ตอนที่ 1316 ต่อต้าน

ราตรีนั้น พระราชวังเมืองกวนหยุนมีการจัดงานเลี้ยงสังสรรค์ขึ้นมา

จักรพรรดิต้าเซี่ย ได้เตรียมโต๊ะสำหรับจัดเลี้ยงทั้งสิ้นสิบกว่าโต๊ะ เพื่อเชื้อเชิญเสนาบดีเก่าแก่สมัยราชวงศ์อู๋มาร่วมงาม

แน่นอนว่าเหตุการณ์ครานี้เป็นที่กล่าวถึงในเมืองกวนหยุน และชื่อเสียงภาพลักษณ์ของอู๋เทียนซื่อในคราบจักรพรรดิผู้ทรงเมตตาก็ได้โด่งดังขึ้นมาในที่สุด

เหมือนว่าตอนนี้นี่เองที่ผู้คนได้หันเหสายตาจากฟู่เสี่ยวกวนมาสนใจจักรพรรดิพระองค์ใหม่จริง ๆ เพิ่งได้รู้ว่าจักรพรรดิผู้ซึ่งมีพระชนมพรรษาแค่ 14 พรรษาก็เป็นจักรพรรดิที่รักและห่วงใยราษฎรเช่นกัน

นี่เป็นเรื่องดีเหลือหลาย

หมายความว่านโยบายของต้าเซี่ยยังมิเปลี่ยนเเปลง หมายความว่าจักรพรรดิผู้ทรงเมตตาจะเสด็จดำเนินตามหนทางของจักรพรรดิเทียนเต๋อต่อไป

หิมะที่ตกลงมาอย่างเเน่นหนา มิได้ทำให้เมืองกวนหยุนหนาวเหน็บมากขึ้นกว่าเดิม แต่มันกลับตรงกันข้าม เพราะการเสด็จมาเยือนของฝ่าบาท เพราะงานเลี้ยงที่มีผู้ร่วมงานนับร้อยครานั้น ได้ทำให้เมืองกวนหยุนอบอุ่นมากขึ้นกว่าเดิม

ความอบอุ่นเช่นนี้คือสิ่งที่ชาวเมืองกวนหยุนถวิลหา และเป็นสิ่งที่อู๋เทียนซื่อต้องการเช่นเดียวกัน

……

ท่ามกลางพายุหิมะ ดอกเหมยในสวนยังคงเบ่งบาน

อู๋เทียนซื่อที่กำลังยืนชมหิมะอยู่ในศาลารู้สึกกระปรี้กระเปร่าเป็นพิเศษ

เขายืนอยู่ในศาลาชมหิมะพลางจ้องมองต้นเหมยยามราตรีจากมุมสูง อาจเป็นเพราะเขาดื่มสุรามากเกินไป ทำให้ใบหน้าของเขาขึ้นสีเเดงเรื่อ หัวใจเต้นเร็วและแรง

“นี่แหละเสนาบดีที่เจิ้นต้องการ ! ”

“พวกเขาต่างหากที่คู่ควรกับคำว่าเสาหลักของต้าเซี่ย ! ”

“เมื่อมีพวกเขาคอยช่วยเหลือ…เจิ้นก็ไร้ความกังวลว่าจะมิมีคนให้ใช้ ! ”

“บัดนี้ปัญหาเรื่องคนได้รับการแก้ไขเเล้ว ปัญหาต่อไปคือปัญหาด้านการเงิน ! ”

“รอให้เจิ้นมีเวลาว่างสนทนากับเสนาบดีเก่าแก่เหล่านั้นเสียก่อนเถิด เจิ้นจะเดินทางไปที่จายซิงถาย ได้ยินมาว่ามีภูเขาทองคำของเสด็จพ่ออยู่ที่นั่น”

“เมื่อได้ภูเขาทองมา แผนการของเจิ้นก็จะดำเนินการได้อย่างราบรื่น ทว่านี่อยู่ภายใต้ความดูแลของกรมคลัง เช่นนั้นเรื่องปรักปรำความผิดให้หยุนซีเหยียน คงต้องขอให้ใต้เท้ากงช่วยหน่อยก็แล้วกัน ! ”

“กระหม่อม น้อมรับบัญชาพ่ะย่ะค่ะ ! ”

กงฮ้วนอวี่ที่ยืนอยู่ข้างหลังอู๋เทียนซื่อโค้งกายลงคารวะ สายตาของเขาเผยรังสีความเจ้าเล่ห์ออกมา

“จงจำเอาไว้ว่าความผิดของหยุนซีเหยียนจะต้องร้ายแรงและชัดแจ้ง มิเช่นนั้น…เกรงว่าจะเกิดหายนะคราใหญ่ขึ้นมา ! ”

……

สามวันให้หลังจากนั้น ณ ตรอกเสี่ยวฉือเฉียว ตรงสะพานอู๋เต้าเฉียว เมืองฉางอัน

ในจวนตระกูลจี้

ณ ห้องหนังสือจวนตระกูลจี้ เยี่ยนซีเหวินนั่งอยู่ฝั่งตรงกันข้ามกับจี้หยุนกุย เขาจ้องมองจี้หยุนกุยที่กำลังขมวดคิ้วแน่นเป็นปมพลางเอ่ยขึ้นมาว่า “ที่ข้าเอ่ยไปเมื่อครู่เป็นเพียงแค่สมมุติฐานเท่านั้น ท้ายที่สุดเรื่องราวจะเป็นเยี่ยงไร ก็คงต้องขอให้ท่านใต้เท้าส่งคนเข้าไปตรวจสอบ”

“อีกอย่าง ข้าอยากจะรู้เสียเหลือเกินว่าผู้ที่มีนามว่ากงฮ้วนอวี่นั้นมีที่มาที่ไปเยี่ยงไรกัน ! ”

จี้หยุนกุยสูดลมหายใจเข้าลึก เขาทราบถึงความร้ายแรงของเหตุการณ์ครานี้ผ่านคำเอ่ยของเยี่ยนซีเหวินตั้งแต่เนิ่น ๆ แล้ว

ถ้าหากว่าฝ่าบาทนั้นทรงนำเงินในคลังส่วนพระองค์ไปใช้ที่อื่นจริง ๆ เช่นนั้นก็มีความเป็นไปได้สูงว่าจะเป็นดั่งที่เยี่ยนซีเหวินคาดการณ์ไว้จริง ๆ พระองค์ได้ใช้เงินจำนวนมากมายมหาศาลไปกับการซื้ออาวุธยุทโธปกรณ์ !

และประเทศนี้ก็จะตกเป็นของอู๋เทียนซื่อ เหตุใดเขาต้องทำเช่นนี้ด้วยกัน ?

แท้ที่จริงเหตุผลนั้นแสนง่ายดาย นั่นคือความขัดแย้งระหว่างเสนาบดีเก่ากับจักรพรรดิพระองค์ใหม่นั่นเอง

แต่ถ้าหากว่าอู๋เทียนซื่อเลือกที่จะทำเช่นนั้นจริง ๆ หากเขาเลือกที่จะเดินบนเส้นทางนี้ เช่นนั้นนี่จะเป็นศึกระหว่างความเป็นกับความตาย ! มันจะนำความอลหม่านมาให้ต้าเซี่ย !

แน่นอนว่าจี้หยุนกุยทราบถึงปัญหาที่เกิดขึ้นกับเสนาบดีทั้งสามฝ่ายเป็นอย่างดี แต่มิว่าเยี่ยงไรก็ตาม ช่วงเวลาที่ฟู่เสี่ยวกวนได้เดินทางจากต้าเซี่ยไปนั้น เสนาบดีทั้งสามคนต่างก็ทุ่มเทและรับผิดชอบต่อต้าเซี่ยอยู่ตลอดเวลา

การกระทำเช่นนี้ของอู๋เทียนซื่อทำให้จี้หยุนกุยรู้สึกผิดหวัง แต่ก็เป็นดั่งที่เยี่ยนซีเหวินได้เอ่ยเอาไว้ แม้ว่าจะมั่นใจในเรื่องนี้เพียงใด ก็จำต้องรอให้มีหลักฐานเพียงพอเสียก่อน

ความคิดเห็น