ตอนที่ 1370 กังวลใจ

เมื่อหิมะในเมืองฉางอันหลอมละลาย ฤดูใบไม้ผลิเข้ามาแทนที่

ฉินรั่วเสวียเก็บสัมภาระของตน จากนั้นก็เดินไปนั่งในศาลากลางสวนดอกไม้หลังเรือน พลางทอดสายตามองอาทิตย์อัสดง เสียงกระดิ่งดังเข้ามาในหู ใบหน้าของนางเผยยิ้มออกมาทันใด

และเพียงครู่เดียวหลังจากนั้น รอยยิ้มนั้นก็ค่อย ๆ เลือนหายไปอีกครา กลายเป็นเสียงถอนหายใจ…

วันพรุ่งนี้ นางต้องเดินทางจากเมืองฉางอันไปยังเมืองหลินเจียงแล้ว

นางจะขึ้นฝั่งตรงท่าเรือเขตเหยา จากนั้นค่อยเดินทางจากเขตเหยาไปยังซีซาน ฉินปิ่งจง ท่านปู่ของนางยังคงอาศัยอยู่ที่ซีซาน และยังคงดูแลสำนักศึกษาซีซานอยู่ดังเดิม

เพียงแค่ชั่วพริบตาเดียว เวลาก็ได้ล่วงเลยมาสามปีแล้ว สุขภาพร่างกายของท่านปู่ก็ย่ำแย่ลงในทุกวัน แม้ว่าเยี่ยนซีเหวินสามีของนางจะเชิญหมอที่ดีที่สุดในซีซานมารักษาท่านปู่โดยเฉพาะ ทว่าเมื่อปีกลายหมอกล่าวว่า…ท่านปู่มิได้ป่วย แต่เพราะเขาเป็นไม้ใกล้ฝั่งแล้วเต็มที

เมื่อปีนั้นตอนที่ท่านปู่สอนอยู่ในสำนักศึกษาหลินเจียง เขาอายุได้ 60 ปี ตอนนั้นฟู่เสี่ยวกวนยังเป็นเพียงบุตรชายเศรษฐีที่ดินผู้เสเพลในเมืองหลินเจียง

ด้วยเวลาที่ผ่านไปอย่างรวดเร็ว ปีนี้ท่านปู่มีอายุได้ 70 ปีแล้ว ซึ่งถือว่าอายุยืนพอสมควร ในช่วงสิบปีมานี้ ฟู่เสี่ยวกวนเปลี่ยนจากเศรษฐีที่ดินแห่งเมืองหลินเจียงสู่จักรพรรดิแห่งต้าเซี่ย และบัดนี้เขาสละบัลลังก์ให้อู๋เทียนซื่อโอรสพระองค์โตแล้ว บัดนี้เขานำกองทัพเรือของต้าเซี่ยออกไปยังมหาสมุทรอันไกลโพ้น

ส่วนตนนั้น…

นางครุ่นคิดว่าตอนที่นางอยู่ในสำนักศึกษาหลินเจียง นางเพิ่งจะมีอายุได้ 13 ปีเท่านั้น ทว่าบัดนี้นางมีอายุ 30 ปีแล้วพร้อมด้วยบุตรสองคน

ตอนนั้นนางเจอฟู่เสี่ยวกวนที่สำนักศึกษาหลินเจียง เหมือนว่าเจ้าหมอนั่นจะมาไหว้วานขอให้ท่านปู่ลงนามบนขวดสุราของเขา

จริงสิ ! หนังสือเรื่องความฝันในหอแดงเล่มนั้น มีลายมือชื่อของเขาปรากฏอยู่ด้วย หนังสือเล่มนั้นสนุกเป็นอย่างมาก แต่ว่าลายมือชื่อของเขาช่างขี้ริ้วขี้เหร่เสียเหลือเกิน ขี้เหร่ถึงขั้นที่ว่าอยากจะเอาไปอวดที่สำนักศึกษาสักหน่อย…แต่เป็นเพราะลายมือชื่อของเขาทำให้ต้องล้มเลิกความคิดนี้ไปเสีย

หนังสือเล่มนั้น… หนังสือเล่มนั้นอยู่ที่ใดกันนะ ?

เหมือนว่าจะอยู่ในจวนตระกูลฉินแห่งเมืองจินหลิง เกรงว่าทุกวันนี้คงจะมีฝุ่นเกรอะเสียแล้ว ครานี้นางจะพาท่านปู่ไปอยู่ที่เมืองจินหลิง ถึงตอนนั้นค่อยไปหามาเปิดดู

ท่านปู่ของซีเหวินอายุรุ่นราวคราวเดียวกับปู่ของตน ในฐานะหลานสะใภ้ของตระกูลเยี่ยน นางจะต้องดูแลเยี่ยนเป่ยซีให้ดีเช่นกัน แน่นอนว่าตระกูลเยี่ยนมีบ่าวรับใช้มากมาย นางมิจำเป็นต้องลงมือทำอันใดด้วยตนเอง ทว่าการปรนนิบัติดูแลคนเฒ่าคนแก่ ถือเป็นความกตัญญูที่คนรุ่นหลังพึงปฏิบัติ

ส่วนศูนย์วิจัยซีซาน เมื่อกลับไปถึงซีซานแล้ว นางตั้งใจจะไปเยี่ยมเยียนเช่นเดียวกัน

หลังจากคลอดบุตร นางได้พักรักษาตัวอยู่ที่เมืองฉางอัน และได้ส่งศูนย์วิจัยซีซานให้ผู้อื่นดูแล ซึ่งทุกคนล้วนเป็นบัณฑิตจากมหาวิทยาลัยต่าง ๆ ในต้าเซี่ย พวกเขามีความสนใจใคร่รู้และกระตือรือร้นที่จะเข้ามาอยู่ในศูนย์วิจัยซีซานเหมือนกับตน

และในจำนวนนั้นมีบัณฑิตที่ท่านปู่ของนางสั่งสอนมาเองกับมือ

พวกเขาเหล่านั้นเป็นความภาคภูมิใจของท่านปู่ และเป็นอนาคตของต้าเซี่ย

การทุ่มเทปฏิวัติด้านการศึกษาของฟู่เสี่ยวกวนได้สัมฤทธิ์ผลออกมาอย่างสวยงาม มหาวิทยาลัยเหล่านี้ได้บ่มเพาะบัณฑิตออกมาตามสาขาอาชีพต่าง ๆ แม้ว่าบัดนี้พวกเขาจะยังมิได้สร้างผลงานอันเป็นประจักษ์มากนัก ทว่าในอนาคตพวกเขาจะต้องสร้างผลงานมากมายอย่างแน่นอน

ทุกวันนี้ด้านวิชาการของต้าเซี่ยเกิดการเปลี่ยนแปลงขนานใหญ่ บัณฑิตในใต้หล้ามิได้มีเป้าหมายแค่การเข้าสู่สนามขุนนางเพียงอย่างเดียว ในทางตรงกันข้าม ความฝันของบัณฑิตเหล่านั้นคือการเข้าไปอยู่ในสาขาอาชีพต่าง ๆ

ยกตัวอย่างเช่น ศูนย์วิจัยวิทยาศาสตร์

ด้านศิลปะ

ด้านการแพทย์

ด้านการเกษตรและการปศุสัตว์เป็นต้น

นี่ถือว่าการศึกษาเบ่งบานเต็มที่แล้ว

เป็นดั่งที่สามีได้เอ่ยเอาไว้ว่า…ฟู่เสี่ยวกวนได้สลัดกรงที่ครอบอยู่เหนือศีรษะของพวกเขาทิ้งแล้ว ให้ทุกคนในใต้หล้าได้เลือกแนวทางของตนอย่างอิสระ และให้ทุกคนได้มีพื้นที่ในการทำความฝันของตนเองให้เป็นจริง

เช่นนี้อนาคตของต้าเซี่ยย่อมงดงามและแข็งแกร่งกว่าเดิมอย่างแน่นอน

ดังนั้นนี่จะเป็นยุคสมัยที่ดีที่สุด ท่านปู่ได้มีโอกาสเห็นการเริ่มต้นของยุคสมัยนี้ด้วยตาของท่านเอง ทว่าน่าเสียดายที่ท่านปู่มิมีโอกาสได้เห็นผืนปฐพีอันกว้างใหญ่ไพศาลของต้าเซี่ย ในขณะที่นางกำลังครุ่นคิดอยู่นั่นเอง สามีของนางก็เดินเข้ามาอย่างเร่งรีบ

ฉินรั่วเสวียผงะอยู่ครู่หนึ่ง เพราะบัดนี้ยังมิถึงเวลาเลิกงานของราชสำนัก เหตุใดสามีที่เลิกงานช้ามาโดยตลอด ถึงรีบกลับมาก่อนได้เล่า ?

เยี่ยนซีเหวินเดินเข้ามาในสวน เมื่อนางเห็นสีหน้าเคร่งเครียดของเยี่ยนซีเหวิน จึงรีบลุกขึ้นยืนแล้วเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วงว่า “เกิดเหตุอันใดขึ้นกัน ? ”

ความคิดเห็น