ตอนที่ 1379
ตอนที่ 1380 แม่และลูก
October 22, 2026
ตอนที่ 1380 แม่และลูก
ณ สวนจัวเจิ้ง หอตงว่าง
บนหอนั้นมีโต๊ะตัวหนึ่งตั้งอยู่ บนโต๊ะนั้นมีอาหารเลิศรสปรุงเสร็จใหม่ ๆ วางไว้จนเต็มโต๊ะ และแน่นอนว่าย่อมมีสุราวางอยู่ด้วย
ผู้ที่นั่งอยู่หน้าโต๊ะนั้นมีสี่คนด้วยกัน ซึ่งก็คือชายอ้วน สวี่หยุนชิง ฟู่เสี่ยวกวนและยังมีจี้หยุนกุยอีกด้วย
ฟู่เสี่ยวกวนมิได้พาหนิงซือเหยียนและเยี่ยนกุยหลายเข้ามา เพราะเยี่ยนกุยหลายและสวี่หยุนชิงมีความแค้นบาดหมางกันอยู่
สวี่หยุนชิงเป็นมารดาของฟู่เสี่ยวกวน แม้ว่าท้ายที่สุดแล้วสวี่หยุนชิงจะเป็นผู้ทำลายล้างก็ตาม แต่ถึงเยี่ยงไรนางก็เป็นมารดาของตนอยู่ดี
ฟู่เสี่ยวกวนเชื่อมาโดยตลอดว่าระหว่างบทบาทมารดาและผู้ทำลายล้างนั้น สวี่หยุนชิงจะต้องเลือกบทบาทมารดาอย่างแน่นอน และเชื่อว่านางจะมิทำเรื่องที่สร้างความเสียหายให้แก่ลูกของนางเป็นแน่
เหมือนดั่งที่สวี่หยุนชิงเคยลอบช่วยเหลือตนเองอย่างลับ ๆ มาโดยตลอดนั่นเอง
เดิมทีนางมีโอกาสสังหารตนตั้งหลายครา ทว่านางมิเลือกที่จะทำเช่นนั้น และแน่นอนว่าฟู่เสี่ยวกวนย่อมหวังให้การคาดเดาของเป่ยหวังฉวนและโหยวเป่ยโต้วนั้นผิดพลาด
เมื่อเห็นมารดาภายใต้แสงของโคมไฟ ฟู่เสี่ยวกวนจึงเหม่อลอยไปชั่วชณะ
มารดาของตนย่างเข้าสู่วัยหกสิบปีแล้ว
ผมของนางขาวหงอกเกือบจะทั้งศีรษะ ริ้วรอยบนใบหน้าของนางก็เพิ่มขึ้นอย่างมิรู้ตัว
ทว่านางยังดูกระฉับกระเฉง โดยเฉพาะนัยน์ตาคู่นั้นที่ปิดซ่อนความดีใจเอาไว้มิมิด รวมถึงความกังวลใจเมื่อได้ยินเรื่องของอู๋เทียนซื่อที่ฟู่เสี่ยวกวนเอ่ยถึง
“เจ้าห้ามไปที่นั่นโดยเด็ดขาด ! ”
บัดนี้ใบหน้าซูบผอมของสวี่หยุนชิงนั้นจริงจังเป็นอย่างมาก นางมองฟู่เสี่ยวกวนแล้วเอ่ยต่อว่า “เจ้ามีบุตรชายตั้งหลายคน หายไปสักคนจะเป็นอันใดไป ? ถือเสียว่าเขาตายก่อนวัยอันควรก็แล้วกัน… เรื่องนี้แม่จะไปสนทนากับหลิงเอ๋อร์เอง”
ฟู่เสี่ยวกวนอมยิ้มแล้วเอ่ยว่า “ท่านแม่ ถ้าหากว่าบุตรชายของท่านกำลังเผชิญกับสถานการณ์เสี่ยงตายเช่นนั้น ท่านจะมิทำอันใดเลยหรือ ? ”
สวี่หยุนชิงเอ่ยอันใดมิออกไปชั่วขณะ นางหันหน้าไปมองชายอ้วนที่นั่งอยู่ด้านข้าง ชายอ้วนก้มหน้าก้มตาราวกับมิมีความคิดเห็นใดทั้งนั้น
“ปกติเจ้าปากมากมิใช่หรือ ? ”
สวี่หยุนชิงถลึงตาใส่ชายอ้วนด้วยน้ำเสียงกล่าวโทษ “เหตุใดบัดนี้ถึงทำตัวเป็นพระศรีอริยเมตไตรยไปได้เล่า ? ”
“เจ้าอวดโอ้ว่าเป็นบิดาของเขามิใช่หรือ ? บัดนี้เขาจะเดินไปที่นั่น…เจ้าเอ่ยอันใดสักอย่างสิ ! ”
ชายอ้วนยิ้มเจื่อน ๆ พร้อมกับยกขวดสุราขึ้นมารินใส่จอก จากนั้นก็หันไปมองทางฟู่เสี่ยวกวน สายตาของเขามิมีความโกรธแฝงอยู่เลย ยังคงประคบประหงมเหมือนตอนที่ยังอยู่ในจวนหลินเจียง
“เรื่องนี้…ต่างคนต่างก็มีเหตุผลเป็นของตนเอง”
“ก่อนอื่นข้าจะขอเอ่ยว่า…ท่านแม่ของเจ้ามิใช่ผู้ทำลายล้างอันใดนั่น นางมิมีทางใช้เทียนซื่อเป็นเหยื่อล่อเจ้าไปที่โบสถ์ศักดิ์สิทธิ์เป็นแน่”
“ตอนที่พ่อเป็นจักรพรรดิอยู่ในเมืองกวนหยุน แท้ที่จริงเป่ยหวังฉวนกับโหยวเป่ยโต้วก็ได้เอ่ยถึงความระแวงสงสัยของพวกเขา… และแน่นอนว่าเมื่อได้ยินการวิเคราะห์เหล่านั้นแล้ว พ่อจึงเริ่มสงสัยในตัวแม่ของเจ้า ซึ่งเรื่องนี้พ่อทำมิถูกต้อง”
“หลังจากที่พ่อมอบตำแหน่งจักรพรรดิให้แก่เจ้าแล้ว แท้ที่จริงพ่อค้นหาความจริงมาโดยตลอด ด้วยเหตุนี้พ่อจึงเดินทางไปหลายแห่ง… หลัก ๆ เพื่อตรวจสอบการตายของผู้ที่สวรรค์ทรงเลือกคนก่อน ๆ ”
“ซึ่งได้ข้อสรุปสามกรณีด้วยกัน”
“หนึ่งในนั้นคือจู๋ซีปรมาจารย์แห่งราชวงศ์เฉิน ! ”
“เขามีอาชีพหลอมเหล็ก เหล็กที่เขาหลอมออกมายอดเยี่ยมยิ่งกว่าเหล็กในยุคสมัยนั้นมากโข และด้วยเหตุนี้เขาจึงตีศาสตราเทพออกมาเจ็ดสิ่งด้วยกัน ยกตัวอย่างเช่นมู่โต่วของเจ้า หรือเช่นธนูสุริยะพินาศของเป่ยหวังฉวน”
“และนอกจากนี้เขายังสร้างอาวุธป้องกันวิเศษ ซึ่งก็คือชุดจักจั่นที่เจ้าสวมใส่อยู่”
“แท้ที่จริงเขาได้คิดค้นชุดจักจั่นขึ้นมาสองชุดด้วยกัน โดยอีกชุดหนึ่งแม่ของเจ้าสวมใส่อยู่ ! ”
“ดังนั้นแล้วแม่ของเจ้ามิได้ตกตายอย่างแท้จริง ชุดนั้นได้ปกปักรักษาชีวิตของแม่เจ้าเอาไว้”
บัดนี้ฟู่เสี่ยวกวนเข้าใจแล้วว่าเหตุใดมารดาของตนถึงตายแล้วเกิดใหม่ !
ชุดจักจั่นเป็นอาวุธป้องกันพิเศษที่มิมีผู้ใดเหมือน...
สมัยราชวงศ์อู๋ เจี่ยหนานซิงหรือขันทีเจี่ยได้มอบชุดจักจั่นให้ตนหนึ่งชุด ทั้งยังกล่าวถึงสรรพคุณของชุดนี้