่าวรับใช้คนสนิทของเขานั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามมือข้างหนึ่งออกแรงพัดอย่างรุนแรงเพื่อให้เจ้านายอารมณ์เย็นลง มืออีกข้างจัดอาภรณ์ที่มีเหงื่อไหลท่วมกาย เขาเอ่ยอย่างมิใส่ใจว่า “นายท่าน…ดูจากสถานการณ์ในปีนี้ เกรงว่าคงจะมิดีนัก นายอำเภอเฉียนพยายามใช้ประโยชน์ตอนที่จ่งตูหนิงยังมิได้ควบคุม เขามิอยากเป็นนายอำเภอแล้วหรือเยี่ยงไร…”

หวางซู่เหลือบมองนายอำเภอซุน จากนั้นก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำว่า “นี่เปรียบกับน้ำมาปลากินมด น้ำลดมดกินปลา นายท่านเขตเหอเย่ของเราเป็นหมู่บ้านที่ยากจนที่สุด ครานี้จะต้องเรียกเก็บภาษีล่วงหน้า… นายท่านจะต้องปล่อยวาง ยอมเสียรายได้สักเล็กน้อย”

“ข้าน้อยขอเอ่ยบางคำที่มิค่อยเหมาะสม นายท่านยังคิดจะเป็นขุนนางอยู่อีกหรือ ? ”

“หลายปีที่ผ่านมาก็น่าจะเพียงพอแล้ว หรือว่า…หรือว่าจะแอบอ้างการกุศลเพื่อขอรับเงินบริจาคเป็นคราสุดท้าย แล้วพวกเราก็ย้ายไปอยู่ที่ใดสักแห่งและใช้ชีวิตอย่างมีความสุขกับสมบัติในจวน”

นายอำเภอซุนรู้สึกลังเลใจ

เมื่อมิกี่วันก่อนเดิมทีเขาคิดว่าจะไปเยี่ยมไช่หยางซื่อหลางแห่งกรมขุนนางผู้มีพระคุณ เขาจึงส่งหวางซู่ไปที่เมืองต้าติ้ง แล้วถือโอกาศนำของขวัญไปมอบให้ผู้อาวุโสสักเล็กน้อย เพื่อไถ่ถามเรื่องราวการเปลี่ยนแปลงที่หยวนเป่ยเต้า

ของกำนัลเขาได้ส่งไปให้ทุกปีและไช่หยางก็น้อมรับไว้ทุกครา ทั้งยังเอ่ยให้กำลังใจเขามิกี่ประโยคด้วยว่า ตัวเขานั้นรู้จักหน้าที่ของตนเองดี หากมีตำแหน่งว่างคนแรกที่เขาจะสนับสนุนก็คือข้า

ทว่าครานี้…ครานี้เขากลับปิดประตูมิต้อนรับแขก !

หวางซู่เคาะจนบานประตูเปิดออก ทว่าเขากลับมิได้ก้าวเข้าไปในจวนแม้แต่ครึ่งก้าว

เขามิเพียงจะมิได้พบกับไช่หยางชื่อหลางเท่านั้น หวางซู่ยังถูกยามเฝ้าประตูทุบตีอย่างรุนแรงแล้วถูกขับไล่ออกมาอีกด้วย มิหนำซ้ำยังเอ่ยทิ้งท้ายเอาไว้ว่า “ตกอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้ยังจะกล้านำสินบนมาให้อยู่อีกหรือ ? นายท่านกังวลจนแทบจะเป็นบ้าอยู่แล้ว แล้วเจ้ายังจะมาเพิ่มความมิสบายใจให้แก่นายท่านอยู่อีกหรือ ! ”

ประโยคนี้มีความหมายที่ลึกซึ้ง

คำเอ่ยนี้ยืนยันได้แล้วว่าความเป็นอยู่ของไช่หยางชื่อหลางก็คงจะมิดีมากนัก อยู่ ๆ เขาก็มิชอบเงินขึ้นมาเสียอย่างนั้น !

นี่ก็สามารถยืนยันได้แล้วว่านโยบายและกฎหมายของจ่งตูคนใหม่นั่นเป็นเรื่องจริง !

ยกเว้นภาษีให้กับเกษตรกรทุกคน… หากยกเว้นภาษีเกษตรกร แล้วพวกเราจะไปขูดรีดเอาเงินจากที่ใดได้อีกกัน ?

นี่มันตั้งใจตัดช่องทางการหาเงินของขุนนางเยี่ยงพวกข้าเลยนี่ !

บัดนี้ช่องทางหาเงินยังสำคัญอยู่ ตราบใดที่ยังอยู่ในตำแหน่งขุนนางก็มิจำเป็นต้องกังวลเรื่องการหาเงินมิใช่หรือ ?

ทว่าปัญหาในตอนนี้คือไช่หยางชื่อหลางแห่งกรมขุนนางก็มิอาจรับประกันชีวิตตนเองได้ !

ขนาดไช่หยางชื่อหลางยังมิอาจรับประกันชีวิตของตนเองได้ นี่ก็ยืนยันได้แล้วว่าเขามิสามารถทำให้จ่งตูคนใหม่นั่นพอใจได้ และมีแนวโน้มว่าจะถูกจ่งตูหนิงปลดออกจากตำแหน่ง !

จ่งตูหนิงท่านนั้นได้รับการแต่งตั้งจากจักพรรดิองค์ปัจจุบัน และเขายังถือกระบี่อาญาสิทธิ์ที่สามารถฆ่าผู้คนได้ตามความต้องการอีกด้วย !

ดูเหมือนทิศทางลมจะเปลี่ยนไปแล้วจริง ๆ นับแต่นี้สืบไป…ตำแหน่งขุนนางดูเหมือนจะมิใช่ตำแหน่งที่น่าครอบครองอีกต่อไปแล้ว

มิแปลกใจเลยที่นายอำเภอเฉียนได้ออกคำสั่งอย่างลุกลี้ลุกลน และนี่คงจะเป็นเงินก้อนสุดท้ายที่จะได้รับ

“ที่เจ้าเอ่ยมาก็ถูก” นายอำเภอซุนหยุดพัดในมือลง ดวงตาเล็ก ๆ กลิ้งกลอกไปมาแล้วเอ่ยว่า “ประเดี๋ยวพวกเราไปที่หมู่บ้านฮวงหลินกัน หากชาวบ้านมิมีเงินจ่ายภาษีก็ให้ปล้นไก่กับแกะมาแทนโดยใช้วิธีการใดก็ได้ พวกเราจะมิกลับไปโดยมือเปล่าเป็นอันขาด ! ”

“เมื่อจัดการเรื่องนี้เสร็จสิ้นแล้ว เจ้ากลับไปบอกให้ฮูหยินรีบเก็บของ แล้วพาบุตรชายกับบุตรีและอนุของข้าอีกสามคนเดินทางไปยังเจียงหนานเต้า ! ”

หวางซู่ตื่นตกใจขึ้นมาทันใด จากนั้นก็ยกยิ้มขึ้น “แล้วนายท่านเล่า ? ”

“ยังมีหมู่บ้านอีกหลายแห่ง นายท่านอย่างข้าหลังจากไปรีดทรัพย์สินจากชาวบ้านได้แล้ว ข้าจะตามพวกเจ้าไปทีหลัง ! ”

“นายท่านอย่างข้ากังวลว่าเหตุการณ์นี้จะทำให้เกิดเรื่องมิดีขึ้นอย่างกระทันหัน ดังนั้นพวกเจ้าจำเป็นจะต้องล่วงหน้าไปก่อน หากรอให้จ่งตูหนิงลงมือ เขาจะต้องปรับปรุงระบบขุนนางอย่างแน่นอน… ที่ราชวงศ์เหลียวอันกว้างใหญ่นี้ หากมีขุนนางที่ซื่อสัตย์สุจริตสักหนึ่งในสิบคนก็คงจะดี ! ”

หวางซู่พยักหน้าเห็นด้วย เพราะในด้านมืดของแวดวงขุนนางของราชวงศ์เหลียวนี่ถือเป็นเรื่องปกติมิได้แปลกใหม่อันใด