ตอนที่ 228 ค่ำคืนลมโชย (1)

ตอนที่ 228 ค่ำคืนลมโชย (1)

งานเทศกาลโคมไฟนี้เป็นอีกหนึ่งเทศกาลสำคัญที่บรรยากาศครึกครื้นยิ่ง

เมืองหลวงถูกประดับตกแต่งไปด้วยโคมไฟหลากสี บนถนนมีเสียงประทัดดังมามิขาดสาย อีกทั้งเสียงการแสดงของชาวบ้านที่นำมาจัดแสดง

เช่น เวทีใหญ่ที่ใช้ร้องงิ้ว

เช่น การละเล่นไม้หึ่ง

และเช่นการแสดงเชิดสิงโต

แน่นอนว่าไม่มีการเชิดมังกร เนื่องจากมังกรเป็นสัญลักษณ์ของฮ่องเต้ ในสมัยนี้หากนำสัญลักษณ์ของฮ่องเต้มากระทำเช่นนี้คาดว่าคงมิดีแน่

หากจะเอ่ยว่าในงานเทศกาลโคมไฟนี้ ที่แห่งใดครึกครื้นที่สุด คงมิใช่หอนางโลม และมิใช่หงซิ่วจาว แต่กลับเป็นหลานถิงจี๋

ในค่ำคืนนี้ ณ หลานถิงจี๋ไม่เพียงแต่มีงานกวี อีกทั้งยังมีงานเทศกาลโคมไฟอีกด้วย

ในใจของชาวเมืองหลวงทุกคนนั้นรู้สึกว่างานกวีนี้สำคัญยิ่ง แต่ทว่าการที่จะทำให้กวีของตนนั้นถูกส่งต่อไปยังชั้นสามของหอหลานถิงเกรงว่าจะยาก แต่เทศกาลโคมไฟนั้นทุก ๆ คนสามารถเข้าร่วมได้ อีกทั้งยังมีของรางวัลอีกด้วย

ฟู่เสี่ยวกวนเดินจากหอซื่อฟางมายังท่าเรือเว่ยยาง และได้พบกับฉินเหวินเจ๋อและเยาวชนคนอื่น ๆ ด้วย

หนึ่งในนั้นฟู่เสี่ยวกวนเคยพบกับเขามาก่อน เขาคือต่งซิวหวยนั่นเอง เป็นบุตรชายของท่านลุงรองของต่งชูหลาน

ฟู่เสี่ยวกวนโบกไม้โบกมือทักทายพวกเขา จากนั้นก็ได้แบ่งกลุ่มเพื่อขึ้นเรือไปยังหลานถิงจี๋

แม้ยังมีเวลาอีกมากโขกว่างานกวีหลานถิงจี๋จะเริ่มขึ้น แต่ผู้คนมากมายได้เดินทางมา ณ หลานถิงจี๋ก่อนแล้ว

เนื่องจากงานโคมไฟได้เริ่มขึ้นแล้ว

โคมไฟรูปแบบต่าง ๆ ลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า บนโคมไฟเขียนตัวหนังสือไว้ช่างดูลึกลับยิ่ง

หลาย ๆ คนมองดูสิ่งนี้แล้วครุ่นคิด บางคนก็หัวเราะออกมา

ฟู่เสี่ยวกวนให้ความสนใจกับสิ่งนี้มากเช่นกัน เนื่องจากในชาติที่แล้วเขามิเคยเห็น

ซูซูก็ด้วย แน่นอนว่านางมิได้สนใจตัวอักษรบนโคมไฟ แต่นางหลงใหลในความงดงามที่หลากหลายของโคมไฟเสียมากกว่า

ต่งชูหลานดูตื่นเต้นมิน้อย นางเดินมาหยุดที่หน้าโคมไฟดวงหนึ่ง บนโคมไฟเขียนว่า “เพียงจุดและอักษรจื่อ แม่ทัพตัดรถทิ้ง”

คำใบ้นี้ช่างยากยิ่งนัก นี่คือสิ่งที่ฟู่เสี่ยวกวนคิดเมื่อเห็นคำใบ้ จากนั้นเขาเห็นต่งชูหลานขมวดคิ้วครุ่นคิด เนิ่นนานทีเดียว นางจึงได้ยิ้มออกมาแล้วเอ่ยว่า “ข้ารู้แล้วว่าคือตัวอะไร”

บอกตามตรงว่าฟู่เสี่ยวกวนไม่ถนัดเรื่องนี้นัก เขาจึงเอ่ยถามว่า “ตัวอักษรใดกัน ? ”

“ ‘字’ ตัวอักษรจื้อ ที่หมายถึงอักษรนั่นเอง !”

“เจ้าอธิบายให้ข้าฟังหน่อยได้หรือไม่ ? ”

“เขียนจุดลงไป จากนั้นตามด้วยตัวอักษรจื่อ ‘子’ คำว่าแม่ทัพ ‘军’ ตัดรถ ’车’ ทิ้งไป ก็รวมกันเป็น字พอดีมิใช่หรือ ?”

ฟู่เสี่ยวกวนจึงได้เข้าใจอย่างถ่องแท้ บรรดาผู้คนรอบข้างต่างพากันชื่นชม ต่งชูหลานหยิบโคมไฟนี้ไปยังหอหลานถิง เมื่อนางเดินกลับมาพบว่าในมือมีของรางวัลมาด้วย

ผู้คนรอบข้างจึงเกิดความสนใจกันขึ้นมา พวกเขาพยายามมองหาคำใบ้ที่อาจจะเดาออก และมีหลาย ๆ คนได้รับของรางวัล

ฟู่เสี่ยวกวนไม่ได้ร่วมด้วย เขามองไปยังต่งซิวหวย จนทำให้ต่งซิวหวยรู้สึกประหม่า เนื่องจากเขาเป็นสมาชิกของสมาคมกวีหลานถิงด้วย

“ท่านพ่อหมายความว่า…ให้ข้าดูว่าข้าจะสามารถติดตามเจ้าไปยังราชวงศ์อู่เพื่อเข้าร่วมงานเทศกาลฤดูหนาวในครั้งนี้ได้หรือไม่ ดังนั้นท่านพ่อจึงตั้งใจเชิญเจ้าและพี่ชูหลานไปรับประทานอาหารที่จวน…”

ต่งซิวหวยค่อนข้างอ้อมค้อม เขามิรู้จะเอ่ยมันออกมาอย่างไร เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นมองดูฟู่เสี่ยวกวนก็เอ่ยอีกประโยคที่ว่า “แน่นอนว่าหากเจ้ามีผู้อื่นคัดเลือกไว้แล้ว หรือไม่สะดวก ข้าไม่จำเป็นต้องเดินทางไปก็ได้”

ฟู่เสี่ยวกวนตบบ่าต่งซิวหวยเบา ๆ เขายิ้มแล้วเอ่ยว่า “คนตั้งหนึ่งร้อยคน จะเลือกคนในครอบครัวไปสักคนมิได้เชียวหรือ”

“เช่นนี้หมายความว่า เจ้าเห็นด้วยกับการให้ข้าเดินทางไปด้วยงั้นรึ ? ” ต่งชิวหวยเอ่ยถามด้วยความดีใจ

ฟู่เสี่ยวกวนพยักหน้า “เจ้าอย่าได้ตะโกนเสียงดังไป เรื่องนี้ข้าจะจำใส่ใจไว้ เมื่อถึงเวลาข้าเพียงเขียนชื่อเจ้าก็เพียงพอแล้วมิใช่รึ”

ต่งซิวหวยจึงได้ถอนหายใจออกมา จากนั้นทำความคารวะฟู่เสี่ยวกวนด้วยใบหน้าอันยิ้มแย้ม

เขาเคยคิดมาก่อนว่าตนและฟู่เสี่ยวกวนนั้นมิได้คุ้นเคยกันเท่าใดนัก อีกทั้งความสามารถของตนก็มิได้โดดเด่น ฟู่เสี่ยวกวนจะเห็นเขาในสายตาได้เยี่ยงไร

แต่ในค่ำคืนนี้เมื่อเขารวบรวมความกล้าเอ่ยออกมา คาดมิถึงว่าฟู่เสี่ยวกวนจะตอบตกลงโดยไม่แม้แต่จะครุ่นคิด

พี่เขยคนนี้ ช่างดีจริง !

“พวกเจ้าคุยสิ่งใดกันอยู่รึ ? ” ฉินเหวินเจ๋อเดินเข้ามา ในมือเขามีตุ๊กตารูปลิง

“กำลังคุยเรื่องคำใบ้พวกนี้นะสิ” ฟู่เสี่ยวกวนชี้ไปทางโคมไฟ “เหวินเจ๋อ เจ้าว่านี่คือคำใด ? ”

เมื่อเหวินเจ๋อได้ยินดังนั้น ก็คิดว่าฟู่เสี่ยวกวนตั้งใจจะทดสอบตนงั้นหรือ ?

เขารีบเก็บสีหน้าท่าทาง แล้วตั้งใจมองไปยังโคมไฟนี้พลางทำท่าครุ่นคิด

น่าสงสารยิ่งนัก ฟู่เสี่ยวกวนเพียงแค่เอ่ยออกไปเท่านั้นเอง คิดไม่ถึงว่าฉินเหวินเจ๋อจะจริงจังถึงเพียงนี้

ฟู่เสี่ยวกวนยักไหล่ จากนั้นมองหาซูซูกับต่งชูหลาน ทั้งสองหายไปเสียแล้ว ข้างกายเขามีเพียงซูโหรว

บัดนี้ซูโหรวมิได้กำลังปักผ้า แต่นางมองดูคำใบ้เหล่านี้อย่างสนใจ ดวงตาเรียวเล็กคู่นั้นคล้ายกับเบิกกว้างกว่าเดิม

ช่างกวนเหมี่ยวเดินมาข้าง ๆ ฟู่เสี่ยวกวนแล้วทักทายว่า “คุณชายฟู่ได้รางวัลมากเพียงใดแล้ว ? ”

ฟู่เสี่ยวกวนโบกมือแล้วกล่าวว่า “เดามิออกแม้แต่ตัวเดียว”

“เหอะ ๆ ! ”

ช่างกวนเหมี่ยวรู้สึกว่าคำพูดของฟู่เสี่ยวกวนนี้ไม่ตลกเอาเสียจริง

หากเขายังเดาไม่ออก แล้วผู้ใดเล่าจะเดาออก ?

เขายังคงถ่อมตนเสมอ เขาเลือกที่จะไม่เข้าไปแย่งโคมไฟกับเยาวชนเหล่านี้ นี่คือการให้อย่างแท้จริง เขาช่างเป็นผู้นำไปเสียทุกด้านจริง ๆ !