ตอนที่ 1161 เยือนเมืองเทียนเย่าด้วยตนเอง

ตอนที่ 1161 เยือนเมืองเทียนเย่าด้วยตนเอง

เมื่อถังเชียนจวินเดินจากไป ฟู่เสี่ยวกวนจึงหันไปเอ่ยกับโดฮาว่า “เจ้าสบายใจได้ แคว้นเทียนเย่าถูกกองทัพของข้ายึดครองเรียบร้อยแล้ว ตอนนี้ปัญหาของข้าก็คือแคว้นเทียนเย่า ข้าเอาไปก็ไร้ประโยชน์ แต่แคว้นซ่างหลัวของเจ้าก็อ่อนแอเกินกว่าจะควบคุมแคว้นเทียนเย่าได้ นั่งลงเถิด…”

ทั้งสามนั่งอยู่ที่ศาลาริมแม่น้ำ โดฮาจ้องมองฟู่เสี่ยวกวนด้วยสีหน้าตกตะลึง สมองของเขายังคงคิดถึงสิ่งที่ฟู่เสี่ยวกวนได้เอ่ยออกไปเมื่อครู่ “แคว้นเทียนเย่าถูกกองทัพของเจิ้นยึดครองเรียบร้อยแล้ว ! ”

จักรพรรดิแห่งต้าเซี่ยส่งทหารไปยังแคว้นเทียนเย่าเพียงแค่ 3,000 นายก็สามารถโจมตีและยึดแคว้นเทียนเย่าได้สำเร็จแล้วเยี่ยงนั้นหรือ ?

เรื่องนี้เป็นเรื่องที่โดฮามิกล้าแม้แต่จะฝันถึง กองทัพเทียนเย่าเป็นถึงสุดยอดกองทัพของแผ่นดินใหญ่ลีอาห์ ต่อให้แคว้นซ่างหลัวและแคว้นซูเฟิงร่วมมือกัน อย่างเก่งก็แค่รบเสมอเท่านั้น ทั้งสองแคว้นต้องส่งทหารไปรบมากถึง 300,000 นายถึงจะรบเสมอกับฝ่ายตรงข้ามได้ !

ทหาร 3,000 นายของต้าเซี่ยยึดครองแคว้นเทียนเย่าได้สำเร็จ นี่เท่ากับว่ากองทัพของแคว้นเทียนเย่าถูกตีจนแตกพ่ายไปแล้ว

พวกเขาทำได้เยี่ยงไรกัน ?

ใต้หล้านี้มีทหารที่เก่งกาจถึงเพียงนี้อยู่จริง ๆ หรือ ?

เมื่อครู่ที่ได้ยินจักรพรรดิต้าเซี่ยบัญชาว่าให้ส่งทหาร 3,000 นายไปยังที่ราบอาลันล่า หัวใจของโดฮาเย็นวาบขึ้นมาทันใด เขาคิดว่าจักรพรรดิต้าเซี่ยสั่งการแบบขอไปที ทว่าบัดนี้ดวงไฟแห่งความหวังได้ก่อตัวขึ้นมาแล้ว มันส่องสว่างไปทั่วทั้งหัวใจ

ในเมื่อกองทัพต้าเซี่ย 3,000 นายสามารถยึดครองแคว้นเทียนเย่าได้ เช่นนั้นการที่กองทัพ 3,000 นายเข้าไปปราบปรามแคว้นซูเฟิงก็ยิ่งมิมีปัญหาอันใดให้ต้องกังวล

น่าเสียดายที่แคว้นซ่างหลัวนั้นอ่อนแอจนเกินไป แม้ว่าต้าเซี่ยจะโจมตีทั้งสองแคว้นนี้มาได้ ซ่างหลัวก็มิมีปัญญาเข้าไปบริหารปกครอง

ดังนั้นจักรพรรดิแห่งต้าเซี่ยจะจัดการกับทั้งสองแคว้นนี้เยี่ยงไร ?

“ข้าวางแผนจะเดินทางไปยังแคว้นเทียนเย่า การที่แผ่นดินใหญ่ลีอาห์มีแคว้นอยู่เพียงแค่สามแคว้นนั้นเป็นเรื่องดี โดฮา…ท่านจงจำเอาไว้ว่า เมื่อใดที่มีการแข่งขัน เมื่อนั้นจะเกิดการพัฒนา ! ข้าทำได้แค่พยุงเจ้าขึ้นบนหลังม้า ส่วนเจ้าจะนำพาแคว้นซ่างหลัวไปได้ไกลเพียงใดก็ขึ้นอยู่กับความสามารถของเจ้าแล้ว”

“ข้าจะให้แคว้นเทียนเย่าและแคว้นซูเฟิงเป็นอาณานิคมของต้าเซี่ย ตัวอักษรและภาษาของทั้งสามแคว้นนี้จำต้องเป็นหนึ่งเดียวกัน พวกท่านต้องใช้ภาษาของต้าเซี่ยให้หมด”

“ต้าเซี่ยจะมิเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับสิ่งที่เผ่าพันธุ์ของพวกท่านเคารพนับถือ ทว่าในด้านการศึกษา เมื่อเปิดเส้นทางการเดินเรือระหว่างต้าเซี่ยและแผ่นดินใหญ่ลีอาห์อย่างเป็นทางการเมื่อใด พวกท่านจะต้องส่งคนไปยังต้าเซี่ย เพื่อไปเปิดหูเปิดตาดูความเจริญรุ่งเรืองของต้าเซี่ย เพื่อเรียนรู้ภาษาและวัฒนธรรมของต้าเซี่ย ข้าหวังว่าวัฒนธรรมของพวกท่านจะหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับวัฒนธรรมของต้าเซี่ยได้ภายในระยะเวลาสามถึงห้าปี”

“อีกราวสองเดือนให้หลัง บรรดาคนค้าขายกลุ่มแรก คณะอาจารย์กลุ่มแรกจะเดินทางมาถึงแผ่นดินใหญ่ลีอาห์ การรวมภาษาและตัวอักษรให้เป็นหนึ่งเดียวจะเริ่มขึ้นในตอนนั้น ”

“ขุนนางที่ข้าส่งมาประจำการที่นี่ ล้วนแต่เป็นขุนนางที่เชี่ยวชาญด้านการค้าของต้าเซี่ย คำแนะนำที่พวกเขาบอกกล่าวแก่ท่าน ข้าหวังเป็นอย่างยิ่งว่าท่านจะรับและนำไปใช้โดยมิมีข้อแม้ และข้าก็หวังให้ท่านและขุนนางของท่านได้เรียนรู้ถึงหลักการบริหารบ้านเมือง หลักการทำมาค้าขาย ในฐานะประเทศอาณานิคม ท่านต้องเคารพหลักการของต้าเซี่ย ! ”

“ท่านกลับไปเถิด จงกลับไปบอกกล่าวกับขุนนางชั้นผู้ใหญ่ของท่านว่า…แต่ก่อนเคยเป็นเยี่ยงไร บัดนี้ก็ยังคงเป็นเช่นนั้น ส่วนเรื่องการอพยพย้ายผู้คนไปยังที่ราบอาลันล่าให้ดำเนินต่อไป ห้ามหยุดเป็นอันขาด ! ”

“เช่นนั้น…ข้าน้อยขอทูลลาพ่ะย่ะค่ะ ! ”

โดฮาเดินกลับไปด้วยความกระสับกระส่าย เพราะการที่ทหาร 3,000 นายยึดครองแคว้นที่น่ายำเกรงถึงเพียงนั้นได้ ถือเป็นเรื่องเหนือความคาดหมายที่พวกเขามิอาจจินตนาการถึงได้

“มา ๆ ๆ นั่งลงให้หมด ข้ามีข่าวดีมาบอกกับพวกเจ้า ! ”

หยุนซีเหยียนและถังเชียนจวินนั่งขนาบสองข้างของฟู่เสี่ยวกวน หยุนซีเหยียนยื่นคอยาว ๆ เข้าไปเอ่ยถามอย่างใคร่รู้ “ฝ่าบาททรงมีข่าวดีอันใดเยี่ยงนั้นหรือพ่ะย่ะค่ะ ? ”

ฟู่เสี่ยวกวนรินชาให้กับทั้งสอง ยกยิ้มอย่างมีลับลมคมใน “ก็เจ้าซานเตาตีแคว้นเทียนเย่าจนแตกพ่ายแล้วน่ะสิ ! ”

หยุนซีเหยียนนั่งลงแล้วยืดลำตัวตรง เขายกถ้วยชาขึ้นดื่มพร้อมกับเลิกคิ้ว “กระหม่อมคิดว่าไปล่าทรัพย์สมบัติมาได้แล้วเสียอีก การตีแคว้นเทียนเย่าให้แตกพ่ายถือเป็นเรื่องง่ายดายมิใช่หรือเยี่ยงไรกัน ? ”

“ฮ่า ๆ ทรัพย์สมบัติเยี่ยงนั้นหรือ ? ข้าจะบอกอันใดให้ เฮ้อซานเตาแย่งชิงภูเขาทองคำสามลูกที่แคว้นเทียนเย่าได้สำเร็จแล้ว ! และมันก็เป็นภูเขาทองคำของจริงเสียด้วยสิ ! ”

หยุนซีเหยียบที่เพิ่งจิบชาเข้าไปยังมิทันได้กลืนลงคอ พอได้ยินดังนั้นก็สำลักชาออกมาจนต้องเบือนหน้าหนี เขาเบิกกว้างจ้องมองฟู่เสี่ยวกวนโดยมิทันได้ตระหนักว่านี่เป็นการเสียมารยาท “ภูเขาทองเยี่ยงนั้นหรือ ? มีจำนวนเท่าใดกัน ? ”