ตอนที่ 1339 บทเพลงเเห่งความโศกเศร้า

“หัวหน้า… ! ”

ซุนเสี่ยวหูถูกแรงระเบิดอัดร่างกระเด็นกระดอนออกไปหลายจั้ง เขาส่งเสียงแผดร้องคำรามออกมาอย่างสิ้นหวัง พยายามตะกุยตะกายขึ้นมาจากพื้น จากนั้นก็ยืนมองคลังสรรพาวุธที่กำลังระเบิดและมีเปลวเพลิงพวยพุ่งขึ้นมา น้ำตาของเขารินไหลอาบสองแก้ม

เฉินหยูซินที่ถูกแรงระเบิดอัดเมื่อครู่สลบไป บัดนี้เขาเพิ่งจะได้สติกลับคืนมา เขาพยายามส่ายศีรษะอย่างสุดกำลังแล้วลุกขึ้นมามองคลังสรรพาวุธท่ามกลางเปลวเพลิง

ณ ด้านนอกของคลังสรรพาวุธ

กองทัพจู่โจมกลุ่มที่หนึ่งซึ่งนำโดยจูซินหมิงได้กำจัดทหารลาดตระเวนจำนวน 100 นายจนตายเรียบ ทว่าหลังจากนั้นก็ต้องเผชิญหน้ากับการโจมตีของทหารจากคลังสรรพาวุธจำนวน 5,000 นาย

พวกเขาถูกอาวุธอันแข็งแกร่งของข้าศึกบีบบังคับให้หลบซ่อนตัวอยู่ในบ้านเรือนของชาวเมือง ทว่าเพียงประเดี๋ยวเดียวก็เกิดเสียงดังเขย่าโลกาขึ้นมา พวกเขาตกตะลึงอยู่ชั่วครู่ เมื่อออกมาจากประตูด้านหลังของบ้านจึงได้เห็นเปลวเพลิงพุ่งสูงเสียดฟ้า

“บ้าจริง นี่มันเกิดเรื่องอันใดขึ้นกันแน่ ? ” จูซินหมิงขมวดคิ้วพลางเอ่ยถาม

“คาดว่าน่าจะเป็นการระเบิดคลังสรรพาวุธของศัตรูขอรับ” ทหารข้างกายของเขาหนึ่งนายเอ่ยข้อสันนิษฐานออกมา

“…เป็นฝีมือของผู้ใดกัน ? เมื่อข้ากลับไปจะเสนอต่อท่านแม่ทัพให้ตบรางวัลเขาอย่างงาม ! ”

บัดนี้ทหารที่รักษาการณ์บนกำแพงมิได้ยิงปืนออกมาอีก !

นายพลผู้รักษาการณ์คลังสรรพาวุธแห่งนี้ได้แต่ยืนทื่ออยู่บนกำแพง แสงไฟสีแดงสาดกระทบลงบนใบหน้าของเขา เผยให้เห็นถึงความสิ้นหวังสุดแสนจะเหลือเชื่อ

“นี่มันเกิดเรื่องบ้าอันใดกันแน่ ? ”

มิมีผู้ใดตอบเขาได้ เพราะมิมีผู้ใดเชื่อว่าคลังสรรพาวุธที่มีการป้องกันอย่างแน่นหนาชนิดที่ลมแทบจะพัดเข้ามามิได้ ถูกข้าศึกระเบิดได้เยี่ยงไร ?

“รีบไปดับไฟเร็วเข้า ! ”

ทว่ามิมีผู้ใดขยับเขยื้อนเลยสักคน เพราะเปลวเพลิงแผดเผารุนแรงถึงเพียงนี้มิมีทางดับมันได้เลย แม้กระทั่งบัดนี้ก็ยังได้ยินเสียงระเบิดดังสนั่นมาจากที่ไกล ๆ

จูซินหมิงมิได้ออกคำสั่งให้กองทัพที่หนึ่งซึ่งบัดนี้เหลือกันเพียงแค่หกสิบกว่าคนไปโจมตีศัตรูที่รายล้อมกำแพง ในเมื่อคลังสรรพาวุธแห่งนี้ถูกทหารต้าเซี่ยทำลายจนพังพินาศไปแล้ว เช่นนั้นก็มิมีความจำเป็นต้องอยู่ที่นี่ต่อไป

ระเบิดรุนแรงเพียงนี้ มิทราบว่าเป็นทหารกลุ่มที่เท่าใดที่ลักลอบเข้าไปวางระเบิด ทว่าจากสถานการณ์นี้ เกรงว่าจะมิมีผู้ใดรอดมาได้แม้แต่คนเดียว

จูซินหมิงถอดหมวกเกราะออกมา

ทหารที่เหลืออีก 60 นายก็ถอดหมวกเกราะออกเช่นกัน

“ถวายความเคารพ... ! ”

ทหารทุกนายถวายความเคารพไปยังเปลวเพลิงที่ลุกโชนขึ้นมา ท่ามกลางเปลวเพลิงนั้น สีหน้าของพวกเขามั่นคงดังเดิม ทว่ามีไฟสะท้อนออกมาจากสายตาของพวกเขา มันได้จุดไฟโกรธในหัวใจของพวกเขาขึ้นมา

จูซินหมิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็นำทหารพุ่งเข้าไปยังทิศทางที่เขาเลือก ซึ่งเป็นทิศทางเดียวกันกับที่จงอู๋เลือก เขามองเห็นอาคารที่มีแสงสว่างหลังนั้นเช่นกัน

……

จ้าวซู่เชิงผู้บังคับบัญชากองพลน้อยที่สองกองพลที่เจ็ด คลำทางจนมาถึงทิศตะวันตกของปราสาทแห่งนี้

เขาเลือกสถานที่ที่มิมีทหารคอยรักษาการณ์อยู่ จากนั้นก็หยิบตะขอขึ้นมา แล้วโยนตะขอไปเกี่ยวกับกำแพงได้พอดิบพอดี

เขาปีนตามตะขอขึ้นไปราวกับตุ๊กแก จากนั้นก็พลิกข้ามเข้าไป ทันทีที่เท้าเหยียบกำแพง ทหารฝ่ายศัตรูนายหนึ่งเดินมาทางเขาเข้าพอดี

ดูเหมือนทหารฝั่งศัตรูจะคาดมิถึงว่าจะมีคนโผล่เข้ามาที่นี่ ทันใดนั้นเขาแผดเสียงตะโกนออกมา !

ตอนที่เขาตะโกนออกมาเป็นช่วงเวลาเดียวกันกับเสียงระเบิดของคลังสรรพาวุธ ซึ่งเป็นฝีมือของหลี่ฉางซู่พอดี

เสียงตะโกนร้องเรียกถูกเสียงระเบิดกลบจนมิด พวกเขาได้ยินแค่เสียงระเบิดเท่านั้น สายตาของพวกเขาถูกเปลวไฟที่กำลังทะยานขึ้นท้องนภานั่นดึงดูด

จ้าวซู่เชิงกระโดดลงไป จากนั้นก็นำกริชกรีดแทงเข้าไปบริเวณหัวใจของทหารผู้นั้น

บ้าจริง !

ข้าเป็นทหารมาตั้งสิบสี่ปี คืนนี้เกือบจะมิรอดเสียแล้ว !

ในขณะที่จ้าวซู่เชิงกำลังดีใจอยู่นั้น เขาก็หันไปมองไฟที่กำลังลุกโชนในสถานที่แห่งนั้น ทว่าหันไปมองเพียงครู่เดียวเท่านั้น จากนั้นก็พุ่งเข้าไปหาทหารรักษาการณ์บนกำแพง

ใช่แล้ว ! เขาได้พุ่งเข้าหาทหารเหล่านั้น

ความคิดเห็น