ตอนที่ 1368 ใจพุ่งไปหา

รัชสมัยต้าเซี่ยที่เจ็ด เดือนสอง วันที่สอง เทศกาลมังกรเชิดเศียร

สำนักดาราศาสตร์ได้เลือกวันนี้เป็นฤกษ์งามยามดีในการสักการะวัดไท่เมี่ยว และในวันนี้เช่นกัน กองทัพของฟู่เสี่ยวกวนก็ได้เดินทางมาถึงหยวนตงเต้าแล้ว

มิทราบว่าเป็นเพราะเหตุใดฟู่เสี่ยวกวนถึงได้รู้สึกกระวนกระวาย ถึงขั้นที่ว่าเมื่อเรือจอดเทียบท่าที่อิงเทียนแล้ว เขาหยุดเติมเสบียงเพียงแค่สองวันเท่านั้น

และแน่นอนว่าระยะเวลาเพียงแค่สองวันมิอาจไปตรวจการดูได้ว่าการก่อสร้างในอิงเทียนเป็นเยี่ยงไรบ้าง เขามิไปพบกับเหล่าภรรยาเลยด้วยซ้ำ โชคดีที่ไป๋ยู่เหลียนอยู่ที่ท่าเรืออิงเทียนพอดี และเขาก็เพิ่งจะได้ทราบจากไป๋ยู่เหลียนว่าการก่อสร้างที่อิงเทียนใกล้จะเสร็จสิ้นแล้ว

การออกแบบเมืองอิงเทียน ยังเป็นฝีมือของฟู่เสี่ยวกวนดังเดิม แต่รูปแบบของตึกรามบ้านช่องของที่นี่กลับมิเหมือนที่ฉางอัน และจากการออกแบบของฟู่เสี่ยวกวน สถานที่แห่งนี้จะเป็นสถานที่ที่เขาจะใช้ชีวิตอีกครึ่งที่เหลือ และด้วยเหตุนี้มันจึงมิได้ยิ่งใหญ่เหมือนเมืองฉางอัน แต่ก็มีความโดดเด่นงดงามเหมือนเมืองจินหลิง

มันเป็นเมืองในรูปแบบสวน แต่ละห้องล้วนวิจิตรตระการตา แต่ละทิวทัศน์ล้วนมีเอกลักษณ์เป็นของตนเอง จึงทำให้งบประมาณการก่อสร้างนั้นสูงลิบลิ่ว แต่เห็นได้ชัดว่าไป๋ยู่เหลียนดูจะถูกอกถูกใจมิน้อย

“สวนจัวเจิ้งก่อสร้างเสร็จแล้ว ข้าชอบสวนแห่งนี้เป็นที่สุด จวนฟู่ของเจ้าอยู่ทางเหนือของสวนแห่งนี้ ข้าลองครุ่นคิดดูแล้วว่าจะสร้างเรือนตะวันตกสักหลังที่ฝั่งตะวันตกของสวน”

ใบหน้างดงามของไป๋ยู่เหลียนเผยรอยยิ้มออกมา แล้วเอ่ยอย่างเขินอายว่า “เพราะข้าจะแต่งงานแล้ว เมื่ออิงเทียนสร้างเสร็จเมื่อใด รอให้เจ้ากลับมา ข้าก็จะแต่งงาน เพราะแต่งงานก็ต้องมีเรือนหอ เช่นนั้นเรือนตะวันตกหลังนั้นถือว่าเจ้ามอบมันเป็นของขวัญให้ข้าก็แล้วกัน ข้าจะได้คอยปรนนิบัติเจ้าไปด้วย”

“เป็นแม่นางคนใดกัน ? ”

ไป๋ยู่เหลียนยกยิ้มอย่างเขินอาย

“แม่นางซูเกต์ชินจากชนเผ่าซูลี่”

ฟู่เสี่ยวกวนครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่ ทันใดนั้นก็นึกถึงตอนที่ได้พบกับแม่นางผู้นั้นที่ชนเผ่าซูลี่ขึ้นมาได้ เขาตบบ่าของไป๋ยู่เหลียนเบา ๆ พลางเอ่ยออกมาว่า “เหล่าไป๋ เจ้าใช้ได้เลยนี่ แม่นางผู้นั้นมิเลวเลย รอข้ากลับมา ข้าจะเป็นประธานในพิธีแต่งงานของเจ้าเอง”

ไป๋ยู่เหลี่ยนจ้องมองสมเด็จพระราชินีมารีอาที่สองซึ่งนั่งอยู่ข้างกายฟู่เสี่ยวกวนอย่างเงียบ ๆ พลางครุ่นคิดในใจว่าตนช่างแตกต่างกับฟู่เสี่ยวกวนมากเสียจริง

เจ้าหมอนี่ไปทำสงครามที่ทวีปยุโรป มิเพียงแค่รบชนะเท่านั้น ทว่ายังสามารถฉกตัวสมเด็จพระราชินีแห่งฝูหล่างจีมาได้อีกด้วย

เมื่อเห็นสมเด็จพระราชินีผมทองตาสีน้ำข้าวจ้องมองฟู่เสี่ยวกวนด้วยสายตาเคารพศรัทธา เขาก็ทราบได้ทันทีว่าแม่นางผู้นี้จะต้องติดกับดักของเขาแล้วเป็นแน่

“จะรีบกลับไปเพื่ออันใดกัน ? มิไปดูอิงเทียนก่อนหรือเยี่ยงไร ? บัดนี้ถ้าหากประสงค์จะแก้ตรงที่ใดก็ยังพอจะแก้ทัน แต่หากเจ้ากลับมาอีกคราจะมิสามารถแก้ได้แม้แต่อิฐสักก้อนหรือต้นไม้สักต้น”

“มิทราบว่าเพราะเหตุใดข้าถึงคิดอยู่เสมอว่ามีเรื่องเกิดขึ้นที่ต้าเซี่ย แต่คิดไปคิดมาก็เหมือนว่าจะมิมีอันใด… มีเยี่ยนซีเหวิน ฉินโม่เหวิน และหนิงหยู่ชุนรวมถึงหยุนซีเหยียน ต้าเซี่ยจะเกิดเรื่องร้ายอันใดได้กัน ? ”

“หรือว่าเจ้าคูฉานจะยกทัพบุกต้าเซี่ยกัน ? ” ไป๋ยู่เหลียนชะงักงัน

แต่ทันใดนั้นเขาก็หัวเราะเสียงดังลั่น “ต่อให้คูฉานยกทัพมาจริง แต่จะมีทหารที่ใดเป็นคู่ปรับของต้าเซี่ยได้ เจ้ากังวลในเรื่องที่มิควรจะกังวลเลยด้วยซ้ำ”

“เช่นนั้นการที่ข้ารู้สึกกระวนกระวายนั้นเป็นเรื่องแปลก ทั้งเอเชีย หรือแม้กระทั่งทั่วใต้หล้า มิว่าจะเป็นแคว้นใดล้วนแต่มิใช่คู่ปรับของต้าเซี่ยทั้งสิ้น ต่อให้พวกเขาร่วมมือกันก็ยังมิอาจสู้ได้…”

สีหน้าของฟู่เสี่ยวกวนพลันเคร่งขรึมขึ้นมาทันใด “หวังว่าลางสังหรณ์ของข้าจะผิด ทว่าเยี่ยงไรก็ต้องกลับไปอยู่ดี ข้าถึงจะรู้สึกสบายใจ เช่นนั้นครานี้ข้ายังมิไปอิงเทียนก็แล้วกัน รอให้เรือเติมเสบียงเสร็จเรียบร้อยแล้ว จะออกเดินทางต่อทันที ครานี้จะมิจอดแวะที่แผ่นดินใหญ่ลีอาห์เช่นกัน ข้าจำต้องเร่งรีบกลับไปให้เร็วที่สุดจะได้รู้สึกโล่งใจสักที”

ท้ายที่สุดนายน้อยเศรษฐีที่ดินแห่งหลินเจียงก็มิอาจปล่อยปละละเลยความเป็นอยู่ของต้าเซี่ยได้

ไป๋ยู่เหลียนรู้สึกพึงพอใจกับสิ่งนี้เป็นอย่างมาก เพราะต้าเซี่ยผ่านอันใดมามากกว่าจะมีวันนี้ได้

“ข้าจะเดินทางไปเป็นเพื่อนเจ้าเอง”

“มิต้อง เจ้าอยู่ฝึกทหารดาบเทวะเถิด มีกวนเสี่ยวซีเดินทางกลับเป็นเพื่อนข้าก็เพียงพอแล้ว”

หลังจากที่คิดตริตรองชั่วครู่ ไป๋ยู่เหลียนก็มิได้เดินทางติดตามฟู่เสี่ยวกวนไป เขายังคงอยู่บนทวีปอิงเทียนเพื่อวางแผนก่อสร้างอิงเทียนและก่อตั้งกองทัพดาบเทวะของอิงเทียน

นั่นเป็นกองทัพจำนวน 10,000 นาย

เป็นกองทัพที่คัดเลือกมาจากชายชาตรีร่างกายกำยำจากชนเผ่าท้องถิ่นของอิงเทียน

ความคิดเห็น