ตอนที่ 1251 กำจัดให้สูญสิ้น

“และแล้วก็ต้องอวดเก่งก่อนตายจนได้สินะ ! ”

เยี่ยนซีเหวินส่ายศีรษะช้า ๆ “ฉีซาน…เตรียมตัวรบ ! ”

“จงสือจี้ ต่อให้ข้าต้องตกตายอยู่ที่นี่ ข้าย่อมถูกจารึกนามไว้ในหน้าประวัติศาสตร์อยู่ดี ส่วนเจ้า…นามของเจ้าก็จะถูกจารึกเช่นกัน เพียงแต่นามของเจ้านั้นจะเป็นที่ฉาวโฉ่ต่อไปอีกหมื่น ๆ ปีเยี่ยงไรเล่า”

“ท่านเสนาบดี ชีวิตของท่านนั้นมีค่ากว่าชีวิตของข้ามากนัก ! ”

“ข้าน้อยรู้ดีว่าท่านมีความมุ่งมั่นปรารถนาอยู่เต็มอก ท่านเพิ่งจะอายุได้สามสิบกว่าปีเท่านั้น นี่เป็นยุคทองของท่าน อีกทั้งท่านยังมีตำแหน่งสูงส่งเป็นถึงเสนาบดีฝ่ายบริหาร ! ฝ่าบาทต้องการท่าน ต้าเซี่ยก็ต้องการท่านเช่นกัน ! อีกทั้งตัวท่านเองก็ยังลงมือทำหลายสิ่งหลายอย่างเพื่อต้าเซี่ย ล้วนแต่เป็นเรื่องดี ๆ และเป็นเรื่องใหญ่ทั้งสิ้น ! ”

“หากต้องตายอยู่ที่นี่…คราหนึ่งฝ่าบาททรงตรัสไว้ว่า ความตายบางคราก็เบาบางดุจขนนก บางคราก็ยิ่งใหญ่ดั่งเขาไท่ซาน ถ้าหากท่านต้องตายเสียที่นี่ ข้าน้อยมองว่ามันจะเบาบางยิ่งกว่าขนนกเสียอีก”

บัดนี้พวกชาวบ้านต่างก็ประหม่าตื่นกลัว มีชาวบ้านจำนวนมากถือเคียวและพลั่วยืนตากฝนเตรียมพร้อมอยู่ในลานบ้าน เพื่อรอการมาถึงของทหารท้องถิ่น

เยี่ยนซีเหวินลุกขึ้นยืน เขาชี้ไปทางชาวบ้านเหล่านั้นแล้วคุกเข่าลงเอ่ยกับจงสือจี้ “ก่อนอื่น…ชีวิตข้ากับชีวิตพวกเขานั้นมิได้แตกต่างกัน มิมีการแบ่งแยกสูงต่ำหรือรวยจนทั้งสิ้น ! เรื่องนี้ฝ่าบาททรงเน้นย้ำเป็นหนักหนา ทว่าเจ้ากลับลืมสิ้นไปหมดแล้ว”

“เจ้ามิเข้าใจเสียด้วยซ้ำว่าเบาบางดุจขนนกและหนักแน่นดั่งเขาไท่ซานคืออันใด ! ”

“ขุนนางที่กล้าสละชีวิตเพื่อราษฎรนั้นหนักแน่นดั่งเขาไท่ซาน ! เห็นทีจะมีแค่ขุนนางที่ทุจริตคดโกงเยี่ยงเจ้าเท่านั้นแหละ ที่ความตายจะเบาบางเยี่ยงขนนก เพราะเจ้าจะถูกสังคมลงโทษ ! ”

รูม่านตาของจงสือจี้หดตัวลง “หมายความว่าท่านเสนาบดีเยี่ยนได้ยืนหยัดหนักแน่นแล้วว่าจะละทิ้งชีวิตไว้ที่หมู่บ้านเซี่ยซานแห่งนี้เยี่ยงนั้นหรือ ? ”

“ในเมื่อเลือกเช่นนี้ ข้าน้อยจะทำให้ท่านได้สมปรารถนาเอง ! ”

“ข้ามิต้องการให้เจ้าสนองความปรารถนาของข้าหรอกนะ ข้าเพียงอยากถามเจ้าเป็นคำถามสุดท้าย…เจ้ายังจำการบังเอิญพบกันที่ทางสายเก่าจินหนิวครานั้นได้หรือไม่ ? เจ้ามิได้ทำให้ราษฎรผิดหวังเท่านั้น แต่เจ้ายังทำให้ฝ่าบาทรงผิดหวังอีกด้วย ! ”

“ดังนั้น…ความผิดของเจ้านั้นมีมหันต์จนมิอาจให้อภัยได้ ! ”

เยี่ยนซีเหวินควักปืนออกมาจากหน้าอก

ซึ่งมันคือปืนพกนั่นเอง !

เขายืนอยู่เบื้องหน้าของจงสือจี้ จากนั้นก็เล็งปืนไปที่หน้าผากของเขา

“ฝ่าบาททรงมีรับสั่งว่าอยากจะเห็นเจ้าอีกสักครา ถ้าหากทหารท้องถิ่นบุกเข้ามา…ข้าก็จำเป็นจะต้องขัดพระบัญชาแล้วส่งเจ้าไปลงนรกเสีย ! ”

ทหารท้องถิ่น 3,000 นายบุกเข้ามาท่ามกลางสายฝนโปรยปราย

จางฉีซานนำทหาร 10 นายเล็งปืนตั้งรับทหารท้องถิ่นที่อยู่ห่างออกไปราว 30 จั้ง

“เตรียมพร้อม… ! ”

“ยิง… ! ”

“ปัง ๆ ๆ…”

เสียงปืนสนั่นท่ามกลายสายฝน ดังสะท้อนทั่วทั้งหุบเขา

“อ๊าก… ! ”

ทหารท้องถิ่นฝั่งตรงข้ามส่งเสียงร้องโอดครวญ กระสุนที่ลั่นไกไประลอกแรกได้คร่าชีวิตทหารไป 11 นาย

ทหารท้องถิ่นชะงักฝีเท้าลงทันใด จากนั้นก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นมา “ทหาร…กวาดล้างโจรให้ราบคาบ ประเดี๋ยวข้าจะรายงานต่อท่านใต้เท้าจง ว่าให้ตอบแทนความดีความชอบของพวกเจ้าให้สาสม บุก… ! ”

เสียงฝีเท้าของทหารนับพันดังกระหึ่มขึ้นมาอีกครา เสียงปืนก็ดังลั่นขึ้นมาอีกคราเช่นกัน

หลังจากที่รัวกระสุนอยู่หลายครา ทหารท้องถิ่นก็บุกเข้ามาอยู่เบื้องหน้าของพวกจางฉีซานในระยะ 10 จั้ง

“ชักดาบ… ! ”

“ชริ้ง ๆ ๆ ๆ… ! ”

จางฉีซานสั่งให้ทหารทั้งสิบนายชักดาบออกมา

“สังหารพวกมันเสีย ! ”

พวกเขาพุ่งเข้าหาทหารท้องถิ่นที่กรูกันเข้ามาแน่นขนัด !

พวกเขาสวมชุดเกราะสีเงิน ดาบยาวของพวกเขาแผ่จิตสังหารออกมา พวกเขาเป็นดั่งหยดน้ำเพียงมิกี่หยดที่กำลังจะไหลลงทะเลสาบอันกว้างใหญ่

ดาบตวัดขึ้นลง ทหารท้องถิ่นถูกสังหารจนสิ้นใจ

ดาบของทหารท้องถิ่นมิอาจทำอันตรายใด ๆ ต่อชุดเกราะสีเงินของพวกเขาได้ เมื่อดาบยาวของพวกเขาตวัดลง มันจะกระชากดวงวิญญาณของทหารท้องถิ่นออกไปจากร่างทุกครา

“สกัดพวกมันเอาไว้ ส่วนคนที่เหลือให้ตามข้าบุกไปที่ลานบ้าน สังหารคนเถื่อนพวกนั้นแล้วช่วยใต้เท้าจงออกมา ! ”

ทหารท้องถิ่นโถมเข้ามาดั่งกระแสน้ำไหลเชี่ยว จางฉีซานที่มีกันเพียง 11 คนมิอาจยืนคลุมแนวป้องกันทั้งหมดเอาไว้ได้ ทหารท้องถิ่นกรูเข้ามาภายในลานบ้าน กำแพงไม้ไผ่ถูกทะลายจนพังยับเยิน

ความคิดเห็น