ตอนที่ 1378 ค่ำคืนในเมืองอิงเทียน

รัชสมัยต้าเซี่ยที่เจ็ด เดือนห้า วันที่สาม

ณ ทวีปอิงเทียน เมืองอิงเทียน

……

ที่นี่เป็นเมืองที่ถูกก่อตั้งขึ้นมาใหม่

เดิมทีเมืองที่ฟู่เสี่ยวกวนออกแบบมานั้นเป็นเมืองที่มิมีกำแพง ทว่าไป๋ยู่เหลียนที่เป็นผู้รับผิดชอบในการก่อสร้างเมืองน้อมรับความคิดเห็นของชายอ้วนและสวี่หยุนชิง ดังนั้นเขาจึงก่อสร้างกำแพงที่มีความแข็งแกร่งเป็นอย่างยิ่งให้แก่เมืองนี้

เมืองแห่งนี้ได้ผสมกลมกลืนเมืองจินหลิงและเมืองกวนหยุนเข้าด้วยกัน ทั้งยังมีเงาของเมืองฉางอันให้เห็นอีกด้วย

ยกตัวอย่างเช่นถนนจากกำแพงเมืองทั้งสี่ทิศซึ่งจะตรงเข้าสู่พระราชวังที่ตั้งอยู่ใจกลางเมือง อาคารบ้านเรือนทั้งสองฝั่งถนนนั้นมีความงดงามเหมือนเมืองจินหลิง

ในทางกลับกันเมืองทางตะวันออกและตะวันตกกลับมีความหยาบเหมือนกับเมืองกวนหยุน

ส่วนพระราชวังที่ตั้งอยู่ใจกลางเมืองนั้น อ้างอิงมาจากโครงสร้างของพระราชวังในเมืองฉางอัน

ฟู่เสี่ยวกวนกล่าวว่าผืนทวีปแห่งนี้จะมิมีองค์จักรพรรดิ แต่สวีหยุนชิงกลับคิดว่าผืนปฐพีที่ใหญ่โตถึงเพียงนี้ ถึงเยี่ยงไรก็ต้องมีคนบริหารจัดการอยู่ดี และด้วยเหตุนี้จึงมีการออกแบบพระราชวังให้กลายเป็นสถานที่ปฏิบัติงานของขุนนาง

ท้ายสุดแล้วก็เป็นเมืองที่มีราชวงศ์ปกครองแห่งหนึ่ง

ซึ่งมันมิได้สอดคล้องกับภาพที่ฟู่เสี่ยวกวนวาดไว้เสียทีเดียว

ทิศตะวันออกเฉียงใต้ของพระราชวังเป็นที่ตั้งของสถานที่งดงามอีกหนึ่งแห่ง…ซึ่งมีชื่อว่าสวนจัวเจิ้ง !

แน่นอนว่ามันเป็นฝีมือการออกแบบของฟู่เสี่ยวกวน

ตรงทิศเหนือของสวน มีต้นสนสลับเรียงราย ทั้งยังเป็นสวนที่มีการจัดวางองค์ประกอบอย่างเป็นระบบระเบียบ

และเรือนที่สวี่หยุนชิงเลือกอยู่อาศัยก็คือที่นี่

ส่วนเรือนของชายอ้วนอยู่ติดกันกับเรือนของสวี่หยุนชิง

ห้วงราตรีค่อย ๆ ย่างกรายเข้ามา

แสงไฟในสวนจัวเจิ้งพลันสว่างไสว

ดวงดาราสว่างระยิบระยับดูน่ามอง

สวี่หยุนชิงชอบไปนั่งในหอตงว่างชั้นห้ายามราตรี ดื่มสุราหมักซีซานที่นำมาจากต้าเซี่ย พลางทอดสายตามองเมืองที่มีชีวิตชีวาแห่งนี้

ในชั่วขณะนั้นหัวใจของนางสัมผัสได้ถึงความเงียบสงบ รู้สึกราวกับว่าตนเองได้ย้อนวันเวลากลับไปที่เรือนซีซานอีกครา หรือย้อนกลับไปที่กระท่อมหลังคามุงจากบนยอดเขาโดดเดี่ยวที่สำนักเต๋า

โดยปกติแล้วบรรดาลูกสะใภ้และหลาน ๆ จะมิมารบกวนนางในเวลานี้ เว้นเสียแต่จะมีชายอ้วนที่คอยนั่งอยู่เป็นเพื่อนนางเงียบ ๆ บนเก้าอี้

ราตรีนี้ยังคงเป็นเช่นเดิม

เพียงแต่สวี่หยุนชิงกลับรู้สึกร้อนรุ่มกระวนกระวายใจ

ความกระวนกระวายนี้มีอยู่สองเรื่องด้วยกัน…

ดังนั้นนางจึงดื่มสุราถี่ขึ้น

ระหว่างคิ้วของนางขมวดเข้าหากันแน่น

ชายอ้วนเฝ้ามองนางอย่างเงียบ ๆ จากนั้นก็ลุกขึ้นมาจากเก้าอี้ แล้วหยิบขวดสุราบนโต๊ะขึ้นมารินให้ตนเองพร้อมกับเอ่ยถามว่า “เกิดอันใดขึ้นเยี่ยงนั้นหรือ ? ”

“ข้ามีลางสังหรณ์ว่าจะเกิดเรื่องร้ายขึ้น”

“เรื่องเสี่ยวกวนเยี่ยงนั้นหรือ ? ”

“อืม…อาจจะเกี่ยวกับเสี่ยวกวนก็เป็นได้”

ชายอ้วนดื่มสุราหนึ่งจอก คิ้วทั้งสองข้างดูบางจนเห็นได้ชัดเชิดขึ้นเล็กน้อย “หรือว่าเขาจะเปิดหอเทียนจีชั้นที่สิบแปด ? ”

ตอนนั้นที่เมืองกวนหยุน สวี่หยุนชิงเคยห้ามปรามมิให้ฟู่เสี่ยวกวนเปิดหอเทียนจีชั้นที่สิบแปดนั่น

ในตอนนั้นฟู่เสี่ยวกวนรู้สึกสงสัยใคร่รู้ในสถานที่แห่งนั้นมิน้อย และท้ายที่สุดก็เป็นเพราะการโน้มน้าวใจของนาง หรืออาจเป็นเพราะเขากำลังทำเพื่อต้าเซี่ย เขาจึงเลิกล้มที่จะเปิดหอเทียนจีชั้นที่สิบแปด

ทว่าบัดนี้…

ผืนปฐพีต้าเซี่ยมีรากฐานที่มั่นคงแล้ว และเขาได้เจริญสัมพันธ์ทางการค้ากับฝูหล่างจีในขั้นต้นแล้ว

บัดนี้เขาได้ทำสิ่งที่เขาปรารถนาจนสำเร็จทั้งหมดแล้ว ความปรารถนาสุดท้ายของเขาคือการเป็นเศรษฐีที่ดินอยู่ในทวีปอิงเทียน

หากลองคำนวณตามวันเวลาแล้ว ต่อให้เขาจะเดินทางบ้างหยุดบ้าง บัดนี้เขาน่าจะเดินทางไปถึงต้าเซี่ยแล้ว เช่นนั้นเขาจะเปิดหอเทียนจีชั้นที่สิบแปดอีกคราหรือไม่ ?

สวี่หยุนชิงส่ายศีรษะไปมา

“จี้หยุนกุยอยู่ที่ต้าเซี่ย เขาต้องห้ามปรามเสี่ยวกวนเป็นแน่ ! ”

ชายอ้วนเอ่ยถามด้วยความประหลาดใจ “เจ้า…ดูเหมือนเจ้าจะทราบว่าในหอเทียนจีชั้นที่สิบแปดมีอันใดอยู่อย่างนั้นแหละ เจ้าเคยเข้าไปเยี่ยงนั้นหรือ ? ”