ตอนที่ 129
ตอนที่ 129 ค่ำคืนที่ตื่นตระหนก
October 22, 2026
ตอนที่ 129 ค่ำคืนที่ตื่นตระหนก
หลังจากที่ฟู่เสี่ยวกวนถูกลักพาตัวไปเพียงไม่นานซูม่อก็กลับมาถึงโรงเตี๊ยม
เขาเปิดประตูเข้าไปยังห้องของฟู่เสี่ยวกวน คิ้วขมวดขึ้นมาทันพลัน ตู้เสื้อผ้าข้างประตูล้มลงไปกับพื้น หน้าต่างที่อยู่ตรงกันข้ามถูกเปิดออก และคุณชายหายตัวไป
ในใจของเขามีคำว่าซวยแล้วดังขึ้นมา จากนั้นก็ไปเคาะประตูเพื่อเรียกชุนซิ่ว
“ตอนนี้เจ้าจงฟัง อย่าตื่นตระหนก คุณชายหายตัวไป ข้าต้องการให้เจ้ารีบไปทำเรื่องหนึ่ง”
ชุนซิ่วจะไม่ตื่นตระหนกได้เยี่ยงไร ดวงตาของนางเบิกกว้างอย่างตกตะลึง ซูม่อกล่าวอีกว่า “เจ้าจงไปจวนต่งบัดเดี๋ยวนี้ จะต้องเข้าพบคุณหนูต่งให้จงได้ไม่ว่าจะด้วยหนทางใดก็ตาม เจ้าบอกกับนางเรื่องที่คุณชายหายตัวไปก็พอแล้ว นางรู้ว่าจะต้องจัดการเยี่ยงไรต่อไป”
ซูม่อกล่าวจบก็กลับไปยังห้องของฟู่เสี่ยวกวน และโผบินออกไปทางหน้าต่าง
เมืองหลวงที่ใหญ่โต มองไปทางใดก็เห็นแต่แสงไฟ ควรจักไปหาจากที่ใดกัน ?
ชุนซิ่วถลกชายกระโปรงและวิ่งออกไปด้านนอกโรงเตี๊ยม ระยะห่างระหว่างโรงเตี๊ยมและจวนต่งมิไกลกันนัก นางวิ่งไปจนถึงหน้าประตูจวนต่ง สองมือคว้าที่เคาะประตูทั้งสองและตะโกนลั่น “เร็วเขา รีบมาเร็วเข้า ข้าต้องการพบคุณหนูชูหลาน ! ”
ผ่านไปไม่กี่อึดใจ ประตูด้านหนึ่งของประตูบานใหญ่ก็ถูกแง้มออก เขาขยี้ตาเบา ๆ พร้อมกับเอ่ยถาม “เจ้าเป็นใคร มีเรื่องเร่งด่วนอันใดถึงต้องมาพบคุณหนูกลางค่ำกลางคืนเยี่ยงนี้ ? ”
“เร็วเข้า ให้ข้ารีบเข้าไป คุณชายของข้าหายตัวไป ข้าต้องรีบไปพบคุณหนูต่งประเดี๋ยวนี้” ชุนซิ่วกล่าวอย่างตื่นตระหนก ผู้ดูแลประตูหน้านิ่วคิ้วขมวด “คุณชายคือผู้ใดกัน ? ”
“ฟู่เสี่ยวกวนเจ้าค่ะ คุณชายของข้าคือฟู่เสี่ยวกวน ! ”
“โอ้ ฟู่เสี่ยวกวน ขอประทานโทษด้วยคุณหนู ฮูหยินใหญ่มีคำสั่งว่าฟู่เสี่ยวกวนมิสามารถเข้ามาในจวนต่งได้”
ในตอนที่ผู้ดูแลประตูเรือนกำลังจะปิด ชุนซิ่วที่มิรู้ว่าไปเอากำลังมาจากที่ใด ทันใดนั้นนางก็กระแทกเข้าไป ผู้ดูแลไหนเลยจะคาดการณ์ว่าจะเกิดเหตุการณ์เยี่ยงนี้ขึ้น ทันทีที่ประตูเรือนถูกชุนซิ่วกระแทกจนเปิดออก และประตูเรือนก็กระแทกเข้าที่ใบหน้าผู้ดูแลอย่างจัง เลือดไหลออกจากทางหน้าผากและจมูกในทันที ชุนซิ่วเข้าไปในจวนต่งได้ ก็วิ่งเข้าไปอย่างบ้าคลั่ง
“คุณหนูต่ง ! คุณหนูต่งเจ้าคะ…!”
ชุนซิ่ววิ่งไปพลางตะโกนร้อง ทำเอาผู้คนมากมายต่างแตกตื่น
ไฟสว่างขึ้นทันพลัน มีทหารยามวิ่งเข้ามา เสียงเอ่ยถามเซ็งแซ่ และเสียงตวาดลั่น
“มีมือสังหาร ! ”
“คุณหนูต่งเจ้าคะ ! ”
เสียงดังขึ้นเรื่อย ๆ ท้ายที่สุดชุนซิ่วก็ถูกทหารยามกลุ่มหนึ่งล้อมรอบเอาไว้ “อย่าขวางข้า ข้ามีเรื่องเร่งด่วนต้องไปพบกับคุณหนูของเจ้า ! ”
“ก็แค่คนบ้าเท่านั้น ควบคุมตัวแล้วเอาไปขังเสีย อย่าให้ไปรบกวนการพักผ่อนของนายท่านได้”
ต่งชูหลานที่อาบน้ำเสร็จแล้วแต่ยังมิได้นอน ในยามนี้กำลังนั่งอยู่หน้าโต๊ะอักษรและใคร่ครวญถึงแผนการตลาดที่ฟู่เสี่ยวกวนได้กล่าวไว้ ทันใดนั้นนางเหมือนได้ยินเสียงโวยวายดังขึ้นทางด้านนอกอย่างเลือนราง ราวกับมีเสียงของเด็กสาวผู้หนึ่งกำลังเรียกนางอยู่
นางวางพู่กันและเดินออกไป เมื่อมาถึงชานเรือน เสียงก็ยิ่งดังฟังชัดขึ้น หลังจากนั้นนางจึงได้เห็นชุนซิ่วที่กำลังดิ้นรน
“หยุดประเดี๋ยวนี้ ! ” ต่งชูหลานตะโกนลั่น ปรี่เข้าไปและเอ่ยถาม “ชุนซิ่ว เกิดเรื่องอันใดขึ้น ? ”
“คุณชายเจ้าค่ะ คุณชาย ท่าน ท่านหายตัวไปเจ้าค่ะ”
“อะไรนะ ! ” ต่งชูหลานตกใจอย่างยิ่ง
“ซูม่อให้ข้ามาหาท่าน เขาได้ออกไปตามหาคุณชายแล้วเจ้าค่ะ”
“ปล่อยนาง…” ต่งชูหลานครุ่นคิดเพียงไม่กี่อึดใจเท่านั้น แล้วจึงหันไปกล่าวกับทหารยามผู้หนึ่ง “เตรียมรถ”
“ดึกดื่นเยี่ยงนี้คุณหนูต้องการ…”
“ข้าสั่งให้เจ้าไปเตรียมรถ ! ” ต่งชูหลานตวาดลั่น ทหารยามผู้นั้นจึงรีบวิ่งออกไปทันที
“ไป เจ้าไปด้วยกันกับข้า”
ห้องโถงเรือนใหญ่ของจวนต่ง ฮูหยินต่งเตรียมจะปรี่ออกไปด้วยใบหน้าโกรธเกรี้ยว แต่เสนาบดีต่งกลับขวางทางนางเอาไว้ “ปล่อยนางไป”