ตอนที่ 1341 ปาฏิหาริย์ในยามคับขัน

ตอนที่​ 1341 ปาฏิหาริย์​ใน​ยาม​คับขัน​

ณ ศูนย์บัญชาการ​ทหาร​ขั้นสูงสุด​ ทหาร​ฝ่าย​ศัตรู​จำนวน​เจ็ด​ร้อย​กว่า​คน​เดิน​เข้า​ไปหา​พวก​จงอู๋​อย่าง​ระมัดระวัง​

จงอู๋ยก​ปืน​ขึ้น​มาเตรียม​ เขา​ยิง​นายทหาร​รวดเดียว​ตาย​ไป​ 3 คน​ และ​ใน​แผง​กระสุน​ก็​เหลือ​กระสุน​อีก​เพียงแค่​นัด​เดียว​

สหาย​ร่วม​รบ​อีก​ 4 คน​ที่​เหลือ​ก็​เผชิญ​กับ​สถานการณ์​เฉก​เช่นเดียวกัน​

ที่​เอว​ของ​จงอู๋​ยัง​เหลือ​ระเบิดมือ​อีก​หนึ่ง​ลูก​ เขา​หยิบ​ระเบิดมือ​ออกมา​ แล้ว​ฉีก​ยิ้ม​ร่า​

“ข้า​มิรู้​ด้วยซ้ำ​ว่า​พวก​เจ้ามีนาม​ว่า​อัน​ใด​”

“ทว่า​หลังจาก​เสร็จ​ศึก​พิชิต​แดน​ไกล​ครา​นี้​ นาม​ของ​พวกเรา​จะต้อง​ถูก​จักรพรรดิ​พระ​เจ้าหลวง​สลัก​ไว้​อนุสรณ์สถาน​”

“นาม​ของ​พวกเรา​จะถูก​จารึก​ลง​ไป​บน​แผ่น​ศิลา​ หรือ​บางที​อาจจะ​ได้​อยู่​ใกล้​กัน​อีกด้วย​ ถึงเวลา​นั้น​อย่า​ลืม​ทักทาย​กัน​ล่ะ​”

นายทหาร​อีก​สี่คน​ที่​เหลือ​เผย​รอยยิ้ม​ออกมา​ บัดนี้​พวกเขา​มิมีความหวาดกลัว​ต่อ​ความตาย​ที่​กำลัง​ย่างกราย​เข้ามา​เลย​แม้แต่น้อย​

“แต่​จะว่า​ไป​แล้ว​ แน่นอน​ว่าการ​ที่​ได้​มีชีวิต​อยู่​นั้น​ย่อม​เป็น​สิ่งที่​ดี​ที่สุด​ มิใช่ว่า​ข้า​กลัว​ตาย​หรอก​นะ​ แต่​เป็น​เพราะ​ข้า​คิด​อยู่​เสมอ​ว่า​ เมื่อ​ต้าเซี่ย​รวม​ใต้​หล้า​ได้​แล้ว​ มัน​จะเป็น​แบบ​ใด​กัน​ ? ”

ทหาร​นาย​หนึ่ง​ที่​มีอายุ​ราว​ 30 ปี​หยิบ​กล้องยาสูบ​ขึ้น​มา จุดไฟ​ แล้ว​สูบ​เข้าไป​สอง​ครา​ จากนั้น​ก็​เอ่ย​ต่อว่า​ “จักรพรรดิ​พระ​เจ้าหลวง​สถาปนา​ต้าเซี่ย​ขึ้น​มา สถานที่​แห่ง​นั้น​เป็น​ดินแดน​ที่​มีอาณาเขต​กว้างขวาง​ เมื่อ​ได้​เข้ามา​รับ​ราชการทหาร​ พวกเรา​ยัง​มิมีโอกาส​ไป​เยี่ยมเยือน​หลากหลาย​พื้นที่​ใน​ต้าเซี่ย​ หรือ​แม้แต่​เมืองหลวง​ฉางอัน​ก็​ยัง​มิมีโอกาส​ได้​ไป​เยี่ยมชม​”

“พวก​เจ้าว่า​…ถ้าหาก​อาณาเขต​ของ​ต้าเซี่ย​ขยาย​มาถึงที่นี่​ มัน​จะกว้างใหญ่​ไพศาล​เพียงใด​กัน​ ! ”

ทหาร​อีก​นาย​หนึ่ง​ซึ่งมีอายุ​ราว​ 20 ปี​ก็​หัวเราะ​พลาง​เอ่ย​ออกมา​ว่า​ “กว่า​จะมาถึงที่นี่​ได้​ พวกเรา​ใช้เวลา​เดินทาง​สอง​ปี​เต็ม​ ถ้าหากว่า​ต้าเซี่ย​จะรวม​ประเทศ​ขึ้น​มา การ​จะมาที่นี่​ได้​นั้น​มิง่าย​เอา​เสีย​เลย​ ”

“เจ้าโง่หรือ​เยี่ยง​ไร​กัน​ ต้าเซี่ย​มีรถไฟ​ที่​วิ่ง​ได้​เร็ว​ถึงเพียงนั้น​ ถ้าหากว่า​จักรพรรดิ​พระ​เจ้าหลวง​จะทรง​รวบรวม​ผืน​ปฐพี​แห่ง​นี้​ให้​เป็นหนึ่ง​เดียวกัน​ จำต้อง​มีรถไฟ​เดินทาง​ไปมาหาสู่​กัน​ ถ้าหากว่า​นั่ง​รถไฟ​…ใช้เวลา​หนึ่ง​เดือน​ก็​สามารถ​เดินทาง​มาถึงที่นี่​ได้​แล้ว​”

“ก็​จริง​ ข้า​เคย​นั่ง​รถไฟ​หนึ่ง​ครา​ รู้สึก​สบาย​สุด​ ๆ ไป​เลย​ล่ะ​ และ​ยัง​ง่ายก​ว่าการ​ควบม้า​อีกด้วย​”

“เอาล่ะ​ ต่อให้​พวกเรา​ต้อง​ตาย​อยู่​ที่นี่​ แต่​เยี่ยง​ไร​พวกเรา​ก็​ต้อง​ได้​เห็น​การพัฒนา​อย่าง​แน่นอน​ ศัตรู​ใกล้​เข้ามา​แล้ว​ ระเบิด​อีก​สัก​สอง​สามครา​เถิด​”

ศัตรู​อยู่​ห่าง​จาก​พวกเขา​ใน​ระยะ​ 3 จั้งเท่านั้น​

เขา​ดึง​ชนวน​ออกมา​แล้ว​เขวี้ยง​ระเบิด​ออก​ไป​ไกล​

ฝ่าย​ศัตรู​ล้ม​ลง​ระเนระนาด​หลังจากที่​เสียง​ระเบิด​ดัง​ขึ้น​มา

เขา​ลูบคลำ​ปืน​ใน​มือ​ของ​ตน​ ปืน​นี้​อยู่​กับ​เขา​มาสามปี​แล้ว​ ระหว่าง​ที่​เดินทาง​มามิทราบ​ว่า​มีข้าศึก​ตก​ตาย​ด้วย​ปืน​กระบอก​นี้​แล้ว​กี่​คน​ บัดนี้​คน​สุดท้าย​ที่​ปืน​กระบอก​นี้​จะมือสังหาร​ก็​คือ​ตัว​ของ​เขา​เอง​

เขา​ยก​ปืน​ขึ้น​มา ปลาย​กระบอกปืน​เล็ง​ไป​ที่​ขมับ​ของ​ตนเอง​ ใน​จังหวะ​ที่​เขา​กำลังจะ​ลั่น​ไกปืน​นั่นเอง​ ทันใดนั้น​ก็​ได้ยิน​เสียงร้อง​ตะโกน​ของ​ทหาร​ราว​ 30 คน​ “ช้าก่อน​ ! ”

จงอู๋​ตะลึงงัน​ ทันใดนั้น​ก็​มีเสียง​ปืน​ปะทะ​กัน​อย่าง​รุนแรง​ดัง​เข้ามา​ใน​หู​

จูซิน​หมิง​นำ​ทหาร​กลุ่ม​หนึ่ง​จำนวน​หกสิบ​กว่า​นาย​ลง​มือสังหาร​จน​เลือด​นอง​เป็น​ทาง​ยาว​ จากนั้น​ก็​กรีธาทัพ​เข้าไป​ภายใน​หน่วย​บัญชา​การทหาร​ขั้นสูงสุด​

เขา​ได้ยิน​เสียง​ปืน​และ​เสียง​ระเบิด​ดัง​ขึ้น​มาด้านใน​ปราสาท​ บัดนี้​เขา​ได้​นำ​กองกำลัง​ของ​ตน​พุ่ง​เข้ามา​ที่นี่​

พวกเขา​ยก​ขบวน​เข้ามา​ที่​ระเบียง​ทางเดิน​แห่ง​นี้​ ซึ่งเป็นเวลา​ที่​ระเบิด​ใน​มือ​ของ​จงอู๋​ระเบิด​ขึ้น​มาพอดี​

หัวหน้า​ทหาร​องค์​รักษ์​ประจำ​หน่วย​บัญชา​การทหาร​ขั้นสูงสุด​คาด​มิถึงว่า​พวก​กห​นู​โสโครก​จะแข็งแกร่ง​ถึงเพียงนี้​ และ​ยิ่ง​คาด​มิถึงว่า​พวก​มัน​จะมีกองหนุน​อีกด้วย​ !

กลุ่ม​ที่หนึ่ง​กระหน่ำ​โจมตี​เข้ามา​ทาง​ด้านหลัง​ ศัตรู​ค่อย ๆ​ ล้มตาย​ลง​ ตรง​ทางเดิน​เต็มไปด้วย​ศพ​ โลหิต​สีแดงฉาน​ไหล​เจิ่งนอง​ไป​ทั่ว​บริเวณ​ !

ใน​เวลา​หนึ่ง​ถ้วย​ชาหลังจากนั้น​

กลุ่ม​ที่หนึ่ง​ก็ได้​ทำลาย​กองทหาร​องค์​รักษ์​จน​พังพินาศ​ไป​อย่าง​ง่ายดาย​ จูซิน​หมิง​ยืน​อยู่​เบื้องหน้า​จงอู๋​

ใบหน้า​เย็นชา​ของ​เขา​เผย​รอยยิ้ม​ออกมา​ “พวก​เจ้าเป็น​กลุ่ม​ที่​เท่าใด​กัน​ ? ”

จงอู๋​ยืน​ตัวตรง​แล้ว​ตอบ​ออก​ไป​ว่า​ “เรียน​ท่าน​ที่​เคารพ​ พวก​ข้า​คือ​กองกำลัง​จู่โจมกลุ่ม​ที่​เจ็ด​ขอรับ​ ! ”

“เจ้าคือ​หัวหน้ากลุ่ม​เยี่ยง​นั้น​หรือ​ ? ”

“รายงาน​ท่าน​ที่​เคารพ​ ข้า​มิใช่หัวหน้า​ ข้า​เป็น​หัวหน้ากลุ่ม​แค่​ชั่วคราว​เท่านั้น​ หัวหน้ากลุ่ม​ของ​พวกเรา​ตก​ตาย​ตั้งแต่​ตอน​กระโดด​ลง​มาจาก​เรือ​เหาะ​ ! ”

จูซิน​หมิง​ขมวดคิ้ว​แน่น​ จ้องมอง​ไป​ยัง​ทหาร​ห้า​นาย​ที่​มีกลิ่น​เลือด​โชย​คลุ้ง​ “กลุ่ม​ที่​เจ็ด​เหลือ​พวก​เจ้าแค่​ 5 คน​เท่านั้น​หรือ​ ? ”

“ยังมี​ทหาร​เก่า​อีก​หนึ่ง​นาย​ เขา​มีนาม​ว่า​จ้าว​ซู่เซิง เขา​เป็น​คน​คุ้มกัน​ให้​พวกเรา​เข้ามา​ที่นี่​ บัดนี้​…บัดนี้​ยัง​มิทราบ​ชะตากรรม​ของ​เขา​ว่า​เป็น​เยี่ยง​ไร​”