ตอนที่ 153 เหยื่อ

ตอนที่ 153 เหยื่อ

เรือนหลังซีซาน หมอกลงราวกับเส้นด้าย สะท้อนให้เห็นแสงของโคมไฟ สลัวลอยในอากาศอยู่เนิ่นนานให้สัมผัสของแดนสวรรค์บนโลกมนุษย์อยู่เล็กน้อย

ท่ามกลางสายหมอก ฟู่เสี่ยวกวนและคนอื่น ๆ นั่งล้อมรอบโต๊ะหิน บนโต๊ะนั้นมีอาหารสองสามอย่างที่เป็นกับแกล้มสุรา กำลังร้อนได้ที่จนมีควันลอย

“มา หนึ่งจอก” ฟู่เสี่ยวกวนยกจอก ไป๋ยู่เหลียน ซูม่อ ซูเจวี๋ยและซูโหรวชนจอกกัน

ทันใดนั้นไป๋ยู่เหลียนก็มองฟู่เสี่ยวกวนและเอ่ยถามด้วยความสงสัยเล็กน้อย “ตอนที่เจ้าซักถามหลิวซานเปี้ยน ท่าทางใจเย็นนั้นเป็นของจริงหรือแสร้งทำกัน”

นี่กำลังถามสิ่งใดกัน ? ฟู่เสี่ยวกวนจ้องไป๋ยู่เหลียน “เอาเถิด เจ้าก็คิดว่าข้าแสร้งไปแล้วกัน”

ไป๋ยู่เหลียนจ้องมองเขาอย่างครุ่นคิด ก้มหน้าดื่มสุราหนึ่งแก้ว เจ้าจักกล่าวว่าคนผู้นั้นเมินเฉยต่อสิ่งมีชีวิต แต่เขาก็ได้ช่วยชีวิตผู้ประสบภัยไว้อีกนับหมื่น หากจะกล่าวว่าเขานั้นให้ความเคารพยำเกรงต่อชีวิตอย่างเต็มที่ การขยับมีดของเขาก็เหมือนกับการฆ่าไก่ฆ่าสุนัขก็มิปาน

“ซ่งต้าเป่าล่ะ” ฟู่เสี่ยวกวนมิได้สนใจสายตาของไป๋ยู่เหลียน และหันไปถามซูม่อ

“หนีไปแล้ว”

ไป๋ยู่เหลียนหัวเราะ ซูม่อเดือดดาลอย่างยิ่ง “ข้าบั่นแขนเขาไปหนึ่งข้าง และเป็นข้างที่ถือกระบองหนามนั้นด้วย หนีไปได้แล้วยังไง ? ไอ้เวรนั้นไร้ประโยชน์แล้ว”

“ตามที่หลิวซานเปี้ยนกล่าวมา อีกสองวันหวงซื่อหลางจะพากองโจรมาอีกห้าร้อย พวกเราวางแผนดักซุ่มโจมตีเขาเสียหน่อย ดีหรือไม่” ไป๋ยู่เหลียนเอ่ยถาม

ฟู่เสี่ยวกวนครุ่นคิดและปฏิเสธคำแนะนำนี้ “ที่นี่คือสนามรบ ให้เป็นสงครามที่ปะทะซึ่ง ๆ หน้า หากหวงซื่อหลางใช้พิษ ก็เชิญหมอให้มาวินิจฉัยว่าจะตายหรือไม่ นานเท่าใดจึงจะตาย แก้พิษได้หรือไม่ หากแก้ได้ เยี่ยงนั้นก็ให้พวกเขาได้รับยาพิษและได้เรียนรู้”

ซูม่อลอบคิดว่าคนผู้นี้ช่างบ้าเสียจริง เขาจนปัญญาแล้วจริง ๆ ทหารเหล่านั้นโชคร้ายเสียแล้ว

แต่ภายในใจของฟู่เสี่ยวกวนกลับคิดว่ามิเป็นอะไร นึกถึงชาติก่อนยามที่ตนเองได้เข้ารับการฝึก เป็นเรื่องยากที่จะป้องกันยามอาจารย์ผู้ฝึกวางยาพิษ จนกระทั่งหลังจากที่ได้ออกมาจากฐานแล้ว แม้แต่การดื่มน้ำก็จะทำการตรวจสอบเสียก่อน มันได้ฝังลึกเข้ากระดูกจนถึงสัญชาตญาณ มีเพียงแบบนี้ จึงจะสามารถมีชีวิตอยู่ในสภาพแวดล้อมที่เปลี่ยนแปลงตลอดเวลา

“เรื่องการแก้พิษนั้น หมอเชื่อถือมิได้ ให้ข้าจัดการเถิด”

เป็นซูเจวี๋ยที่กล่าวขึ้นมา เขาเพิ่งจะคีบเนื้อท้องปลาและกลืนลงไปหลังจากที่เคี้ยวละเอียดดีแล้ว

ฟู่เสี่ยวกวนมองซูเจวี๋ยด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย “ศิษย์พี่ใหญ่ยังทำสิ่งนี้ได้อีกหรือ”

“เข้าใจเล็กน้อย”

ฟู่เสี่ยวกวนยกยิ้ม ซูม่อเองก็หัวเราะ “ศิษย์พี่ใหญ่เป็นปรมาจารย์ฉีหวงอย่างแท้จริง และก็เป็นผู้เชี่ยวชาญการใช้พิษ ใต้หล้านี้ยังมิมีพิษใดที่เอาชนะศิษย์พี่ใหญ่ได้”

ซูเจวี๋ยโบกมือ “ศิษย์น้องโปรดอย่ากล่าวเยี่ยงนั้น การใช้พิษนั้นเป็นหนทางเล็ก ๆ แต่สามารถแปรเปลี่ยนได้เป็นพัน ศิษย์พี่ใหญ่เพียงศึกษาตามอำเภอใจ ยังห่างไกลจากปรมาจารย์มากนัก”

ซูโหรวเงยหน้าใช้ตาเรียวชำเลืองมองซูเจวี๋ย ลอบคิดว่าศิษย์พี่ใหญ่ศึกษาตามอำเภอใจนั้นเป็นเรื่องจริง และเกือบจะทำอาจารย์สิ้นชีพมาแล้ว

“เยี่ยงนั้นเรื่องนี้คงต้องลำบากศิษย์พี่ใหญ่แล้ว ต่อจากนี้พวกเจ้าต้องทราบว่าหวงซื่อหลางใช้พิษเมื่อใด และใช้ที่ใด เรื่องนี้มีเพียงเจ้าและซูม่อเฝ้าติดตาม”