ตอนที่ 1171 เปลี่ยนธงบนกำแพงเมือง

เมื่อแสงสุริยาสาดส่อง ชาวเมืองการ์แลนด์ยังคงใช้ชีวิตตามปกติเฉกเช่นทุกวัน

ชายอ้วนที่มิได้นอนมาทั้งคืนยืนอยู่ในสภาพที่มึนงง เพราะอุปสรรคทางการสื่อสาร เขาและวาฮาลาลหัวหน้าของกองรักษาการณ์เมืองยืนถลึงตาใส่กันอยู่ค่อนราตรี

วาฮาลาลก็รู้สึกมึนงงมิต่างกัน เพราะเขามิรู้ว่าคนพวกนี้มาจากที่ใด !

เป็นไปมิได้ที่จะมีคนข้ามภูเขาหิมะลูกนั้นได้ ทว่าหน้าตาของคนพวกนี้ดูแตกต่างจากข้าอย่างเห็นได้ชัด แตกต่างจากชาวโมริยะอย่างสิ้นเชิง

เขามิคิดเลยว่าจะมีคนกล้าบุกรุกเข้ามายังจักรวรรดิโมริยะแห่งนี้ เพราะจักรวรรดิโมริยะเกรียงไกรที่สุดบนผืนปฐพีนี้

ดังนั้นเขาจึงทึกทักเอาเองว่าคงเป็นหนึ่งในชนเผ่าที่นำทหารเข้ามาขอแบ่งพื้นที่ก็เท่านั้น

มิว่าชายอ้วนจะวาดไม้วาดมือเยี่ยงไร คนที่อยู่เบื้องหน้าก็ดูเหมือนจะมิเข้าใจในสิ่งที่เขาต้องการจะสื่อเลยแม้แต่น้อย “จับมันมัดเอาไว้เสีย วันนี้พวกเราจะอยู่ที่นี่ จงไปทำอาหารอร่อย ๆ มา วันพรุ่งนี้…ซูเจวี๋ย เจ้าจงไปค้นหาว่ามีแผนที่ประเทศหรือไม่ ส่วนซูม่อ เมืองนี้ได้ตกเป็นของต้าเซี่ยเล้ว จงเปลี่ยนธงที่สำนักงานป้องกันเมืองให้เป็นธงของต้าเซี่ยเสีย ! ”

ทุกคนได้แยกย้ายไปทำหน้าที่ของตน นี่ย่อมสร้างความตื่นตกใจให้กับขุนนางเจ้าถิ่นที่เพิ่งเข้ามาทำงาน

ขุนนางเหล่านี้ต่างมึนงงกันเสียยกใหญ่ แล้วทหารรักษาการณ์เมืองเล่า ?

อันใดกัน ? ธงนกยูงของพวกเรา เหตุใดถึงถูกเปลี่ยนเป็นธงมังกรเหลืองไปได้เล่า ?

มังกร…จักรวรรดิโมริยะมิมีชนเผ่าใดใช้ธงแบบนี้เลยนี่ !

นี่มันเกิดอันใดขึ้นกันแน่ ?

เหล่าขุนนางต่างก็ร้อนอกร้อนใจ พวกเขาทำใจกล้าเข้ามาสอบถามชายอ้วนว่าตกลงเขาเป็นผู้ใดกันแน่ ผลปรากฏว่าพวกเขาได้ยินชายอ้วนอธิบายยาวเป็นพรืดทว่าก็มิรู้ความหมายแม้แต่คำเดียว

เมื่อรุยก้าเสนาธิการกองทหารรักษาการณ์เมืองสังเกตได้ถึงความมิชอบมาพากล เขาจึงแอบย่องออกไปจากสำนักงาน เขาเขียนจดหมายหนึ่งฉบับเพื่อส่งไปยังเมืองศิวะ ที่นั่นเป็นฐานที่มั่นของกองทัพขนาดสามแสนนาย ซึ่งตั้งอยู่ทางตะวันตกของประเทศโดยมีเจ้าเมืองสีจินเป็นแม่ทัพ

……

จี้หยุนกุยตื่นขึ้นมาพบว่าตนเองยังคงนอนอยู่นอกเมืองการ์แลนด์ โดยมีซูเจวี๋ยคอยอยู่เป็นเพื่อนเขา

ที่นี่ยังคงมีกระโจมเหลืออยู่สองสามหลัง ภายในนั้นมีสมาชิกในครอบครัวของชายอ้วนพักอาศัยอยู่

ซูเจวี๋ยวางหนังสือในมือลง จากนั้นจ้องมองจี้หยุนกุยด้วยรอยยิ้มรู้สึกผิด “คำสั่งของผู้เป็นอาจารย์ข้ามิอาจขัดขืนได้ เยี่ยงไรเสียเขาก็เป็นอาจารย์อารองของข้า ข้ามิอาจขัดคำสั่งได้”

“จักรพรรดิพระเจ้าหลวงบุกเข้าไปแล้วหรือ ? ” จี้หยุนกุยเอ่ยถามพลางลูบต้นคอของตน

“เข้าไปแล้ว ทว่ายังมิได้รบแต่อย่างใด เพราะเมืองนี้…มิมีทหารประจำการอยู่ขอรับ”

“ทว่าห่างจากเมืองนี้ไปราว 300 ลี้มีกองทัพสามแสนนายอยู่ ! ”

ซูเจวี๋ยจัดหมวกก่อนจะเอ่ยออกมาว่า “ความคิดของท่านอาจารย์อารองนั้นค่อนข้างจะนอกกรอบ พวกเราในฐานะศิษย์ต่างก็อับจนหนทางที่จะโน้มน้าวให้ท่านกลับใจอย่างแท้จริง ท่านจี้…พวกเราควรทำเยี่ยงไรดีเล่า ? ”

จี้หยุนกุยก็มิรู้ว่าควรทำเยี่ยงไรดี

หากจะสู้กับชายอ้วน เห็นทีว่าจะต้องพ่ายแพ้ให้แก่เขา อีกทั้งเขายังมีฐานะสูงส่งถึงเพียงนั้น ต่อให้นำเอาพระราชเสาวนีย์ของไทเฮาออกมากางให้เขาอ่านก็คงมิได้ผล ทว่าชายอ้วนจะตายมิได้เป็นอันขาด… “ต้องรีบออกจากเมืองการ์แลนด์ ประเดี๋ยวข้าจะเข้าไปดูสถานการณ์ในเมือง”

“ได้ ! ลำบากท่านจี้แล้ว”

จี้หยุนกุยเดินเข้าไปในเมือง พบว่าเป็นเหมือนที่ซูเจวี๋ยบอกไว้มิผิดเพี้ยน เขาจึงสบายใจขึ้นมาเล็กน้อย ยังดีที่ชายอ้วนมิทำเรื่องอำมหิตอย่างเช่นสังหารชาวเมืองอันใดทำนองนี้

เขาเดินไปทางสำนักงานป้องกันเมือง เมื่อมองเห็นธงที่ปักอยู่ส่วนยอดของอาคารสำนักงานก็ต้องตกตะลึงเสียจนนิ่งค้าง… นั่นเป็นธงมังกรซึ่งเป็นตัวแทนของต้าเซี่ยกำลังโบกสะบัดพริ้วไหวอยู่บนนั้น !

ชายอ้วนได้ประกาศตนเป็นเจ้าของของเมืองนี้แล้วเยี่ยงนั้นหรือ ?

ความคิดเห็น