ตอนที่ 1274 จักรพรรดิ

เวลาได้ล่วงเลยเข้าสู่ช่วงฤดูใบไม้ร่วงอย่างรวดเร็ว

กองทัพเรือต้าเซี่ยกำลังมุ่งหน้าไปยังแผ่นดินใหญ่ลีอาห์

กองทัพสี่แสนนายของกวนเสี่ยวซีได้ทะลุอดีตจักรวรรดิโมริยะไปทางทิศตะวันตกแล้วเช่นกัน

พวกเขาได้เดินทางไปไกลมากแล้ว แม้แต่รายงานจากหอเทียนจีนาน ๆ ทีถึงจะส่งไปยังเมืองฉางอันสักฉบับหนึ่ง

ต้าเซี่ยยังคงเหมือนเดิม ฉางอันยังคงเป็นดั่งเช่นวันวาน

เพียงแต่การออกสำรวจของจักรพรรดิพระเจ้าหลวงยังคงสร้างความตื้นตันใจให้กับราษฎรต้าเซี่ยนับร้อยล้านจวบจนทุกวันนี้

แม้ว่าจักรพรรดิพระเจ้าหลวงจะเสด็จออกจากต้าเซี่ยเป็นเวลาครึ่งปีแล้วก็ตาม ทั่วทุกตรอกซอกซอยน้อยใหญ่ในเมืองฉางอัน ราษฎรต่างสนทนากันอย่างสนุกสนาน ด้วยเรื่องการออกสำรวจครานี้จะนำผลประโยชน์อันใดกลับมาให้ต้าเซี่ยบ้าง

มิมีผู้ใดคาดคิดว่าจะกลายเป็นข่าวร้ายแม้แต่คนเดียว เพราะจักรพรรดิพระเจ้าหลวงเอาชนะได้ทุกศึกสงคราม !

ในขณะที่ทุกอย่างกำลังดำเนินไปราวกับกระเเสน้ำที่ค่อย ๆ ไหลเอื่อย ในห้องทรงพระอักษรของต้าเซี่ย จักรพรรดิพระองค์ใหม่ได้เรียกเสนาบดีทั้งสามฝ่ายมาหารือเรื่องทำศึกกับแคว้นเย่หลาง !

จัวเปี๋ยหลีได้นำคำเอ่ยของฟู่เสี่ยวกวนมารายงานต่ออู๋เทียนซื่อ

เทียนซื่อรู้สึกฮึกเหิมและตื่นเต้นอย่างถึงที่สุด

เขาออกราชโองการเตือนหวูจงซ่วนกษัตริย์แห่งแคว้นเย่หลาง ว่าให้เขาส่งตัวซีเป่ยโฮ้วหรือหวูเฉิงยุ่น รวมไปถึงอู๋เหวินชิงบุตรชายของเขาที่สมคบคิดกับหยูซูหรงมายังต้าเซี่ย

ซีเป่ยโฮ้วหรือหวูเฉิงยุ่นเป็นพระอนุชาของกษัตริย์หวูแห่งแคว้นเย่หลาง !

คำเตือนขององค์จักรพรรดิมิได้ไว้หน้าเขาเลยแม้แต่น้อย มีการใช้ถ้อยคำตำหนิโทษอย่างรุนแรง ทำให้กษัตริย์หวูที่เจริญพระชนมายุได้ 50 พรรษารู้สึกลำบากพระทัยมากยิ่งนัก แต่ก็ยังมิยอมส่งตัวคนผิดมาเสียที

ซึ่งนี่ก็ตรงกับสิ่งที่อู๋เทียนซื่ออยากให้เกิดขึ้นพอดี

ผลที่ออกมาตรงกับความต้องการของอู๋เทียนซื่อ กษัตริย์หวูมิเพียงแต่มิรับราชโองการเท่านั้น แต่เขาถึงกับสังหารขุนนางที่ทำหน้าที่ส่งมอบราชโองการ นี่จึงเป็นเหตุผลที่ทำให้อู๋เทียนซื่อส่งกองทัพไปโจมตีแคว้นเย่หลางได้อย่างไร้ข้อกังขา

“สิ่งที่ข้าปรารถนาก็เป็นเช่นนี้แหละ ให้กองทัพบกที่สองของเฝิงซีซึ่งประจำการอยู่ที่หยวนเป่ยเต้าเข้าโจมตีแคว้นเย่หลาง”

อู๋เทียนซื่อยืนขึ้นแบบที่ผู้เป็นพ่อเคยทำ จากนั้นก็เดินไปหน้าแผนที่ซึ่งถูกแขวนไว้บนผนัง “จากหยวนเป่ยเต้าเดินทางไปยังแคว้นเย่หลางจะต้องเดินทางผ่านสามแคว้น ! ”

“เสนาบดีเยี่ยน” อู๋เทียนซื่อหันหน้าไปมองเยี่ยนซีเหวิน “ให้กรมพิธีการออกหนังสือแจ้งทั้งสามแคว้นนั้น เพราะพวกเราจำต้องขอใช้เส้นทางจากพวกเขา”

“ในเมื่อแคว้นเย่หลางมิให้เกียรติต้าเซี่ย เช่นนั้นศึกครานี้… เจิ้นคิดว่าศึกครานี้ พวกเราต้องกำจัดแคว้นเย่หลางให้ราบคาบ มิทราบว่าทุกท่านคิดเห็นเยี่ยงไรหรือ ? ”

พวกเยี่ยนซีเหวินมิได้ขัดขวางแต่อย่างใด เพราะนี่จะเป็นการสำแดงความน่าเกรงขามของจักรพรรดิพระองค์ใหม่ ดังนั้นศึกครานี้จะต้องยิ่งใหญ่

“พวกกระหม่อมเห็นด้วยพ่ะย่ะค่ะ ! ” เสนาบดีทั้งสามคนประคองสองมือขึ้นเพื่อแสดงความเห็นพ้องกับจักรพรรดิ สิ่งนี้ทำให้อู๋เทียนซื่อมีความสุขมากยิ่งนัก

“เช่นนั้นก็ให้กรมยุทธการเป็นผู้ออกคำสั่ง ส่วนทางกรมคลังจงเตรียมสิ่งของที่จำเป็นต้องใช้ในการทำศึกให้แล้วเสร็จภายในหนึ่งเดือนนี้”

อู่เทียนซื่อเดินกลับมาที่โต๊ะชาพลางจัดแจงต้มชา “สิ่งที่เจิ้นหวังก็คือ ศึกครานี้จะปะทุขึ้นตอนฤดูใบไม้ผลิที่กำลังจะมาถึง เจิ้นให้เวลาพวกท่านเพียงหนึ่งเดือน…จงกำจัดแคว้นเย่หลางให้สิ้นซาก ! ”

“หลิวจิ่น ร่างราชโองการ ! ”

หลิวจิ่นเดินเข้ามาอย่างรีบร้อน ในขณะที่กำลังยกพู่กันขึ้นมานั้นเอง คาดมิถึงว่าฉินโม่เหวินจะเอ่ยแบบนี้ออกมา “ฝ่าบาท พวกกระหม่อมมิมีความเห็นใด ๆ เกี่ยวกับสงครามในครานี้ เพียงเเต่ว่า…ศึกสงครามนั้นเป็นเรื่องใหญ่ มันต้องผ่านการหารือและลงมติเห็นชอบจากคณะรัฐมนตรี เมื่อได้รับความเห็นชอบแล้วถึงจะดำเนินการได้ กระหม่อมจึงใคร่ขอให้ฝ่าบาททรงปฏิบัติตามขั้นตอนนี้ด้วยเถิดพ่ะย่ะค่ะ”

อู๋เทียนซื่อหน้าถอดสีขึ้นมาทันใด เขานิ่งเงียบเนิ่นนาน จากนั้นก็ค่อย ๆ ถอนหายใจออกมา “เฮ้อ…จะว่าไปแล้วนี่ก็เป็นกฎที่เสด็จพ่อทรงตั้งขึ้นมาสินะ ข้าในฐานะโอรสของพระองค์จึงมิอาจกระทำสิ่งที่ขัดต่อกฎระเบียบได้ แต่ข้าอยากจะถามท่านเสนาบดีฉินสักหน่อยว่า การที่เสด็จพ่อออกสำรวจในครานี้ พระองค์ได้รับมติเห็นชอบจากคณะรัฐมนตรีหรือไม่ ? ”

ความคิดเห็น