ตอนที่ 1078
ตอนที่ 1078 บ้านเมืองเจริญ ราษฏรเป็นทุกข์ บ้านเมืองสิ้นชาติ ราษฎรเป็นทุกข์
October 22, 2026
ตอนที่ 1078 บ้านเมืองเจริญ ราษฏรเป็นทุกข์ บ้านเมืองสิ้นชาติ ราษฎรเป็นทุกข์
นายอำเภอซุนมิคาดคิดว่าจะพบเหตุล้มเหลวในหมู่บ้านรกร้างนี้ !
เขาถูกหนิงซือเหยียนมัด จากนั้นก็ถูกควบคุมตัวมายังเบื้องหน้าของฟู่เสี่ยวกวน เขาตะโกนออกไปว่า “ข้าคือขุนนางที่ได้รับพระราชโองการแต่งตั้งจากราชสำนัก พวกเจ้าเป็นโจรจากที่ใดถึงได้กล้าก่อเรื่องกลางวันแสก ๆ เยี่ยงนี้…”
“หลิวจิ่น…เจ้าทำให้เขาหุบปากที ! ”
หลิวจิ่นเดินตรงเข้าไปหานายอำเภอซุน จากนั้นก็ยกมือขึ้นมาตบหน้าของเขาอย่างแรงจนหน้าของเขาหันไปตามแรงตบ “เจ้าเป็นเพียงนายอำเภอตำแหน่งเล็ก ๆ กล้ากำเริบเสิบสานจนมิรู้จักคำว่าตายเลยหรือเยี่ยงไร ? วันนี้ข้าจะสอนบทเรียนให้แก่เจ้าเอง ! ”
เสียงตบหน้าและบ้องหูดัง “เพี๊ยะ ๆ ” ติดต่อกันพักหนึ่ง จนมีเลือดไหลออกมาจากจมูกและปากของนายอำเภอซุน
“นำตัวมันโยนไว้บนพื้น เขาจะได้รับแดดได้เต็มที่หน่อย”
“ตงเสวี่ย เจ้าไปตรวจดูอาการบาดเจ็บของท่านลุงผู้นั้นดูสักหน่อยเถิด”
ฟู่เสี่ยวกวนจ้องมองหลิวต้าเถียน “เจ้าทำได้ดีมากยิ่งนัก เจ้ามีความเด็ดเดี่ยวแน่วแน่ กล้าที่จะชักดาบออกมาเผชิญหน้ากับผู้มีอิทธิพลที่เที่ยวกดขี่ผู้อื่นไปทั่ว ! ไปกันเถิด… ไปนั่งสนทนากันที่บ้านของเจ้า”
หลิวต้าเถียนคิดว่าหลังจากที่เขาก้าวผ่านประตูบ้านมาแล้ว คงจะมิสามารถก้าวกลับเข้าไปในบ้านได้อีก ทว่าเขาก็คาดมิถึงเช่นกันว่าเรื่องราวจะกลายเป็นเช่นนี้ไปได้ !
หลิวอีเกินถือหอกที่สนิมขึ้นเป็นจุด ๆ วิ่งตามเขามา เมื่อเห็นดังนั้นก็ตกตะลึงขึ้นมาทันใด หลี่ซิ่วไฉที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เขาใช้ข้อศอกชนแขนของหลิวอีเกินไปหนึ่งคราพลางกระซิบที่หูของเขาว่า “คุณชายท่านนี้…มิใช่คนธรรมดา ! ”
“แต่…แต่เขาฆ่าเจ้าหน้าที่ของทางการ ! ”
“คงมิเป็นไรหรอก เจ้ามิเห็นตอนเขาสังหารเจ้าหน้าที่เหล่านั้นหรือ ? เขาสังหารอย่างเยือกเย็นโดยมิเกรงกลัวใด ๆ เขาบอกว่าจะไปบ้านของเจ้าน่ะ รีบไปกันเถิด ! มิแน่ว่านี่อาจจะเป็นวาสนาครั้งยิ่งใหญ่ก็เป็นได้ ! ”
บัดนี้ชาวบ้านแต่ละคนถือจอบที่ทำด้วยไม้มารวมตัวกันที่กลางหมู่บ้านด้วยสีหน้ากลัดกลุ้มใจ
เดิมทีพวกเขามาที่นี่ก็เพื่อจะสู้ให้ตายกันไปข้างหนึ่ง วิกฤติภัยแล้ง…ในบ้านแทบจะมิมีอันใดกินอยู่แล้ว พวกมันยังจะมาเก็บภาษีก่อนล่วงหน้าอีก ถ้าหากมิมีเงินจ่าย พวกมันก็จะจับไก่และแพะแกะไป !
คงจะอยู่ที่นี่ต่อไปมิได้อีกแล้ว ดังนั้นสู้สังหารสุนัขรับใช้เหล่านี้ทิ้งเสีย แล้วพวกเขาก็หนีจากภัยพิบัติไปอยู่ที่อื่นเสียยังดีกว่า !
คาดมิถึงว่าเมื่อพวกเขามาถึงสถานที่เกิดเหตุ สถานการณ์วุ่นวายก็ได้สงบลงแล้ว และความวุ่นวายที่สงบลงไปนั้นก็เรียบง่ายและรุนแรงเกินกว่าที่พวกเขาคิดไว้เสียอีก
ทหารในชุดเกราะเงินแบกร่างไร้วิญญาณกลับหัวกลับหางของเจ้าหน้าที่เหล่านั้นไปโยนทิ้งนอกหมู่บ้าน ! ทั้งยังทุบตีนายอำเภอที่โฉดชั่วผู้นั้นอีกด้วย !
ชาวบ้านมองดูทหารหลายสิบนายที่ยืนเรียงกันอยู่กลางหมู่บ้านด้วยท่าทีเคร่งขรึมราวกับเป็นเกณฑ์มาตรฐาน จากนั้นก็ได้ยินบุรุษที่สวมอาภรณ์สีขาวเอ่ยขึ้นมาว่า
“พวกเจ้าจงวางใจเถิด ทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว”
“จ่งตูหนิงได้ประกาศนโยบายยกเว้นภาษีให้แก่เกษตรกรก่อนหน้านี้แล้ว… เจ้าหมอนี่มีตาแต่หามีแววไม่ เขาคงคิดที่จะถือโอกาสนี้คว้าเอาผลประโยชน์ส่วนตน เพราะสถานที่แห่งนี้อยู่บนภูเขาสูงซึ่งอยู่ห่างไกลจากองค์จักรพรรดิ”
“ทุกคนจงกลับไปเถิด มีอันใดทำก็ไปทำเสีย หรือมีผู้ใดอยากตามข้าไปร่วมวงสนทนาที่บ้านของเขา”
ผู้คนในหมู่บ้านมองฟู่เสี่ยวกวนด้วยความตื่นตาตื่นใจ จากนั้นก็เพิ่งจะตระหนักขึ้นมาได้ว่าคำเอ่ยของหลี่ซิ่วไฉนั้นเป็นความจริง
พวกเขาต่างก็ตกตะลึงมากยิ่งนัก ทำได้เพียงหันไปมองหน้ากันไปมา
“เช่นนั้นเอ่ยได้ว่าขุนนางใหม่ท่านนั้นทำเพื่อราษฎรเยี่ยงพวกเราหรือ ? ”
“อาจจะเป็นไปได้ ผู้ใดจะไปรับรู้ได้เล่า เช่นนั้นก็รอดูสถานการณ์ไปก่อนเถิด ประเดี๋ยวก็จะรู้เอง”
“เจ้าเอ่ยแบบนั้นก็มิถูก หากเป็นเช่นนั้น คุณชายท่านนี้จะกล้าสังหารเจ้าหน้าที่กลุ่มนี้หรือ ? พวกเจ้าดูคุณชายท่านนี้สิ เขาอายุราว 20 ปีเท่านั้น ทั้งยังนำทหารติดตามมาด้วย เขาจะต้องเป็นบุคคลสำคัญที่รู้เกี่ยวกับนโยบายของหยวนเป่ยเต้าเป็นแน่”
“คำเอ่ยของเหล่าถานมีเหตุผล เขาเชิญพวกเราไปนั่งเล่นที่บ้านของเหล่าหลิว พวกเจ้ากล้าไปหรือไม่ ? ”