ตอนที่ 1288
ตอนที่ 1289 เย็นวาบยามวสันตฤดู
October 22, 2026
ตอนที่ 1289 เย็นวาบยามวสันตฤดู
รัชสมัยต้าเซี่ยที่ห้า เดือนสอง วันที่สอง วันมังกรชูหัว ฉางอันมีฝนตกพรำ ๆ อากาศเย็นเล็กน้อย
เฉินไป๋ชิวเสนาบดีกรมราชทัณฑ์กำลังโดยสารรถม้าท่ามกลางสายฝนโปรยปราย คิ้วของเขาขมวดแน่น สองมือจับชายเสื้อเอาไว้แน่น
แต่ก่อนเขารับตำแหน่งเป็นเสนาบดีประจำราชวงศ์เหลียว เมื่อต้าเซี่ยสยบราชวงศ์เหลียวและผนวกรวมเป็นส่วนหนึ่งของต้าเซี่ยเเล้วนั้น เขาจึงเข้ามารับตำแหน่งเป็นลูกน้องของหนิงหยู่ชุนจ่งตูคนแรกของหยวนเป่ยเต้า
หนิงหยู่ชุนทราบถึงความสามารถของเขาดี เลยแนะนำเขาให้แก่ฟู่เสี่ยวกวนผู้ดำรงตำแหน่งปฐมจักรพรรดิในขณะนั้น และด้วยเหตุนี้ฟู่เสี่ยวกวนจึงแต่งตั้งให้เขาเป็นเสนาบดีประจำกรมราชทัณฑ์ของต้าเซี่ยเมื่อสามปีก่อน
แม้จะเปลี่ยนบทบาทแต่เขาก็มิได้ทำให้ฟู่เสี่ยวกวนผิดหวังเลยแม้แต่น้อย เขาได้อ่านประมวลกฎหมายทั้งหมดของต้าเซี่ย โดยเฉพาะอย่างยิ่งกฎหมายอาญาและกฎหมายแพ่ง
เขารู้ดีว่าในฐานะขุนนางตำแหน่งสูงสุดของกรมราชทัณฑ์ เขาควรจะยึดกฎหมายเป็นหลักและปฏิบัติกับทุกฝ่ายอย่างเท่าเทียม
แท้ที่จริงเขาปฏิบัติหน้าที่ได้ดีมาโดยตลอด ทั้งยังได้รับความสนใจจากฟู่เสี่ยวกวนอีกด้วย
ทว่า…คนที่คอยสนับสนุนตนอยู่เบื้องหลังได้สละราชบัลลังก์ไปเสียแล้ว !
บัดนี้เขากลายเป็นจักรพรรดิพระเจ้าหลวงของต้าเซี่ย ทั้งยังออกเดินทางไปยังมหาสมุทรแสนไกล !
วันนี้ฝ่าบาททรงเรียกเขาเข้าไปที่ห้องทรงพระอักษรด้วยเรื่องที่เขามิคาดคิด พระองค์ทรงมีรับสั่งว่าให้ปล่อยตัวท่าป๋าฉางฮวนออกมา !
ซึ่งแน่นอนว่าสิ่งนี้มิถูกต้องตามหลักกฎหมาย เขาจึงมิได้ตอบรับตั้งแต่ทีแรก
สีพระพักตร์ของฝ่าบาทดูมิโปรดปรานเท่าใดนัก เกรงว่าพระองค์คงจะถูกผู้อื่นชักนำเสียแล้ว
“เฮ้อ…” เฉินไป๋ชิวถอนหายใจยาวออกมาหนึ่งครา จากนั้นก็เลิกผ้าม่านขึ้นแล้วเอ่ยกับคนขับรถม้าว่า “ไปเรือนของเสนาบดีเยี่ยน”
……
……
บัดนี้จวนของเยี่ยนซีเหวินมีความคึกคักเป็นพิเศษ
ทว่ามิใช่เพราะกำลังฉลองงานรื่นเริง เพียงแต่ฉินโม่เหวิน หนิงหยู่ชุนและหนานกงอี้หยู่มาร่วมโต๊ะประชุมกันในหัวข้อการส่งกองทัพทหารช่างไปยังเขตเยวี่ยซานซึ่งยังคงถกเถียงกันมิแล้วเสร็จ
“เรื่องนี้ล่าช้าไปแล้วสิ พวกเราต้องมีข้อสรุปให้แน่ชัดภายในวันพรุ่งนี้ เช่นนี้…”
เยี่ยนซีเหวินหันไปมองฉินโม่เหวิน “เรื่องนี้ให้สำนักเสนาบดีเป็นผู้นำในวันพรุ่งนี้ จากนั้นข้าจะนำหนังสือจากสำนักเสนาบดีทูลถวายแด่ฝ่าบาท เมื่อฝ่าบาททรงเห็นชอบแล้วถึงจะส่งไปให้คณะรัฐมนตรีหารือเป็นลำดับถัดไป”
“ท่านหนานกงอยู่ตรงนี้พอดี ไหว้วานท่านกำชับคณะรัฐมนตรีตรวจสอบให้เร็วสักหน่อย ยิ่งพวกเราสร้างถนนเสร็จเร็วเท่าใด มันยิ่งสะดวกต่อการเดินทางของราษฎรเร็วขึ้นเท่านั้น”
หนานกงอี้หยู่พยักหน้ารับ “เรื่องนี้ข้าเคยหารือกับจัวอี้สิงมาก่อน คณะรัฐมนตรีจะหารือและพยายามอนุมัติทุกเรื่องให้เร็วที่สุด ทว่าการประเมินงบประมาณจากทางกรมคลังนั้นจำต้องทำให้ละเอียดสักหน่อย”
“ได้ ! พรุ่งนี้ข้าจะให้หยุนซีเหยียนช่วยตรวจสอบการประเมินงบประมาณอีกครา”
เรื่องนี้ก็เป็นอันได้ข้อสรุปตามนี้ เยี่ยนซีเหวินรินชาให้แขกทุกคน หนานกงอี้หยู่ลูบเครายาวแล้วโพล่งเอ่ยออกมาว่า “พวกเจ้าเคยไปดูการก่อสร้างตำหนักบนภูเขาฉางหลิงหรือไม่ ? ”
เยี่ยนซีเหวินส่ายศีรษะพร้อมยิ้มแหย ๆ “ให้ฝ่าบาททำไปเถิด พระองค์มิได้ใช้เงินในคลังของประเทศสักหน่อย ว่าแต่ท่านจัวอี้สิงมิได้โน้มน้าวให้พระองค์เลิกทำการนี้หรอกหรือ ? ”
“สองวันก่อนข้าได้เดินทางไปดูมาแล้ว”
“อ่า… ? เป็นเยี่ยงไรบ้าง ? ”
“บัดนี้เพิ่งจะเริ่มดำเนินการก่อสร้าง ทว่าทางกรมโยธาธิการได้เกณฑ์แรงงานมามากถึงหนึ่งแสนคน ลือกันว่างบประมาณจะเพิ่มขึ้นมากกว่าที่ประเมินไว้มิน้อย เพราะนอกจากตำหนักแล้วยังต้องก่อสร้างค่ายทหารขึ้นมาอีก ซึ่งจะสร้างบริเวณที่เคยเป็นป่ากระบี่มาก่อน”
“เมื่อวานนี้ข้าไปเยือนจวนหลี่จินโต้วมา เขาเล่าว่าฝ่าบาททรงเพิ่มงบประมาณอีกห้าสิบล้านตำลึง พระองค์มีพระประสงค์ที่จะก่อสร้างทับพื้นที่ของป่ากระบี่เดิมทั้งหมด”
หนานกงอี้หยู่ชะงักไปครู่หนึ่งแล้วเอ่ยต่อว่า “เจ้ารู้หรือไม่ว่าเงินในท้องพระคลังส่วนพระองค์มีทั้งหมดกี่ตำลึง ? ”
แต่ก่อนพระสนมหลานทรงดูแลท้องพระคลังส่วนพระองค์ด้วยตนเอง เมื่อต่งซูหลานติดตามฟู่เสี่ยวกวนออกไปจากต้าเซี่ย เงินในท้องพระคลังส่วนพระองค์จึงตกอยู่ในความดูแลของหลี่จินโต้ว
ดังนั้นท้องพระคลังส่วนพระองค์มีเงินกี่ตำลึงกันแน่ เสนาบดีชั้นผู้ใหญ่มิอาจทราบได้ พวกเยี่ยนซีเหวินเองก็มิรู้เช่นกัน เพราะกลุ่มบริษัทจินเฟิ่งต้าเซี่ยกรุ๊ปจำกัด (มหาชน) มีขนาดใหญ่มหึมา และยังมีผลประกอบการดีเยี่ยมอีกด้วย