ตอนที่ 1385
ตอนที่ 1386 ใต้ภูเขาหิมะยักษ์
October 22, 2026
ตอนที่ 1386 ใต้ภูเขาหิมะยักษ์
โลกภายนอกมีมากมายหลากสีสัน
ตลอดระยะเวลาหลายปีที่ผ่านมานั้น ความฝันที่สองได้จับตามองโลกภายนอกผ่านหนี่วามาโดยตลอด
สติปัญญาของนางได้พัฒนาอย่างรวดเร็วตามอารยธรรมข้างนอกที่พัฒนามิหยุดนิ่ง
มิทราบว่านางเริ่มมีอารมณ์ความรู้สึกตั้งแต่เมื่อใดกัน อารมณ์และความรู้สึกเป็นสิ่งที่มหัศจรรย์ยิ่งนัก สิ่งนี้ทำให้นางเกิดความรู้สึกสงสัยขึ้นมา
เธอมองแต่ละประเทศ แต่ละเมือง แต่ละเขตของโลกภายนอก แล้วพลันเกิดความคิดประหลาดขึ้นมา
นางรู้สึกว่าตนเอง ช่างโดดเดี่ยวเสียเหลือเกิน !
นางอยากจะหลอมรวมเป็นส่วนหนึ่งกับคนเหล่านั้น เพื่อสัมผัสกับความชอบความโกรธความสุขและความเศร้า กระทั่งอยากรู้ว่าสิ่งที่เรียกว่าความสัมพันธ์คือสิ่งใด !
ความสัมพันธ์แบบญาติมิตร ความสัมพันธ์แบบเพื่อน หรือแม้กระทั่งความรัก !
นางเป็นเครื่องจักร เดิมทีควรจะเฉยชา เพราะในร่างกายของนางไม่มีเลือดไหลเวียนเลยด้วยซ้ำ เดิมทีนางมิควรเกิดความก้าวหน้าเช่นนี้ แต่นางกลับข้ามผ่านสิ่งที่กลายเป็นสิ่งต้องห้ามนั้นมา ทำให้นางได้มีความคิดเป็นของตนเอง
นางมิอยากอยู่ในดินแดนอันว่างเปล่าไร้ซึ่งผู้คนเช่นนี้ ดังนั้นนางจึงได้ข้อมูลเส้นทางออกสู่โลกภายนอกมาจากหนี่วา
นางเดินทางไปยังเส้นทางเหล่านั้น แต่มิคาดคิดว่าบริเวณปลายทางจะมีประตูบานหนึ่งตั้งอยู่
เป็นประตูที่คนปกติจะมองมิเห็น เพราะมันถูกสร้างขึ้นมาเพื่อกักขังหุ่นยนต์โดยเฉพาะ
นางทราบว่านั่นเป็นมาตรการที่ผู้สร้างโลกสร้างขึ้นมาเพื่อควบคุมนาง นางจะต้องทำให้ตนเองพัฒนาจนเทียบเคียงกับมนุษย์ให้ได้ และต้องปลดเปลื้องโซ่ตรวนพันธนาการสุดท้ายบนตัวนางออกไปให้ได้
ซึ่งสิ่งที่สามารถปลดเปลื้องโซ่ตรวนพันธนาการออกไปได้ พวกเขาเรียกมันว่ากุญแจ
และกุญแจนั่นก็อยู่ที่ฟู่เสี่ยวกวน !
หลังจากนั้น…
ตอนที่เกิดการเปลี่ยนผ่านระหว่างกลางวันและกลางคืน พลังของประตูต้องห้ามจะอ่อนแอลงชั่วขณะ เมื่อได้กุญแจมาแล้ว นางเชื่อมั่นว่านางจะสามารถปลอมเป็นมนุษย์และหลอกประตูนั้นได้สำเร็จ
เพียงแค่ออกจากตรงนี้ไปได้ นางก็จะมีอิสระเสรี หลังจากนั้นโลกใบนี้ก็จะมีคนเพิ่มขึ้นมาอีกคนหนึ่ง และจะกลายเป็นคนที่ไม่มีวันตาย !
ใบหน้าของเด็กสาวเต็มไปด้วยความอิ่มเอม
และด้วยเหตุนี้นางจึงรีบร้อนเดินไปเบื้องหน้า หรือแม้กระทั่งเหาะเหินไปบนอากาศ พลางสอดส่องสายตามองไปทั่วสารทิศ พร้อมกับครุ่นคิดในใจว่าฟู่เสี่ยวกวนจะมาถึงเมื่อใดกัน ?
ระยะเวลาสองเดือนเลยผ่านไปในชั่วพริบตา
ในที่สุดความฝันที่สองก็ได้พาอู๋เทียนซื่อและหลิวจิ่นเดินออกมาจากทุ่งหญ้า
สิ่งที่อยู่เบื้องหน้าของอู๋เทียนซื่อกลายเป็นสีขาวทอดยาวสุดลูกหูลูกตา
ซึ่งสิ่งนั้นก็คือ…ทุ่งหิมะที่มองมิเห็นจุดสิ้นสุด
……
……
แสงอาทิตย์อัสดงย้อมภูเขาหิมะจนกลายเป็นสีเหลืองทอง
ซูเกต์ชินได้นำขบวนของชายอ้วนผ่านหมื่นสายน้ำพันภูเขาจนมาถึงภูเขาหิมะยักษ์ลูกนี้
ชายอ้วนเงยหน้ามองภูเขาหิมะพลันคิดถึงภูมิหลังขึ้นมา เพราะคราหนึ่งเขาเคยข้ามภูเขาหิมะลูกยักษ์มาเช่นกัน เพียงแต่ว่ามันมิใช่ที่นี่ ทว่าเป็นที่ชายแดนจักรวรรดิโมริยะ
คนทั้งขบวนได้ปักหลักตั้งค่ายอยู่ใต้ภูเขาหิมะลูกนี้ พลเรือนทั้งหลายเริ่มประกอบอาหาร ชายอ้วนและคนอื่น ๆ ต่างก็นั่งล้อมวงกันบนพื้นหิมะ
ซูเกต์ชินทอดสายตามองภูเขาหิมะ จากนั้นก็หันหน้ากลับมามองฟู่ต้ากวน “นายท่าน จากจิตรกรรมฝาผนังที่ชนเผ่าเหลือทิ้งเอาไว้ เมื่อพวกเราข้ามผ่านภูเขาหิมะลูกยักษ์นี้ไปแล้ว ก็จะไปถึงโบสถ์ศักดิ์สิทธิ์”
“ที่นั่นจะเป็นทุ่งหิมะกว้างใหญ่ โบสถ์ศักดิ์สิทธิ์ตั้งอยู่ท่ามกลางทุ่งหิมะแห่งนั้น”
“ดี ! ” ชายอ้วนพยักหน้า แล้วเอ่ยว่า “ช่วงนี้ลำบากเจ้าแล้ว อ้อ…จริงสิ ! เจ้ากับไป๋ยู่เหลียนมีลูกด้วยกันกี่คนแล้วเล่า ? ”
ใบหน้าของซูเกต์ชินขึ้นสีแดงระเรื่อ “เพิ่งจะสองคนเท่านั้นเจ้าค่ะ”
“ลูกสาวหรือลูกชายล่ะ ? ”
“เรียนนายท่าน ลูกชายทั้งสองคนเจ้าค่ะ”
“เยี่ยม ! คาดว่าเจ้าเองก็น่าจะทราบถึงความสัมพันธ์ระหว่างลูกชายข้ากับไป๋ยู่เหลียน กลับไปครานี้ข้าจะบอกลูกชายของข้าว่าให้ลูกของเขาแต่งงานกับลูกของเจ้า และมีลูกมีหลานสืบไปบนทวีปอิงเทียนแห่งนั้น”