ตอนที่ 1265 สบายตัว

ณ วังหลังในพระราชวัง ยามราตรี

ฟู่เสี่ยวกวนถอดชุดคลุมมังกรที่เขาเพิ่งใส่ได้เพียงมิกี่คราออกภายใต้การปรนนิบัติของชุนซิ่ว

เขายิ้มกว้างจนเห็นฟันแล้วเอ่ยขึ้นมาว่า “ซิ่วเอ๋อร์ เมื่อข้ามิได้เป็นจักรพรรดิแล้ว ข้าพลันรู้สึกผ่อนคลายไปทั้งร่างเลยล่ะ ส่งคนไปเรียกพวกเวิ่นหวินมาสิ ราตรีนี้พวกเรามาฉลองด้วยกันที่ตำหนักของเจ้าเถิด ! ”

“ได้สิ ข้าจะส่งคนไปเตรียมการเดี๋ยวนี้แหละเพคะ ! ”

ชุนซิ่วมีความสุขมากยิ่งนัก นางชอบที่จะได้เห็นฟู่เสี่ยวกวนทำตัวผ่อนคลาย ผ่อนคลายเฉกเช่นนายน้อยจอมเสเพลแห่งหลินเจียง

“วันพรุ่งนี้อยากออกไปเที่ยวเล่นนอกวังหรือไม่ ? ”

“อยากสิ แต่ว่าอย่าป่าวประกาศให้ผู้ใดรู้เชียวล่ะ พวกเราไปเพียงสองคนก็พอแล้ว ส่วนผู้ติดตามก็ให้หลิวจิ่นไปด้วยก็แล้วกัน”

“อืม ! ”

ชุนซิ่วก็ชอบออกไปเดินเล่นเช่นกัน นางเรียกนางในมาจำนวนหนึ่ง จากนั้นก็ให้แยกย้ายกันไปเรียกพระสนมแต่พระองค์มาที่ตำหนักของนาง

ฟู่เสี่ยวกวนเหยียดกายอยู่บนเก้าอี้ตัวหนึ่ง ชุนซิ่วรู้สึกว่าฟู่เสี่ยวกวนในเวลานี้คือฟู่เสี่ยวกวนคนที่นางคุ้นเคย

นางนั่งลงข้างกายเขาแล้วยื่นมือออกไปนวดขาทั้งสองข้างของฟู่เสี่ยวกวน “คุณชาย วันพรุ่งพวกเราออกไปซื้อขนมหวานมากินกันเถิด… แม้ในวังจะมีให้เลือกกินมากมาย แต่ข้าก็ยังรู้สึกว่าขนมนอกวังอร่อยกว่าอยู่ดี อีกอย่าง…คุณชายต้องตามข้าไปไหว้พระที่วัดหงฝูตกลงหรือไม่ ? ”

“ได้สิ ! คุณชายคนนี้จะเชื่อฟังเจ้าทุกอย่างเลย” ฟู่เสี่ยวกวนตอบกลับพลางยิ้มร่า

เขาหันไปหาชุนซิ่ว หากย้อนกลับไปในปีนั้นที่เมืองหลินเจียง ชุนซิ่วคือคนแรกที่เขาลืมตาขึ้นมาเห็น ตอนที่เขาเดินทางมาถึงโลกใบนี้

ตอนนั้นชุนซิ่วมีอายุเพียงแค่ 15 ปีเท่านั้น นางยังเป็นสาวน้อยวัยแรกแย้ม กาลเวลาล่วงเลยไปช้า ๆ …บัดนี้นางย่างเข้าวัยสามสิบแล้ว จากสาวน้อยได้กลายมาเป็นหญิงสาวที่โตเต็มวัย ความอ่อนเยาว์ในวัยสาวได้เหือดหายไป ทว่าความสง่างามได้เข้ามาแทนที่

ราวกับผลท้อที่สุกงอม

ซึ่งแน่นอนว่าการเปลี่ยนแปลงเช่นนี้ มักเกิดจากการซึมซับอิทธิพลจากสิ่งรอบข้างโดยที่มิรู้ตัวหรืออาจเป็นเพราะตนมิได้เอาใจใส่มากพอก็เป็นได้

แท้ที่จริงหยูเวิ่นหวิน ต่งชูหลานและคนอื่น ๆ ก็มิต่างกัน

ในสิบกว่าปีมานี้ พวกนางเกิดการเปลี่ยนแปลงขึ้นอย่างใหญ่หลวง การเปลี่ยนแปลงนี้เกิดขึ้นที่รูปลักษณ์ภายนอก ทว่าสิ่งเดียวที่มิเปลี่ยนไปก็คือหัวใจดวงนั้นที่พวกนางได้มอบให้แก่เขา

เขาเอื้อมมือไปลูบใบหน้าของชุนซิ่วอย่างเบามือ ชุนซิ่วเขินอายจนต้องก้มหน้าหนี

“ตลอดหลายปีมานี้…ข้าต้องขอโทษพวกเจ้าอย่างแท้จริง”

“ทว่าหลังจากนี้อีกสองสามปี ข้าก็ต้องขอโทษพวกเจ้าด้วยเช่นกัน”

“เมื่อผ่านสองสามปีนี้ไปเมื่อใด ข้าจะคอยอยู่เคียงข้างพวกเจ้ามิเว้นวัน คอยอยู่เคียงข้างจนลูกของพวกเราเติบใหญ่ เฝ้าดูพวกเขาประสบความสำเร็จจนเป็นฝั่งเป็นฝา พวกเราค่อย ๆ แก่ตัวไป คอยช่วยเหลือเกื้อกูลอยู่เคียงข้างกัน ชมอาทิตย์อัสดงพลางย้อนรำลึกถึงคืนวันที่พวกเราเคยมีให้กัน”

“เพคะ ! ”

ชุนซิ่วเงยหน้าขึ้น สีหน้าของนางเปี่ยมไปด้วยความถวิลหา

ยามที่พวกเราแก่ตัวลง พวกเราจะเป็นเยี่ยงไรกันนะ ?

พวกเราจะต้องเดินทางไปตั้งรกรากถิ่นฐานยังสถานที่ห่างไกล เห็นทีคงต้องใช้ชีวิตที่เหลือที่นั่นเสียแล้ว

ทุกวันนี้สมาชิกในครอบครัวช่างมีมากมายเสียเหลือเกิน เช่นนั้นบ้านหลังใหม่ก็จำต้องสร้างใหญ่โตสักหน่อย

พวกเราอาศัยอยู่ด้วยกันในเรือนหลังใหญ่ คอยให้ความอบอุ่นซึ่งกันและกัน คอยดูแลให้ความรักซึ่งกันและกัน ออกเดินทางสู่ช่วงชีวิตที่เหลือไปพร้อม ๆ กัน

มันคงจะเป็นชีวิตที่สมบูรณ์แบบมากเลยทีเดียว

……

บรรดาภรรยาของเขานั่งล้อมโต๊ะตัวใหญ่ วันนี้มิมีพวกเด็ก ๆ มาร่วมวงด้วย

ฟู่เสี่ยวกวนอยากใช้เวลาอยู่กับเหล่าภรรยาทั้งสิบ เขาจ้องมองใบหน้าที่คุ้นเคยซึ่งรายล้อมอยู่รอบโต๊ะ ความสุขได้ปรากฎออกมาทางสีหน้าของบรรดาหญิงสาว ดังนั้นเขาจึงยกจอกสุราขึ้นมา

พวกนางมิได้กล่าวโทษที่เขาตัดสินใจสละราชบัลลังก์ให้แก่อู๋เทียนซื่ออย่างทันพลัน

ซึ่งนี่เป็นเรื่องที่เขากังวลใจมากที่สุด

แม้ว่าเขาจะเคยแจ้งเรื่องนี้กับพวกนางแล้วก็ตาม ทว่าเขาก็ยังรู้สึกกังวลมิน้อยว่าพวกนางจะรู้สึกขุ่นเคืองใจ บัดนี้ดูเหมือนว่าตนจะคิดมากไปเอง

“ข้าต้องขอโทษพวกเจ้าจากใจจริง ! ”

“พวกเจ้าได้มอบช่วงชีวิตที่ดีที่สุดให้แก่ข้า นี่ถือเป็นเกียรติอันยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตของข้าแล้ว ! ”

ความคิดเห็น