ตอนที่ 1174 ชีวิตใหม่

ตอนที่ 1174 ชีวิตใหม่

ณ จวนจ่งตูเมืองไท่หลิน

วันนี้ที่จวนคึกคักเป็นพิเศษ เพราะฉินรั่วเสวียภรรยาของเยี่ยนซีเหวินกำลังจะให้กำเนิดบุตรในวันนี้

สถานที่แห่งนี้เคยเป็นพระราชวังของแคว้นอี๋มาก่อน วังหลังนอกจากจะมีไว้ให้จักรพรรดิประทับเวลาเสด็จประพาสแล้วก็ยังมีที่พำนักของเยี่ยนซีเหวินอีกด้วย บัดนี้มันได้กลายเป็นที่พำนักของคนหลายคนด้วยเช่นกัน หนึ่งในนั้นคือฉินปิ่งจง เยี่ยนเป่ยซีและเยี่ยนซือเต้า นอกเหนือจากนี้ยังมีบุคคลสำคัญอีก 4 คนด้วยกัน หยูเวิ่นหวินจักรพรรดินีแห่งต้าเซี่ย พระสนมหลาน…ต่งชูหลาน พระสนมเซวี๋ย…หนานกงตงเซวี๋ย และพระสนมเยี่ยน…เยี่ยนเสี่ยวโหลว

ดูสิ ! ช่างใหญ่โตอันใดถึงเพียงนี้ ?

ฝ่าบาทออกเดินทางไกลได้หลายวันแล้ว เมื่อภรรยาของจ่งตูเยี่ยนใกล้คลอดบุตร ทางราชสำนักจึงส่งจักรพรรดินีและพระสนมมาถึง 4 คน !

มิต้องเอ่ยถึงของของขวัญเป็นขบวนรถหรอก หรือมิต้องเอ่ยถึงการพระราชทานตำแหน่งเก้ามิ่งระดับสองเลย เพียงชื่อเสียงของพระสนมทั้งสี่ก็เพียงพอที่จะทำให้คนรอบข้างอิจฉาตาร้อนได้แล้ว

หนานกงตงเซวี๋ยและเยี่ยนเสี่ยวโหลวไปยังเรือนด้านหลัง พวกนางเข้าไปเตรียมความพร้อมเรื่องการให้กำเนิดบุตรของฉินรั่วเสวีย

บัดนี้เยี่ยนซีเหวินกำลังยืนอยู่ในหมู่คนกลุ่มใหญ่ด้วยสีหน้าตื้นเต้นสุดขีด ภายในสวนดอกไม้ของเรือนด้านหน้า

ต่งชูหลานเงยหน้าขึ้นมองเขา เพียงชั่วพริบตาเดียวนางก็มิได้พบกับเยี่ยนซีเหวินมาหลายปีแล้ว ปีนั้นที่เมืองจินหลิงเขาเป็นสุภาพบุรุษหมายเลขหนึ่ง ทว่าในวันนี้เขาได้เติบโตเป็นผู้ใหญ่ที่สุขุม ทั้งยังไว้หนวดเครายาว

ในปีนั้น…หากมิมีรับสั่งจากองค์หญิงใหญ่ให้ไปยังเมืองหลินเจียง นางก็อาจจะมิได้รู้จักกับฟู่เสี่ยวกวน หรืออาจจะมิได้รู้จักกับฟู่เสี่ยวกวนเร็วถึงเพียงนั้นก็เป็นได้

ถ้าเป็นเช่นนั้นจริง นางจะได้สมรสกับเยี่ยนซีเหวินหรือไม่…เรื่องนี้ช่างเป็นเรื่องที่ยากต่อการสมมุติ ต่งชูหลานรีบสลัดความคิดนั้นออกไปในทันที จากนั้นก็หันไปเอ่ยกับเยี่ยนซีเหวินว่า “ดูสภาพเจ้าสิ ! ลุกลี้ลุกลนราวกับนั่งอยู่บนกองไฟ มีพระสนมเซวี๋ยอยู่ด้วยทั้งคน เจ้ายังต้องกลัวอันใดอีกกัน ทว่า…เจ้ารออยู่ตรงนี้แหละดีแล้ว เจ้าได้เป็นพ่อคนคราแรก พวกข้าเข้าใจอารมณ์และความรู้สึกของเจ้าดี มิมีผู้ใดตำหนิเจ้าหรอก”

เมื่อได้ยินดังนั้น เขาจึงรีบประคองสองมือแล้วเอ่ยว่า “ว่ากันว่ายามที่สตรีให้กำเนิดบุตรนั้นเจ็บปวดราวกับเดินอยู่ในประตูนรก กระหม่อมยากที่จะรู้สึกสบายใจได้ กระหม่อมต้องขอเสียมารยาทเพราะมิอาจอยู่เป็นเพื่อนพวกท่านได้ กระหม่อมต้องไปดูรั่วเสวียแล้ว”

“อืม…เจ้าไปเถิด พวกข้ามีเรื่องต้องสนทนากับท่านปู่เยี่ยนและท่านปู่ฉินสักหน่อย”

เยี่ยนซือเต้าถลึงตาใส่เยี่ยนซีเหวินหนึ่งครา เยี่ยนซีเหวินเพียงหัวเราะแห้ง ๆ จากนั้นก็วิ่งหายเข้าไปในกลีบเมฆ

เยี่ยนเป่ยซีทอดสายตามองแผ่นหลังของหลายชายแล้วส่ายศีรษะเบา ๆ “ดูเขาสิ ! ทำตัวเป็นเด็กเป็นเล็กไปได้”

“ใช่ ! ข้าเข้าใจหัวอกของเยี่ยนซีเหวินดี ปีนั้น…ฝ่าบาทยังตื่นเต้นยิ่งกว่าเขาอีก” ต่งชูหลานเอ่ยพลางยกถ้วยชาขึ้นมาแล้วหันไปมองเยี่ยนเป่ยซี “บัดนี้ท่านพ่อและท่านแม่ของข้าเป็นเยี่ยงไรบ้าง ? ”

“เสนาบดีต่งและฮูหยินต่งยังคงแข็งแรงดี ข้ามักไปนั่งสนทนาที่จวนต่งเป็นครั้งครา จากภาษาที่สนทนาก็ดูเหมือนว่าจะห่วงหาอาทรเจ้าและฝ่าบาทมากยิ่งนัก สิ่งที่พวกเขาเอ่ยถึงกันส่วนใหญ่ก็มักจะเป็นเรื่องราวในอดีตที่เกิดขึ้นในจินหลิงเมื่อตอนนั้น”

เพียงชั่วพริบตาเดียวเวลาก็ได้ล่วงเลยไปหกถึงเจ็ดปีแล้ว ต่งชูหลานคิดว่าบัดนี้สีหน้าของท่านพ่อกับท่านแม่นางคงเหงาหงอยมากยิ่งนัก แต่ยังดีที่มีพี่ใหญ่และพี่รองอยู่ร่วมชายคาด้วย พวกเขาต่างก็สมรสและมีครอบครัวเป็นของตนเองแล้ว อายุของท่านพ่อและท่านแม่ก็มากขึ้นทุกวี่ทุกวันแล้ว คิดว่าพวกท่านคงจะเกษียณอายุในเร็ววันนี้

เมื่อเกษียณอายุแล้ว หากมีหลาน ๆ คอยอยู่เคียงข้าง พวกท่านก็คงจะมิเหงามากนัก

จริงสิ ! ถ้าหากพระสามีย้ายเมืองหลวงไปที่เมืองฉางอัน ถ้าหากแม่น้ำสายนั้นสามารถเชื่อมการเดินทางระหว่างเมืองฉางอันและเมืองจินหลิงได้แล้ว เมื่อถึงตอนนั้นการไปมาหาสู่ระหว่างสองสถานที่ก็คงจะสะดวกมากยิ่งขึ้น

หยูเวิ่นหวินรู้สึกหดหู่ใจยิ่งกว่าต่งชูหลานเสียอีก ทว่านางมิได้แสดงอาการออกมาให้เห็นแม้แต่น้อย

“ท่านปู่เยี่ยน พี่ชายของข้า…กลับไปที่เมืองจินหลิงบ้างหรือไม่ ? ”

พี่ชายของหยูเวิ่นหวินผู้นั้นก็คืออดีตองค์ชายใหญ่หยูเวิ่นเทียน วันนี้เขารับหน้าที่เป็นแม่ทัพคอยควบคุมทหารบกต้าเซี่ยอยู่ที่เขตปกครองตนเองซีเซี่ย

“ในวันเช็งเม้งของทุกปี เขาจะกลับมาเคารพบรรพบุรุษ…ฝ่าบาทอนุญาตให้เขาทำสิ่งนี้ คาดว่าเขาคงมีภาระทางการทหารแน่นขนัดรัดตัว เขาจะมาอย่างเร่งรีบและกลับอย่างเร่งรีบทุกครา มีเพียงปีที่แล้วเท่านั้นที่เขามานั่งที่เรือนของกระหม่อมอยู่ครู่หนึ่ง”

“เขาย้ายครอบครัวไปที่ซีเซี่ย ว่ากันว่าพวกเขาอาศัยอยู่ที่นั่นอย่างมีความสุข…เป็นเช่นนี้ก็ดีเหมือนกัน เพราะหากยังอยู่ที่เมืองจินหลิงก็พาลแต่จะมีบรรยากาศที่เห็นแล้วทำให้เจ็บช้ำใจไปเสียเปล่า”

หยูเวิ่นหวินพยักหน้า นางเข้าใจทุกอย่างดี ตอนนั้นเสด็จพ่อของนางได้บีบบังคับให้สามีต้องจากราชวงศ์หยูไปยังราชวงศ์อู๋ ราชวงศ์อู๋ภายใต้การบริหารของสามีเจริญรุ่งเรืองขึ้นมาอย่างรวดเร็ว จึงทำให้ยิ่งเกิดความขัดแย้งจนยากจะปรับความเข้าใจกันได้ระหว่างราชวงศ์อู๋และราชวงศ์หยูซึ่งในตอนนั้นมีพี่ห้าหยูเวิ่นเต้าเป็นผู้นำ

ศึกครานั้น มันได้ปะทุขึ้นมาทั้งอย่างนั้น ท้ายที่สุดราชวงศ์หยูก็ล่มสลายไป