ตอนที่ 141 ชะตาสวรรค์ลิขิต

ตอนที่ 141 ชะตาสวรรค์ลิขิต

ความเข้าใจเรื่องการทำสงครามซูม่อย่อมมิลึกซึ้งเท่าไป๋ยู่เหลียน ท้ายที่สุดแล้วไป๋ยู่เหลียนก็คือทหารกรำศึกที่เกษียณจากกองทัพฝ่ายตะวันออก แต่ซูม่อกลับมิมีประสบการณ์นี้

ซูม่ออ่านตำราการทำสงครามฉบับพิเศษนี้ด้วยสีหน้ามิเข้าใจ เขามิเข้าใจเลย เพียงแต่รู้สึกได้ว่ามันยอดเยี่ยมมาก ดังนั้นเขาจึงได้เอ่ยถามว่า “กล่าวได้ว่า สิ่งนี้ที่เขาเขียนขึ้นมาแตกต่างจากการฝึกฝนของกองทัพในปัจจุบันนี้หรือ”

ไป๋ยู่เหลียนจึงได้รินสุราหนึ่งจอกแล้วดื่มจนหมด ก่อนจะกล่าวว่า “มันแตกต่าง เป็นสองแนวคิดที่แตกต่างไปอย่างมาก อธิบายให้เจ้าฟังเยี่ยงนี้แล้วกัน การฝึกฝนกองทหารม้าของเรา ขั้นพื้นฐานที่สุดคือการขี่ม้า หลังจากนั้นจึงเป็นการเรียงแถว รูปแบบประสานการรบและอื่น ๆ แต่ที่เขาเขียนนั้นกลับมีแค่การเสริมสร้างความแข็งแกร่งของแต่ละบุคคล ทั้งยังมีสิ่งจำเป็นสำหรับการทำสงครามในแต่ละสภาพแวดล้อมที่ต่างกัน การฝึกกองทหารม้ามีจำนวนคนและม้านับพัน เขาเริ่มจากหนึ่งคน หลังจากนั้นเป็นห้าคน และมากที่สุดก็คือการประสานเข้าด้วยกันสิบคน แต่การประสานกันนี้ต้องใช้ความเชี่ยวชาญ เมื่อร่วมเข้าด้วยกันก็คือรูปแบบการรบพื้นฐานที่ยึดคนสิบคนไว้เป็นหนึ่ง และเหมาะกับทุกสภาพแวดล้อม”

ซูม่อเข้าใจขึ้นมาบ้างแล้ว จึงได้เอ่ยถาม “แต่เขามิมีม้า ราชสำนักควบคุมม้าศึกอย่างเข้มงวด”

“ดังนั้นวิธีการนี้ของเขาจึงหลีกเลี่ยงม้า และหลีกเลี่ยงที่จะใช้คนมากมาย เหมาะสมกับการสืบสวนและโจมตีเร็วโดยเฉพาะ แน่นอนว่าการตัดศีรษะที่เขาพูดเอาไว้นั้น… ข้ารู้สึกว่ามันค่อนข้างยาก ท้ายที่สุดแล้วการให้กองกำลังเล็กไปบุกค่ายทหารหลักของศัตรูก็ยังไม่สอดคล้องต่อความเป็นจริง”

ภายในคู่มือนั้นมีอีกหลายสิ่งที่ซูม่อไม่เข้าใจ หลังจากที่ได้ถาม แม้แต่ไป๋ยู่เหลียนเองก็สับสนขึ้นเรื่อย ๆ เพียงได้บอกว่ารอให้ถึงวันพรุ่งนี้ แล้วมาดูว่าเขานั้นจะอธิบายเยี่ยงไร

……

…..

เช้าวันรุ่งขึ้น ฟู่เสี่ยวกวนยังคงออกกำลังกายที่ลานบ้าน

อาการบาดเจ็บที่สะบักไหล่หายเร็วกว่าที่เขาคาดการณ์เอาไว้ คิดว่าคงเป็นผลจากการฝึกฝนคัมภีร์พระสูตรเก้าหยาง

จากที่ซูม่อกล่าวไว้คัมภีร์พระสูตรเก้าหยางของสำนักเต๋าคือเทคนิคการวางรากฐานที่มั่นคง ห่างไกลจากป่ากระบี่ ภูเขาดาบที่ใช้จิตใจเย็นชา แต่ต้องชนะด้วยความอ่อนโยนและความยาวนาน หากเจ้าอดรนฝึกฝนต่อไป แม้ว่าจะมิสามารถหายใจได้แล้ว แต่อย่างน้อยก็มีผลในการยืดอายุขัย

ในช่วงหลายวันนี้ก็ได้เสริมด้วยเทคนิคการฝังเข็มของซูโหรว ช่วงไหล่หลงเหลือเพียงความเจ็บปวดอีกเล็กน้อย กระดูกที่หักจากหมัดของพี่สี่ในยามใกล้ตายก็คาดว่าน่าจะหายดีแล้ว

หลังจากที่ออกกำลังกายก็ได้ไปอาบน้ำแล้วจึงไปทานอาหารเช้ากับซูม่อ ฉินเฉิงเย่ ไป๋ยู่เหลียนและคนอื่น ๆ ฉินเฉิงเย่เดินออกไปอย่างรีบร้อน ฟู่เสี่ยวกวนมองตามแผ่นหลังของฉินเฉิงเย่แล้วหัวเราะ ชายคนนี้อายุไล่เลี่ยกันกับเขา แต่ในวันนี้ก็ได้เข้าร่วมการวิจัยและพัฒนาอาวุธปืนไฟจนมิสามารถถอนตัวได้… แต่หวังว่าจะมิใช่เพียงความสนใจในชั่วขณะเท่านั้น

รอจนกระทั่งชุนซิ่วมาเก็บจานชาม ฟู่เสี่ยวกวนจึงได้เอ่ยถามซูเจวี๋ยและซูโหรวว่าคุ้นชินกับที่พักแล้วหรือยัง ต้องการสิ่งของอื่น ๆ อีกหรือไม่

ซูเจวี๋ยยังคงนั่งตัวตรง และคิดว่าที่นี่ดีมากแล้ว ค่อนข้างเงียบสงบ เหมาะแก่การบำเพ็ญตบะ

แต่ซูโหรวกลับกล่าวว่าต้องการผ้าไหมและเส้นด้ายหลากสี เพราะวัสดุที่นางนำมาใกล้จะปักเสร็จหมดแล้ว

ในเรื่องนี้ฟู่เสี่ยวกวนย่อมเติมเต็มความต้องการของนางอย่างแน่นอน จนถึงขั้นถามนางว่าสามารถนำสิ่งที่นางปักไปขายไปได้หรือไม่ เพราะนกเป็ดน้ำที่ซูโหรวปักนั้นสวยงามมากจริง ๆ หากเอาไปปล่อยในร้านที่สวยงามก็จะเป็นอีกภูมิทัศน์หนึ่ง… บางทีเอาพวกชุดชั้นในเหล่านั้นมากให้นางปักอะไรเล็กน้อยจะได้ไหมนะ

แน่นอนว่านี่เป็นเพียงความคิด เขาในตอนนี้ยิงมิมีเวลาทำสิ่งนั้น

ต่อจากนั้นไป๋ยู่เหลียนก็นำตำราการทำสงครามฉบับนั้นมาวางบนโต๊ะ ฟู่เสี่ยวกวนดึงสีหน้ากลับมา และอธิบายให้ไป๋ยู่เหลียนฟังอย่างจริงจัง ซูม่อเองก็ตั้งใจฟังอย่างมาก ซูเจวี๋ยฟังแล้วก็เดินออกไป ช่วงเวลาฝึกฝนของเขามาถึงแล้ว ซูโหรวมิได้เดินออกไป ยังคงปักลายเป็ดน้ำต่อ และเงยหน้าขึ้นมามองฟู่เสี่ยวกวนบ้างเป็นครั้งคราว