ตอนที่ 1140 เมืองจินหลิง

ตอนที่ 1140 เมืองจินหลิง

วันปีใหม่ใกล้จะเวียนมาบรรจบอีกครา

นี่คือเทศกาลเฉลิมฉลองคราที่สองของต้าเซี่ย จ่งตูเมืองไท่หลินเยี่ยนซีเหวินได้เดินทางกลับมายังเมืองจินหลิงในวันที่ยี่สิบห้าเดือนสิบสอง

ท่านปู่ของเขาสั่งให้เขากลับมา เนื่องจากในปีนี้ฉินปิ่งจงและฉินรั่วเสวี๋ยก็เดินทางกลับมายังเมืองจินหลิงเช่นกัน

ปีนี้เยี่ยนซีเหวินอายุ 28 ปีแล้ว ส่วนฉินรั่วเสวี๋ยก็อายุ 23 ปีแล้ว ในยุคสมัยนี้นับว่าอายุมิน้อยแล้ว เรื่องการแต่งงานของพวกเขาจึงกลายเป็นปัญหาที่ค่อนข้างเร่งรีบ

เยี่ยนเป่ยซีเดินทางไปยังซีซานที่หลินเจียงด้วยตนเอง เขาเข้าพบฉินปิ่งจงและได้พบกับฉินรั่วเสวี๋ย เรื่องการแต่งงานของทั้งสองจึงถูกกำหนดขึ้นในวันนั้น ซึ่งจะจัดขึ้นในวันที่ยี่สิบแปดเดือนสิบสอง

แม้ว่าจะกระชั้นชิด แต่จวนเยี่ยนก็ได้จัดเตรียมทุกสิ่งไว้เพียบพร้อมแล้ว

หลังจากที่เยี่ยนเป่ยซีแจกจ่ายเทียบเชิญออกไป ขุนนางมากหน้าหลายตาก็ได้เดินทางกลับมายังเมืองจินหลิง อาทิเช่น ฉินโม่เหวิน หนิงหยู่ชุน จัวหลิวหวินหรือแม้แต่ฝานเทียนหนิงก็ได้พาเซวี๋ยหยู่เยียนซึ่งอาศัยอยู่ในอดีตแคว้นฝานกลับมายังเมืองจินหลิง

นี่เป็นคราแรกที่ฝานเทียนหนิงเดินทางมายังเมืองจินหลิง

ส่วนเซวี๋ยหยู่เยียนที่เคยใช้ชีวิตอยู่ในเมืองจินหลิงนานนับสิบปี เมื่อได้กลับมาเยือนเมืองจินหลิงอีกครา นางจึงรู้สึกคิดถึงบ้านเกิดมากยิ่งนัก

“สถานที่แห่งนั้นเคยเป็นจวนของข้า…จวนเซวี๋ยยิ่งใหญ่นัก ในจวนมีผู้คนอาศัยอยู่เกือบสองร้อยคน ทว่าบัดนี้…” เซวี๋ยหยู่เยียนหัวเราะเย้ยหยันออกมา สถานที่แห่งนี้มิได้เป็นจวนเซวี๋ยอีกต่อไปแล้ว ป้ายหน้าประตูจวนนั้นแขวนไว้ว่าจวนฮั่ว มันได้กลายเป็นจวนของฮั่วหวยจิ่นไปเสียแล้ว

บัดนี้ฮั่วหวยจิ่นได้กลายเป็นผู้บัญชาการทหารบกกองทัพที่หกของต้าเซี่ย พื้นที่คุ้มกันคือเขตตะวันตกหรือเขตซีหรงนั่นเอง

แน่นอนว่าฮั่วหวยจิ่นก็เป็นผู้ที่ได้รับเทียบเชิญจากเยี่ยนเป่ยซีด้วยเช่นกัน เขาจึงเดินทางกลับมายังเมืองจินหลิง

ทันใดนั้นเองประตูจวนก็ได้เปิดออก ฮั่วหวยจิ่นแบกปืนเดินออกมาจากจวน เมื่อมองออกไปเห็นรถม้าจอดอยู่หน้าประตูจวนท่ามกลางหิมะ จากนั้นถึงพบว่าข้าง ๆ มีคนสองคนยืนอยู่

เขารู้จักเซวี๋ยหยู่เยียน แน่นอนว่าเขาต้องเดาออกว่าผู้ที่ยืนอยู่ข้างกายนางคือฝานเทียนหนิง

“หยู่เยียน จ่งตูฝาน พวกท่านมาถึงตั้งแต่เมื่อใดกัน ? รีบเข้ามานั่งก่อนเถิด ! ”

เซวี๋ยหยู่เยียนยิ้มออกมาอย่างเกรงใจ นางรู้สึกกระสับกระส่ายมากยิ่งนัก หากจะเอ่ยไปแล้ว ท่านพ่อของฮั่วหวยจิ่น ฮั่วตงหลินอดีตกษัตริย์แห่งเจิ้นซีถูกพ่อของนางเซวี๋ยติ้งชานสังหาร

“ท่านแม่ทัพฮั่ว เรื่องที่ผ่านมา…ข้าขออภัยท่านด้วย ! ” เซวี๋ยหยู่เยียนทำความเคารพฮั่วหวยจิ่นพร้อมเอ่ยขอโทษจากใจจริง

ฮั่วหวยจิ่นถอนหายใจออกมาแล้วส่ายหน้าเบา ๆ “เรื่องมันผ่านไปเนิ่นนานแล้ว อย่าได้รื้อความขึ้นมาอีกเลย มาเถิด เข้ามานั่งก่อน ! ”

“ขอบคุณท่านแม่ทัพฮั่วมากยิ่งนัก ! ”

เซวี๋ยหยู่เยียนและฝานเทียนหนิงได้เดินเข้าไปด้านในจวนโดยมีฮั่วหวยจิ่นนำทาง เซวี๋ยหยู่เยียนมองไปรอบ ๆ ความทรงจำของนางยังคงชัดเจน ทุกสิ่งทุกอย่างที่นี่มิได้เปลี่ยนแปลงไปมากเท่าใดนัก

ทั้งสามคนเดินตรงเข้ามายังห้องด้านขวาของเรือนหลัก ฮั่วหวยจิ่นวางปืนลง จากนั้นก็ต้มชาหนึ่งกา จ้องมองฝานเทียนหนิงแล้วเอ่ยขึ้นมาว่า “ฤดูหนาวที่เมืองจินหลิงแห่งนี้หนาวกว่าที่เมืองฉางจินมากนัก จ่งตูฝานคุ้นชินกับสภาพอากาศแล้วหรือยัง ? ”

ฝานเทียนหนิงโบกมือพลางเอ่ยออกมาว่า “เมื่อคืนนี้พวกเราเพิ่งเดินทางมาถึงเมืองจินหลิง คงมิอาจทำความคุ้นชินได้ในระยะเวลาสั้น ๆ หรอก อ้อ ! ท่านแม่ทัพฮั่วกำลังจะออกไปข้างนอกเยี่ยงนั้นหรือ ? ”

“ก็มิได้มีเรื่องรีบร้อนอันใดหรอก เพียงแค่จะเดินทางไปพบสหายเก่าก็เท่านั้น… ท่านเองก็รู้จัก ฉินโม่เหวินและหนิงหยู่ชุนพวกเขาก็กลับมาด้วยเช่นกัน ได้ยินว่าจะเดินทางไปยังหอซื่อฟางเพื่อดื่มน้ำชาและร่วมร่ำสุราด้วยกันสักหน่อย หากว่าพวกท่านมิมีธุระอันใด ประเดี๋ยวก็เดินทางไปกับข้าด้วยเถิด”

“เอ่อ…จะมิรบกวนท่านใช่หรือไม่ ? ”

ฮั่วหวยจิ่นรินสุราให้ทั้งสองคน ยกยิ้มขึ้นแล้วตอบว่า “มิรบกวน เกรงว่าพวกท่านยังมิรู้ เมื่อก่อนตอนที่ฝ่าบาทยังอยู่ในเมืองจินหลิง พวกเรามักไปดื่มสุราด้วยกัน มิต้องเกรงใจไปหรอก แม่นางเซวี๋ยหยู่เยียนก็เป็นสตรีในเมืองจินหลิงของเรา นับว่านางได้กลับมาบ้านเกิด น่าเสียดายที่ฝ่าบาทมิได้อยู่ที่นี่ มิเช่นนั้นคาดว่าคงจะสนุกกันยิ่งกว่านี้”

เมื่อเอ่ยถึงฟู่เสี่ยวกวน ใบหน้าของฝานเทียนหนิงก็รื่นเริงขึ้นกว่าเดิมมากนัก