ตอนที่ 1258 ตัดศีรษะ

ในราตรีที่มืดมิด

เฉิงเผิง…ผู้บัญชาการกองพลที่สองประจำกองนาวิกโยธินได้นำทหาร 3,000 นายอำพรางตัวอยู่ท่ามกลางป่าไม้

ภาพของกำแพงเมืองปรากฏผ่านกล้องส่องทางไกลอย่างเห็นได้ชัด เมืองที่ว่าก็คือเมืองคานเทียร์

“ผู้บัญชาการเฉิง เป้าหมายของเรายังคงหยุดอยู่ที่เมืองคานเทียร์ มีกองกำลังคุ้มกันหนาแน่น รายงานฉบับล่าสุดของหอเทียนจีบอกว่าเป้าหมายที่หนึ่งและสองล้วนอยู่ในเมืองคานเทียร์”

คนที่รายงานคือชางฉวินสายลับของหอเทียนจีภายในจักรวรรดิโมริยะ

“นี่เป็นแผนที่ของกองกำลังบางส่วนที่กระจายอยู่ในเมืองคานเทียร์ มีกองกำลังประจำการอยู่บนกำแพงเมือง 50,000 นาย ผู้บัญชาการกองกำลังนี้เป็นสตรีมีนามว่าหงจวง นางเคยอยู่ในป่ากระบี่มาก่อน”

“ภายในเมืองคานเทียร์มีกองกำลังลาดตระเวน 17 กองด้วยกัน แต่ละกองมีกำลังพล 100 นาย ต่างมีหน้าที่ลาดตระเวนในพื้นที่ที่ตนได้รับมอบหมาย ในการลาดตระเวนแต่ละคราจะกินเวลาครึ่งชั่วยาม”

“จุดที่มีกองกำลังหนาแน่นที่สุดคือบริเวณสำนักรักษาการณ์เมือง แม้ตรงนั้นจะมีกองกำลังเพียงแค่ 10,000 นาย ทว่าพวกเขาล้วนเป็นทหารฝีมือดีของคูฉานทั้งสิ้น ในจำนวน 10,000 นายนั้นติดตั้งอาวุธปืน 1,000 นาย กลุ่มที่ติดอาวุธปืนมีนามว่า…กองอาวุธปืน”

“บนกำแพงของสำนักรักษาการณ์เมืองมีทหารประจำการทั้งสิ้น 9,000 นาย ส่วนกองอาวุธปืน 1,000 นายล้วนหลบอยู่ภายในสำนักงานซึ่งยากต่อการระบุตำแหน่งให้แน่ชัด เพราะคนของพวกเรามิอาจเข้าไปได้”

ชางฉวินหันไปทางเฉิงเผิง “ท่านผู้บัญชาการเฉิงต้องการให้หอเจียนจีไปสืบอันใดอีกหรือไม่ ? ”

“คนของเจ้าทำได้ดีเยี่ยม ใต้เท้าชาง สำนักรักษาการณ์เมืองมีกองกำลังคุ้มกันหนาแน่นเยี่ยงนั้นตั้งแต่ต้นหรือเพิ่งมีเมื่อมิกี่วันมานี้ ? ”

“เพิ่งมีการเสริมกองกำลังเมื่อครึ่งเดือนที่ผ่านมาขอรับ”

เฉิงเผิงขมวดคิ้วมุ่น เช่นนั้นก็ดูเหมือนศัตรูจะรู้ทันแล้วสินะว่ากองนาวิกโยธินกำลังมุ่งหน้าเข้ามายังจักรวรรดิโมริยะ

เขามองแผนที่เมืองคานเทียร์พลางนิ่งเงียบครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ผู้บังคับการเหลย เจ้าจงนำกองที่หนึ่งไปพรางตัวที่ประตูเมืองตะวันตก”

“ผู้บังคับการจ้ง เจ้าจงนำกองที่สองพรางตัวไปจนถึงประตูทางตะวันตก”

“ผู้บังคับการเจี่ยง เจ้าจงรอให้พวกเขาเดินทางไปถึงที่หมาย จากนั้นให้นำเรือเหาะขึ้นสู่ท้องนภา ส่งกองทหารขึ้นเรือเหาะแล้วโยนระเบิดลงมา”

“ให้เหล่าเหลยกับเหล่าจ้งปีนขึ้นไปยังกำแพงเมืองเมื่อเสียงระเบิดระลอกแรกดังขึ้น จงจำเอาไว้ว่าต้องทำให้เกิดความโกลาหลเพื่อดึงดูดศัตรูให้มากที่สุด”

“เหล่าเจี่ยง เจ้าจงนำกองที่เหลือไปยังประตูทางทิศใต้ มิต้องไปสู้รบที่ประตูทางใต้ให้ยืดเยื้อ จงบุกเข้าไปในกำแพงของสำนักรักษาการณ์โดยตรง”

“ส่วนข้าจะนำอีกสามกองที่เหลือนั่งเรือเหาะ 3 ลำเข้าไปประชิดสำนักรักษาการณ์เพื่อโจมตีทางอากาศ ! ”

“ทุกคนจงจำเอาไว้ว่าเมื่อภารกิจสิ้นสุดลงเมื่อใด ให้ฟังสัญญาณจากเสียงธนู จากนั้นให้ถอยกลับไปรวมตัวที่เทือกเขากานซูย่าให้เร็วที่สุด”

“ปฏิบัติ ! ”

ในราตรีที่มืดสนิท ทหาร 2,000 นายเดินทัพลงมาจากภูเขาแล้วมุ่งหน้าเข้าไปในเมือง

ครึ่งชั่วยามหลังจากนั้นเรือเหาะ 5 ลำได้ทะยานสู่ท้องนภา

และอีกครึ่งชั่วยามหลังจากนั้นศึกที่เมืองคานเทียร์ก็ปะทุขึ้นมา

……

ณ สำนักรักษาการณ์เมือง

หยูซูหรงได้ยินเสียงสั่นสะเทือนเลือนลั่นดังก้องมา นางขมวดคิ้วเล็กน้อยพลางเงยหน้าขึ้นมองคูฉาน “เป็นเยี่ยงไรเล่า ? เป็นเหมือนที่แม่เอ่ยไว้มิผิดเพี้ยนใช่หรือไม่ ? คนของฟู่เสี่ยวกวนมาถึงแล้ว”

คูฉานนิ่งเงียบมิได้ปริปากเอ่ยอันใดออกมา

“ตอนนี้คิดจะหนีก็หนีมิพ้นแล้วล่ะ ! ”

“พวกเรามิอาจสู้เขาได้เลยหรือ ? ” คูฉานหันไปเอ่ยถาม

“คนจากศูนย์วิจัยวิทยาศาสตร์เคยบอกแล้วมิใช่หรือว่า…บัดนี้ศูนย์วิจัยวิทยาศาสตร์ได้วิจัยอาวุธชนิดใหม่สำเร็จแล้ว มันมีชื่อว่าปืนไรเฟิลอัตโนมัติ พลังทำลายล้างของมันมากกว่าปืนเหมาเซ่อที่พวกเรามีตั้งหลายเท่า”

“ช่างน่าเสียดายที่พวกเขามิรู้ความลับสำคัญอื่น ๆ พวกเขาผลิตได้แค่ปืนเหมาเซ่อกับกระสุนเท่านั้น แน่นอนว่าที่นี่คือแดนศึกของเรา คนของเราก็มีมากกว่า ซึ่งมิได้หมายความว่าพวกเราจะสู้มิได้ ทว่าพวกที่มานี้จะต้องเป็นกองนาวิกโยธินเป็นแน่ เจ้าจะอยู่ที่นี่มิได้ มันอันตรายเกินไป ! ”

“แม่คิดว่าปืนเหมาเซ่อก็สามารถคร่าชีวิตของพวกเขาได้เช่นกัน แต่ติดตรงที่พวกเราเพิ่งจะก่อตั้งกรมสรรพาวุธได้มินาน ยังมิอาจผลิตปืนเหมาเซ่อคราละมาก ๆ ได้”

“ดังนั้นบัดนี้พวกเราจำต้องหลบหนีก่อน เยี่ยงไรพวกเขาก็เดินทางมาไกล ผืนปฐพีนี้อยู่ในกำมือของเจ้าแล้ว”

ความคิดเห็น