ตอนที่ 109 เด็ดดอกเบญจมาศทางรั้วบูรพา

ตอนที่ 109 เด็ดดอกเบญจมาศทางรั้วบูรพา

เรื่องที่ฟู่เสี่ยวกวนได้ถูกเรียกตัวเข้าเฝ้าองค์ฮ่องเต้ เพื่อสอบคัดเลือกในพระราชวังหลวงนั้น ก็มีเสนาบดีจำนวนไม่น้อยที่วิพากษ์วิจารณ์เกี่ยวกับเรื่องนี้ เนื่องจากเป็นการผิดกฎกติกา !

ในงานชิวเหวยมีผู้คนเดินทางมาเข้าร่วมการคัดเลือก สุดท้ายมีเพียง 300 คนเท่านั้นที่ผ่านการคัดเลือก และมีผู้คนจำนวนมากถูกตัดสิทธิ์ อีกทั้งการสอบคัดเลือกในพระราชวังนี้ จะเลือกจิ้นซื่อสามอันดับแรกจากสิบคน แต่ฟู่เสี่ยวกวนมิได้เข้าร่วมชิวเหวย ดังนั้นเขามิควรมีสิทธิ์สอบคัดเลือกในพระราชวังหลวง มิเช่นนั้นจิ้นซื่ออีก 10 คนจะหาความยุติธรรมจากที่ใด

หากบรรดาผู้ไม่ได้รับคัดเลือกประท้วงขึ้นมาคาดว่าคงไม่ดีแน่ นักกวีทั้งหลายเมื่อเอ่ยปากออกมาล้วนน่าเกรงขาม เมื่อคิดได้ดังนี้ หลายคนก็มองมายังฟู่เสี่ยวกวน

เพียงเขาผู้นี้ก็สามารถทำให้เสนาบดีกรมพิธีการกระอักเลือดเสียจนเป็นลมล้มพับไปได้ หากนักกวีผู้เข้าสอบกว่าพันคนนั้นทำการประท้วงขึ้นมา สถานการณ์จะเป็นเยี่ยงไร ?

แน่นอนว่าขณะเดียวกันเสนาบดีหลาย ๆ ท่านมิได้เป็นเดือดเป็นร้อนเรื่องที่ฝ่าบาททรงกระทำเช่นนี้

เยี่ยนเป่ยซีที่ยืนอยู่ด้านหน้าสุดนั้นมองดูเหตุการณ์แต่ต้นจนจบด้วยความสงบ กระทั่งชือเฉาหยวนกระอักเลือดเป็นลมไป เขาจึงได้ขมวดคิ้วขึ้น

บุตรชายของเขา เยี่ยนซือเต้า มองดูฟู่เสี่ยวกวนอยู่หลายครา เนื่องจากได้ยินมาว่าต่งชูหลานชอบพอเขาผู้นี้ เดิมทีเขาได้กล่าวกับเสนาบดีต่งว่าจะไปสู่ขอ แต่สองวันมานี้เสนาบดีต่งมีสีหน้าไม่ดีนัก ในวันนี้เขาจึงได้รู้ว่าทั้งหมดเป็นความต้องการขององค์หญิงเก้า เรื่องการสู่ขอจึงได้ยุติลงชั่วคราวเสียก่อน

เขารู้จักกับองค์หญิงเก้าได้อย่างไร ?

ส่วนด้านเสนาบดีต่ง เมื่อฟู่เสี่ยวกวนเข้ามาในพระราชวัง ตาเขาก็กระตุกตลอดเวลา จากนั้นที่เขาได้ดูเรื่องราวจากต้นจนจบ ในใจก็นึกคิดว่าเขาผู้นี้ช่างหยาบคายเสียจริง นี่คือตระกูลชือ หนึ่งในหกตระกูลที่ยิ่งใหญ่ในเมืองหลวงเชียว !

ชือเฉาหยวนเป็นถึงเสนาบดีกรมพิธีการ อีกทั้งเป็นผู้นำตระกูลชือคนปัจจุบัน ซึ่งมีครบทั้งอำนาจชื่อเสียงและเงินทอง ฟู่เสี่ยวกวนเป็นเพียงลูกของเศรษฐีที่ดินธรรมดา ๆ กลับกล้ากระทำเช่นนี้ ! ช่างไม่รู้จักสัมมาคารวะเอาเสียเลย !

เปรียบเสมือนหินกะเทาะไข่ เห้อ…นอกเสียจากฝ่าบาทจะทรงปกป้องเขา แต่ฝ่าบาททรงเรียกตัวเขาเข้าสอบคัดเลือกด้วยพระองค์เอง บางทีฝ่าบาทอาจจะปกป้องเขาอยู่ก็เป็นได้

เรื่องของต่งชูหลานและเขาผู้นี้ คงจะต้องรอดูอีกสักพัก

สรุปโดยรวมคือทุกท่านที่อยู่ ณ ที่นี้ล้วนจับตามองดูฟู่เสี่ยวกวน อีกประเดี๋ยวคงได้เห็นว่าคำตอบของเขาเป็นเช่นไร

จิ้นซื่อทั้งสิบคนได้จับพู่กันและเริ่มเขียนคำตอบแล้ว แต่ฟู่เสี่ยวกวนเล่า ? พวกเขาไม่ชอบใจจริง ๆ บัดนี้เขายังคงนั่งฝนหมึก !

แต่ฟ้าดินเป็นพยานได้ ฟู่เสี่ยวกวนมิได้จงใจให้เป็นเยี่ยงนี้

แต่เขามิเคยฝนหมึกด้วยตนเองมาก่อน !

ทุกครั้งชุนซิ่วจะจัดเตรียมไว้ให้เขา แม้แต่ครั้งที่เขียนกลอนตุ้ยเหลียน ณ หอวั่งเจียงโหลว เขาก็ได้ให้องค์หญิงเก้าฝนหมึกให้

เอาล่ะ ไม่เป็นไร บททดสอบนี้ไม่ยากเท่าใดนัก

ฝ่าบาทเองก็มองดูฟู่เสี่ยวกวน เขาเป็นอะไรไป ? เขียนไม่ออกงั้นหรือ ? หากเป็นเช่นนั้นเขาคงไม่เรียกตัวฟู่เสี่ยวกวนเข้ามาแล้ว

เมื่อคิดไปคิดมา ฟู่เสี่ยวกวนเป็นเพียงบุตรชายของเศรษฐีที่ดิน ให้เขียนเกี่ยวกับกวีพรรณนาต่าง ๆ มิใช่เรื่องยาก หากแต่เรื่องสงครามนี้ เกรงว่าเขาเองมีความรู้อยู่ไม่มากเท่าไร

ผู้คนที่คิดเห็นเช่นเดียวกับฝ่าบาทมีไม่น้อย พื้นภูมิของฟู่เสี่ยวกวนทุกคนล้วนรู้ดี แม้ว่าเขาจะอาศัยในเมืองหลินเจียง แต่ชื่อเสียงโด่งดังมายังเมืองหลวง พวกเขาจึงได้สืบหาข้อมูลเกี่ยวกับฟู่เสี่ยวกวน

เป็นเพียงแค่ซิ่วไฉเท่านั้น แท้จริงเขาเป็นเพียงบุตรเศรษฐีที่ดิน เดิมทีนิสัยเกเรแต่ถูกต่งชูหลานจัดการเสียจนตาสว่าง เดิมทีสมองเขาไม่ได้ฉลาดนัก…

แต่เขาผู้นี้ บัดนี้กลับปรากฏตัวขึ้น ณ ท้องพระโรงหลวง อีกทั้งยังนั่งร่วมทำข้อสอบกับจิ้นซื่อทั้งสิบ เนื้อเรื่องเกี่ยวกับสงคราม คงจะยากเกินไปสำหรับเขาจริง ๆ

ในที่สุดฟู่เสี่ยวกวนก็ได้ฝนหมึกเรียบร้อย เขายกพู่กันขึ้นจุ่มน้ำหมึก จากนั้นครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่ และได้ลงมือเขียน

เอ๋ ! เขาเริ่มเขียนแล้ว

หากส่งกระดาษเปล่าไปคงไม่ดีแน่ ดังนั้นควรจะเขียนอะไรบางอย่างลงไปบ้าง แต่จะไปสู้จิ้นซื่อทั้งสิบได้อย่างไร โดยเฉพาะกับตระกูลใหญ่ทั้งหกนั่น

พวกเขารับใช้ราชวงศ์มายาวนาน แม้นไม่พูดแต่ทุกคนรู้เรื่องราวนี้ดี และในบรรดาตระกูลใหญ่ทั้งหกก็มีลูกหลานทำงานอยู่ในกองทัพต้องห้ามอีกทั้งยังมีนายพลด้วย พวกเขาต้องรู้เรื่องการทหารมากกว่าพ่อค้าที่ดินแห่งหลินเจียงแน่นอน

ดังนั้น ฟู่เสี่ยวกวนคงต้องพ่ายแพ้ ความคิดนี้แม้แต่ฝ่าบาทเองก็ทรงคิดเช่นเดียวกัน

เพียงแต่เขานั้นมิใช่จิ้นซื่อ ถึงเขียนออกมาไม่ดีก็ไม่มีผลใด ๆ ฝ่าบาททรงคิดเช่นนั้น