ตอนที่ 1090
ตอนที่ 1090 งานเลี้ยงต้อนรับ
October 22, 2026
ตอนที่ 1090 งานเลี้ยงต้อนรับ
ฟู่เสี่ยวกวนเงยหน้าขึ้นมองท้องนภา ท้องนภาก็ราวกับจ้องมองดูเขาอยู่เช่นกัน ทั้งยังส่งหิมะตกลงมาเต็มหน้าเขา
อยู่ ๆ เขาก็ตระหนักขึ้นมาได้ว่า ท่ามกลางเวลาที่ผันเปลี่ยนไปโดยมิรู้ตัว ตนได้ขยับออกห่างจากพวกเขามากขึ้นทุกที !
สิ่งนี้ทำให้เขารู้สึกถึงความเหน็บหนาว อีกทั้งยังรู้สึกลังเลมากยิ่งนัก ข้ามายังโลกใบนี้เพื่อสั่งสมความสุข มาเสพความสนุกและมิตรภาพเหล่านั้นต่างหากเล่า !
ข้าหาได้อยากเป็นจักรพรรดิไม่ ! เหตุการณ์แปรเปลี่ยนจนต้องเดินไปบนเส้นทางจักรพรรดิซึ่งนับวันยิ่งห่างไกลจากมิตรภาพไปเรื่อย ๆ เป็นเช่นนี้ไปได้เยี่ยงไร ?
มิได้การล่ะ !
หากเป็นเช่นนี้ต่อไปอีกสามถึงห้าปี ข้าและจักรพรรดิในรัชสมัยอื่น ๆ ก็คงมิแตกต่างกันมากนัก แต่ละวันถูกกักขังเอาไว้ในกำแพงสี่เหลี่ยมซึ่งทำได้เพียงเงยหน้ามองดูท้องนภาทรงสี่เหลี่ยมนี้ !
ข้าแทบจะมิเหลือมิตรภาพแล้วด้วยซ้ำ !
นอกจากภรรยาและลูก ๆ ที่เหลือ…ที่เหลือก็มีเพียงเหล่าขุนนางที่เป็นแรงสนับสนุน เขามิมีสหายที่สามารถดื่มสุราเมามายในหอนางโลมด้วยกันได้ !
นี่มันมิใช่ชีวิตอย่างที่ข้าต้องการเลยสักนิด !
“หลิวจิ่น ! ”
“พ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท ! ”
“จงไปยังหอซื่อฟางแล้วจองโต๊ะไว้ให้ข้าหนึ่งโต๊ะ คืนนี้ข้าจะเลี้ยงพวกฝานเทียนหนิงที่หอซื่อฟาง”
หลิวจิ่นชะงักงันลงทันใด เดิมทีเขาคิดว่าฝ่าบาทได้ลืมไป จึงเอ่ยเตือนขึ้นมาด้วยความนอบน้อมว่า “ฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ ทรงได้จัดเตรียมงานเลี้ยงค่ำนี้ไว้ที่หอโบตั๋นมิใช่หรือพ่ะย่ะค่ะ ? ”
“ไม่ ๆ ข้าเปลี่ยนใจแล้ว จัดที่หอซื่อฟางดีกว่า อย่าได้เอะอะโวยวายไป จงอย่าให้ไทเฮาและเหนียงเหนียงรู้เป็นอันขาด เอาเป็นว่า…เรื่องนี้เจ้าจงเก็บไว้ในใจ เพราะข้าจะไปเพียงลำพัง”
หลิวจิ่นเบิกตาโพลงขึ้นมาทันใด ผ่านไปชั่วครู่เขาถึงได้สติกลับคืนมา “ฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ หากพบเข้ากับอันตราย ต่อให้กระหม่อมมีศีรษะเป็นหมื่นศีรษะก็มิเพียงพอให้ตัดหรอกพ่ะย่ะค่ะ ! ”
จากนั้นเขาก็คุกเข่าลงท่ามกลางหิมะ “ฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมมิอาจทำตามพระประสงค์ของพระองค์ได้ เรื่องนี้เกี่ยวข้องโดยตรงกับความปลอดภัยของพระองค์ ฝ่าบาทคือจักรพรรดิของต้าเซี่ยนะพ่ะย่ะค่ะ ! ”
ฟู่เสี่ยวกวนทำตัวมิถูกขึ้นมาทันใด การเป็นจักรพรรดินี่ช่าง…หากมิใช่เพราะต้าเซี่ยเพิ่งเริ่มก่อตั้งและอยู่ในช่วงสำคัญล่ะก็ ข้าคงจะหนีไปนานแล้ว
เพียงจะออกไปสังสรรค์ดื่มสุราก็ยากมากยิ่งนัก แล้วความสำราญที่เคยเอ่ยไว้เล่า ?
ฮึ ๆ สำราญบ้าบออันใดเล่า
ฟู่เสี่ยวกวนจ้องมองไปที่หลิวจิ่นตาเขม็ง ทว่าอยู่ ๆ ใบหน้าของเขาก็แปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้ม น้ำเสียงก็อ่อนโยนขึ้นมาทันใด “เอาเถิด ๆ ข้ารู้ว่าเจ้าลำบากใจ เช่นนั้นก็ดำเนินการตามที่เจ้าได้จัดเตรียมเอาไว้ตามเดิมเถิด รีบลุกขึ้นเถิด คุกเข่าท่ามกลางหิมะเช่นนี้ระวังจะปวดกระดูกล่ะ เมื่อชราไปจะปวดเข่าเอาได้ง่าย ๆ ”
หลิวจิ่นจึงรีบลุกขึ้นยืนทันใด “กระหม่อมขอบพระทัยที่ฝ่าบาททรงกรุณาพ่ะย่ะค่ะ”
“เอาเถิด…เจ้าจงไปที่ครัวหลวงแล้วกำชับให้พ่อครัวจัดทำอาหารให้ละเอียดมากขึ้น”
“พ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท กระหม่อมจะรีบไปประเดี๋ยวนี้ ! ”
หลิวจิ่นวิ่งออกไปอย่างช้า ๆ ด้วยใบหน้าเปี่ยมสุข ฟู่เสี่ยวกวนจึงได้เรียกจ้าวโฮ่วขันทีฝึกหัดที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ขึ้นมา
“เสี่ยวจ้าว”
“พ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท ! ”
“ก่อนหน้านี้เจ้าเป็นคนของขันทีเจี่ย เจ้าย่อมรู้ดีว่าขันทีเจี่ยและข้านั้นมีความสัมพันธ์กันเยี่ยงไร บัดนี้ข้าเลือกเจ้ามาอยู่ข้างกายแล้ว นั่นก็เพราะว่าข้าต้องการให้เจ้าเป็นคนที่รู้ใจข้ามากที่สุด ! ”
เมื่อจ้าวโฮ่วได้ยินดังนั้น เขาก็ตกตะลึงเสียจนสะดุ้งโหยง เขาเพิ่งจะมาอยู่ข้างกายฝ่าบาทได้มินาน ก่อนหน้านี้ได้แต่คอยทำตามคำสั่งของขันทีหลิว บัดนี้ฝ่าบาททรงหมายความว่า…จะมอบหน้าที่สำคัญให้แก่ข้าเยี่ยงนั้นหรือ ?
จ้าวโฮ่วรีบคุกเข่าลงเบื้องหน้าฟู่เสี่ยวกวนทันที “กระหม่อมจะเป็นผู้ที่รู้ใจฝ่าบาทตลอดไปพ่ะย่ะค่ะ ! ”
“อืม…ข้ามองเห็นความจงรักภักดีของเจ้า จงลุกขึ้นเถิด”
“ขอบพระทัยฝ่าบาท ! ”
จ้าวโฮ่วดีใจมากยิ่งนัก หลายวันมานี้ในที่สุดฝ่าบาทก็เอ่ยปากสนทนากับเขาแล้ว พระองค์ตรัสว่าจะให้ตนเป็นคนสนิท… ท่านขันทีเจี่ย ท่านได้รับรู้หรือไม่ !
ทว่าต่อจากนั้น ฟู่เสี่ยวกวนก็ได้จ้องมองไปทางจ้าวโฮ่วแล้วเอ่ยออกมาว่า “เจ้าจงจำเอาไว้ว่า…หากต้องการจะเป็นคนสนิทของข้า ก็จงอย่ามีความคิดขัดแย้งใด ๆ ข้าให้เจ้าทำสิ่งใด เจ้าเพียงแค่ทำตามก็พอ เข้าใจหรือไม่ ? ”