ตอนที่ 1169 ขอโทษจริง ๆ

เมื่อได้รับรายงานจากจัวเปี๋ยหลี เขาก็นิ่งเงียบไปพักหนึ่ง โลกใบนี้แตกต่างจากที่เขาคิดไว้มากจริง ๆ

แม้ว่าชายอ้วนจะนำทหารดาบเทวะฝีมือฉกาจ 3,000 คนติดตามไปด้วย ทว่าในพื้นที่ห่างไกลนั้นย่อมมิปลอดภัยและอาจจะนำภัยอันตรายมาสู่ชีวิตของเขาก็เป็นได้ เมื่อปืนปรากฏโฉมขึ้นมาบนโลก ต่อให้เป็นสุดยอดปรมาจารย์…ก็แทบจะมิมีความหมายอันใดเลย

เหมือนกับที่ซูฉางเชิงเคยเอ่ยเอาไว้ มิมียุทธภพอยู่บนผืนปฐพีนี้อีกต่อไป

“พวกเจ้าจัดการได้ดีมาก กองทัพทั้งสามจะรวมพลกันที่หยวนเป่ยเต้าแล้วเสร็จเมื่อใด ? ”

“กระหม่อมได้สั่งให้พวกเขารวมพลใน วันที่ยี่สิบ เดือนห้า พ่ะย่ะค่ะ”

บัดนี้เป็นวันที่ยี่สิบ เดือนสี่ ถ้าหากให้ม้าเร็วเดินทางไปยังหยวนเป่ยเต้าก็จะถึงภายใน 20 วัน ถ้าหากชายอ้วนถูกรังแกจากจักรวรรดิโมริยะ ครานี้ก็เตรียมพบกับการปะทะอันดุเดือดได้เลย

การเดินทางไปจักรวรรดิโมริยะนั้นช่างไกลแสนไกล หากต้องเดินทางและทำศึกไปด้วยในคราเดียวคาดว่าต้องใช้เวลานานถึงหนึ่งปีครึ่งเลยทีเดียว

ตนมีเวลาจัดการธุระที่เมืองกวนหยุนเพียงแค่ 10 วันเท่านั้น

“ฝ่าบาท กระหม่อมใคร่ขอให้พระองค์รับสั่งให้กระหม่อมนำทัพไปยังจักรวรรดิโมริยะในครานี้ ! ” จัวเปี๋ยหลียืนขึ้นพลางเอ่ยจากใจจริง

ฟู่เสี่ยวกวนส่ายศีรษะอย่างมินึกลังเล “เจ้าอยู่ดูทางนี้เถิด ข้าจะไปเอง เรื่องนี้ข้าจำต้องไปจัดการด้วยตัวของข้าเอง ! ”

“ฝ่าบาท ต้าเซี่ยยังมีเรื่องอีกมากมายที่ต้องสะสาง ต้องการให้พระองค์คอยชี้นำ เรื่องการรบทัพจับศึก ให้เป็นหน้าที่ของกระหม่อมเถิดพ่ะย่ะค่ะ ! ”

ฟู่เสี่ยวกวนยกยิ้มขึ้น “ถ้าหากเป็นศึกสงครามทั่วไป ข้าต้องให้เจ้าไปรบแนวหน้าแทนอยู่แล้ว ทว่าครานี้มิเหมือนกัน เขาคือเสด็จพ่อของข้า…”

รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาค่อย ๆ เลือนหายไป แปรเปลี่ยนเป็นสีหน้าจริงจังขึ้นมา “เขาเลี้ยงข้ามา 16 ปี ข้ารับปากเขาเอาไว้แล้วว่าจะเลี้ยงดูเขายามแก่ชรา ดังนั้น…ศึกครานี้ข้าจะไปด้วยตนเอง”

จัวเปี๋ยหลีนิ่งเงียบไปเนิ่นนาน ทันใดนั้นก็ได้ยินฟู่เสี่ยวกวนเอ่ยขึ้นมาว่า “ใช่ ! ยังเหลือกองนาวิกโยธินอีก 10,000 นาย เจ้าจงไปบอกเฮ้อซานเตาว่าให้เขานำกองทัพไปออกรบกับข้า ! ”

……

วันนั้น ฟู่เสี่ยวกวนวุ่นอยู่ในห้องทรงพระอักษรทั้งวัน

เขาแก้ไขแผนพัฒนาระยะห้าปีฉบับที่สองอีกครา เพิ่มเติมเนื้อหาลงไปมากมาย ชี้แจงรายละเอียดและวัตถุประสงค์อีกหลายประการ ช่วยมิได้ ! เสนาบดีอาวุโสสองในสามชรามากแล้ว พวกเขาคงมิมีเรี่ยวแรงมากแล้ว เกรงว่าพวกเขาจะมิสามารถวางแผนได้ละเอียดรอบคอบเช่นนี้

เมื่อวางพู่กันลง เขาก็นวดไปที่ข้อมือที่เริ่มเมื่อยล้า ในใจครุ่นคิดว่าถึงเวลาที่จะย้ายเยี่ยนซีเหวินและหนิงหยู่ชุนมาอยู่ข้างกายตนเองแล้ว

ฉินโม่เหวินประจำอยู่ที่ฉางอัน บัดนี้ยังย้ายไปที่ใดมิได้ จัวหลิวหวินก็ย้ายได้แล้วเช่นกัน และก็…

ในขณะที่เขากำลังอยู่ในห้วงความคิดนั่นเอง หลิวจิ่นโค้งคำนับแล้วเดินเข้ามา “ฝ่าบาท จักรพรรดินีและเหล่าพระสนมได้รับสั่งให้กระหม่อมมาถามพระองค์ว่า…พระองค์จะกลับไปร่วมเสวยอาหารค่ำด้วยกันหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ ? ”

ฟู่เสี่ยวกวนเงยหน้าขึ้น เขาเพิ่งรู้ตัวว่าบัดนี้ค่ำจวนจะมืดเต็มทีแล้ว

“อืม…ไปสิ ! เจ้าจงไปบอกพวกนางว่า อีกประเดี๋ยวข้าจะกลับไป ! ”

“น้อมรับบัญชาพ่ะย่ะค่ะ ! ”

หลิวจิ่นเดินออกไป จ้าวโฮ่วจุดไฟภายในห้องขึ้นมา ฟู่เสี่ยวกวนสูดลมหายใจเข้าลึกพลางก้มหน้าเขียนต่อ นี่เพิ่งจะเสร็จครึ่งเดียวเท่านั้น พรุ่งนี้ยังต้องมาแก้ไขให้สำเร็จ

เมื่อท้องนภาถูกทาทับด้วยสีดำ หลิวจิ่นเข้ามาเร่งรัดให้ฟู่เสี่ยวกวนกลับไปกินข้าวอีกครา ครานี้ฟู่เสี่ยวกวนถึงได้วางพู่กันลง จากนั้นก็เสด็จกลับไปที่ตำหนักหยางซิน

เขากอดลูก ๆ ทีละคนแล้วสนทนากันตามประสาพ่อลูกอยู่ครู่หนึ่ง ครานี้เหล่าพระสนมถึงได้ออกมานั่งอยู่ข้าง ๆ เขา

“ข้ารู้ว่าท่านยุ่งมากยิ่งนัก ทว่าต่อให้ยุ่งเพียงใด ท่านก็ต้องดูแลตนเองด้วย ข้าก็เลยเรียกหลิวจิ่นไปตามท่านกลับมา” หยูเวิ่นหวินเอ่ยในขณะที่กำลังตักซุปให้เขา “เมื่อวานท่านเพิ่งเอ่ยอยู่หยก ๆ มิใช่หรือ ? กลับมาครานี้จะอยู่ยาว เรื่องชาติบ้านเมืองคงมีมิจบมิสิ้น ท่านต้องทำงานให้สมดุลกับการใช้ชีวิต ค่อยเป็นค่อยไปเถิด อย่าหักโหมจนเกินไปเลย”

ฟู่เสี่ยวกวนยกยิ้มขมขื่นด้วยความรู้สึกผิดในใจ เขาหันไปมองภรรยาของเขาแล้วเอ่ยว่า “จำต้องเปลี่ยนแผนการกะทันหัน ข้าจะอยู่เมืองหลวงอีกแค่ 10 วันเท่านั้น สิบวันหลังจากนี้ ข้าก็ต้องออกเดินทางอีกครา”

ความคิดเห็น