ตอนที่ 131 ใบไม้สีเหลืองปลิวอยู่ตรงหน...

ตอนที่ 131 ใบไม้สีเหลืองปลิวอยู่ตรงหน้าต่าง

ซูม่อแบกฟู่เสี่ยวกวนกลับมายังโรงเตี๊ยม

“เจ้าเปลี่ยนเสื้อผ้าให้คุณชาย ข้าจะไปตามหมอ”

ซูม่อกลับหลังเดินออกไป ชุนซิ่วมองฟู่เสี่ยวกวนที่นอนอยู่บนเตียงด้วยเลือดอาบร่าง น้ำตาก็ไหลพรากลงมา

“คุณชายเจ้าคะ อย่าทำให้บ่าวกลัวสิเจ้าคะ ท่านจะตายไม่ได้นะเจ้าคะ… !”

นางร้องไปพลางพูดไปพลางและเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ฟู่เสี่ยวกวนอย่างเบามือ ในตอนที่กำลังจะถอดกางเกงก็พบว่ากางเกงและบาดแผลนั้นติดกัน นางค่อย ๆ พลิกร่างของฟู่เสี่ยวกวนอย่างระมัดระวัง ใช้กรรไกรตัดส่วนที่ติดอยู่ออก คิดว่าจะรอหลังจากที่ท่านหมอมาแล้วค่อยจัดการ

นางเปลี่ยนให้ฟู่เสี่ยวกวนสวมเสื้อผ้าสีฟ้า นั่งอยู่ด้านหน้าเตียงมองใบหน้าและปากของฟู่เสี่ยวกวนที่ซีดเผือด นึกถึงคุณชายที่เคยใช้ชีวิตอย่างเสเพลกับช่วงหลังมานี้ที่ต่างกันจนราวกับเป็นคนละคน ทันใดนั้นก็รู้สึกขึ้นมาว่าหากคุณชายใช้ชีวิตอย่างเสเพลไปทั้งชีวิต เกรงว่าจะมิต้องประสบกับหายนะเยี่ยงนี้

ถึงแม้ฟู่เสี่ยวกวนจะไม่เคยพูดถึงเป้าหมายที่มาเมืองหลวงในครานี้ต่อหน้านาง แต่เมื่อนับจากเรื่องที่ฟู่เสี่ยวกวนพูดมาและกระทำมาทั้งหมดในหลายเดือนนี้ ชุนซิ่วก็ได้เข้าใจเหตุและผลที่อยู่ในนั้น

หากคุณชายเป็นเหมือนในอดีต เขาทำเรื่องชั่วร้ายที่หลินเจียงเอาไว้มาก หยอกเย้าเหล่าหญิงสาว ทั้งยังพาสหายชั้นเลวไปทานข้าวที่หอหลินเจียง แล้วจึงไปหออี้หงเพื่อดื่มสุราและฟังฝานตั่วเอ๋อร์ขับร้อง

หากเป็นเยี่ยงนั้น ชั่วชีวิตของคุณชายก็จะใช้ชีวิตได้แต่หลินเจียงเท่านั้น ถึงแม้จะสร้างเรื่องยุ่งยากให้แก่นายท่าน ถึงแม้ในสายตาผู้อื่นจะเป็นได้เพียงคุณชายเสเพลที่ไร้ประโยชน์ แต่เขาก็จะมีความสุขอย่างยิ่ง นอนจนตื่นเองในทุกวัน ออกไปสำมะเลเทเมาในทุกวัน หลังจากดื่มจนเมาก็กลับมา ล้มตัวนอนบนเตียง และหลับฝันไปอย่างสงบสุข

ไหนเลยจะเหมือนกับในปัจจุบันนี้ ชุนซิ่วมองคุณชายในตอนนี้ก็รู้สึกปวดใจ

ตื่นเช้ายิ่งกว่าไก่ นอนดึกยิ่งกว่าสุนัข มิใช่ จะเอาคุณชายไปเปรียบกับไก่และสุนัขได้เยี่ยงไร !

เรื่องที่คุณชายต้องกังวลใจนั้นมีมากยิ่ง ไม่ว่าจะที่ซีซานหรือที่เมืองหลวง คุณชายมักจะมีเรื่องให้ทำอย่างมิรู้จักจบจักสิ้น กังวลอยู่ตลอดเวลา คุณชายกล่าวว่าคนหนุ่มสาวมิพยายามบรรพบุรุษคงเศร้าใจ ชุนซิ่วเข้าใจประโยคนี้ แต่ตระกูลฟู่ก็มีกิจการที่ใหญ่โตแล้ว คุณชายเป็นเพียงคุณชายเศรษฐีที่ดิน หากอยู่อย่างสงบ เขียนบทกวี ประพันธ์ตำรา นั่นก็ดีมากยิ่งแล้ว เหตุใดต้องเข้าไปสู้กับเหล่าขุนนางด้วยกัน

แต่ก็ถือว่ายังดี เกือบจะรักษาชีวิตไว้มิได้เสียแล้ว เฮ้อ…

ในตอนที่ชุนซิ่วกำลังครุ่นคิดอย่างไร้สาระ ซูม่อพาท่านหมอมา 3 ท่าน

ท่านหมอทั้งสามล้อมรอบเตียงของฟู่เสี่ยวกวน ปลดเสื้อผ้าของเขาเพื่อสำรวจบาดแผลตรงสะบักไหล่ซ้ายและก้นของเขาอย่างถี่ถ้วนอยู่ชั่วครู่ ท่านหมอหนึ่งในนั้นส่ายหน้าและกล่าวว่า “แขนข้างนี้เกรงว่าจะใช้การมิได้แล้ว”

มีคนสองสามคนวิ่งเข้ามาจากทางด้านนอก หยูเวิ่นหวินมองไปรอบ ๆ พร้อมกับตาโตเมื่อเห็นอาการของฟู่เสี่ยวกวน “เจ้าหมอกำมะลอ รีบไสหัวออกไปบัดเดี๋ยวนี้ ! ”

ท่านหมอทั้งสามต่างสะดุ้งตกใจ หันไปมองซูม่อ ซูม่อพยักหน้า อย่างไรองค์หญิงก็เก้ามาแล้ว นางย่อมมีท่านหมอที่ดียิ่งกว่า

“ยกเขาขึ้น นำไปส่งวังหลวง… เสด็จพี่ของข้าอยู่ที่วัง ข้าจะไปกับพวกเจ้า”

“กระหม่อมจะแบกเขาพ่ะย่ะค่ะ เขา… มีบาดแผลที่ด้านหลัง ไม่สามารถนอนได้พ่ะย่ะค่ะ” ซูม่อกล่าว

“ได้ ชูหลาน รบกวนเจ้าไปที่หลานหยวน ตามหาเสด็จพี่ของข้า”

“เพคะ อีกประเดี๋ยวหม่อมฉันจะไปวังหลวง”

……

…..

หลานหยวนคือสวนชา

ในยามนี้ฉินโม่เหวินและหยูเวิ่นเต้ากำลังดื่มชาด้วยกันในห้องหนึ่ง

“กระหม่อมเชื่อว่าต้องมิใช่สิ่งที่ฝ่าบาทต้องการ กระหม่อมต้องการเข้าพบฝ่าบาท อยากจะทราบพระประสงค์ของฝ่าบาท เรื่องราวที่ผ่านมาเป็นเยี่ยงนี้ มีหลายคนที่ต้องการให้ฟู่เสี่ยวกวนตาย แต่มิมีหลักฐานใด ๆ ปรากฏบนตัวของมือสังหารทั้งสอง หรืออาจจะกล่าวได้ว่าเรื่องนี้จักต้องตรวจสอบอย่างละเอียด ซึ่งเกรงว่าจะใช้เวลานาน แต่กระหม่อมจะต้องถูกย้ายไปยังเจียงเป่ยในอีกไม่ช้า”

หยูเวิ่นเต้าเพิ่งได้รู้ว่าฟู่เสี่ยวกวนอยู่ที่หมู่บ้านเซี่ยชุนทำเรื่องมากมายที่เขาไม่เคยได้ยิน และเพิ่งได้ทราบเหตุผลที่ฟู่เสี่ยวกวนมายังเมืองหลวง