ตอนที่ 231 มัจฉามังกรว่อนเวียนว่าย (1)

ตอนที่ 231 มัจฉามังกรว่อนเวียนว่าย (1)

ถนนเส้นยาวสิบลี้ ได้มีชายหนุ่มยืนอยู่ตรงใจกลางของถนน

หยูเวิ่นเต้าที่แบกกระบี่ยาวไว้ที่หลังยังคงยืนอยู่ตรงกลางถนน สายลมของฤดูใบไม้ผลิยังคงอยู่ เหล่าพรรณไม้มองดูแล้วให้ความรู้สึกสดชื่นยิ่ง

แต่คนบนถนนเส้นยาวนั้นมีไม่มาก หยูเวิ่นเต้าทราบได้ว่าคนเหล่านั้นอาจจะไปจวนผู้ว่าเขตจินหลิงแล้ว

จวนผู้ว่าเขตจินหลิงมีฮั่วหวยจิ่นเป็นผู้นำของทหารรักษาการณ์ เขามิสามารถคาดเดาได้ว่าเกิดเรื่องใหญ่อันใดขึ้น ดังนั้นคำสั่งที่เขาได้รับมาก็คือการตรวจตราทั่วเมือง คนของหอชิงเฟิงทั้งหมดก็ได้เคลื่อนไหวแล้วเช่นกัน !

หงจวงนั่งอยู่บนหลังคาข้าง ๆ เขา กระบี่ยาวพาดอยู่บนขา และมองไปรอบด้านด้วยสายตาระมัดระวัง

หยูเวิ่นเต้าเดินไปทางร้านอู่เว่ยจาย เจียงหยูกำลังปิดร้าน นางอยากจะไปชมความสนุกสนานที่จวนของผู้ว่าเขตจินหลิง

เยี่ยงไรแล้วเรื่องที่เกี่ยวกับความลับของนายพลสูงสุดของกองทัพชายแดนตะวันออก ก็ไม่ทราบว่าผู้ว่าเขตจินหลิงผู้นั้นจะกล้าจับเขาหรือไม่

“ขนมกลีบดอกกุ้ยฮวาครึ่งชั่ง” หยูเวิ่นเต้าเอ่ยกล่าว

“คุณลูกค้ามาได้จังหวะพอดี หากมาช้ากว่านี้อีกเล็กน้อย ก็มิมีเหลือแล้ว”

“…กิจการของแม่นางมิเลวเลย”

“อือ ก็พอได้เจ้าค่ะ พอดีวันนี้ข้าต้องการไปชมความสนุกสนาน”

เจียงหยูนำขนมกลีบดอกกุ้ยฮวาใส่ลงถุงกระดาษอย่างว่องไวและส่งให้กับหยูเวิ่นเต้า หยูเวิ่นเต้าจึงเอ่ยถามขึ้นมา “จะไปชมความสนุกที่ใดกัน ?”

“จะไปดูที่จวนผู้ว่าเขตจินหลิง แล้วจากนั้นค่อยไปหลานถิงจี๋… คาดว่างานกวีของหลานถิงจี๋น่าจะเริ่มขึ้นแล้ว ข้าจะไปดูคุณชายฟู่ประพันธ์กวีเสียหน่อย”

หยูเวิ่นเต้าหัวเราะขึ้นมา “น่าจะมิได้แล้ว ข้าเพิ่งจะข้ามมาจากทางนั้น จวนผู้ว่าเขตจินหลิงได้ถูกทหารรักษาการณ์ปิดเฝ้าระวังไว้แล้ว เรือบนน่านน้ำทะเลสาบเว่ยยาง ก็ได้ถูกสั่งห้ามมิให้เดินเรือแล้ว ดังนั้น เจ้ามิไปเสียจะดีกว่า”

“หะ… ! ” เจียงหยูตกใจอยู่เล็กน้อย “ข้าขอถามคุณชาย เกิดเรื่องอันใดขึ้นงั้นรึ ? ”

หยูเวิ่นเต้าหันหลังจากไป และทิ้งไว้เพียงหนึ่งประโยค “เรื่องวุ่นวายเล็กน้อย”

ทันทีที่หยูเวิ่นเต้ากล่าวจบ ทันใดนั้นหงจวงที่อยู่บนหลังคาก็ได้ยืนขึ้น หลังจากนั้นก็กระโจนออกไป หยูเวิ่นเต้าเงยหน้าขึ้นไปมอง ทางตะวันตกของถนนเส้นยาวก็ได้มีเปลวไฟทะยานขึ้นสู่ชั้นบรรยากาศ

ดวงตาของเขาจ้องเขม็ง ขยับฝีเท้า และหายไปจากประตูหน้าร้านอู่เว่ยจาย

เจียงหยูวิ่งออกมา มองไปตามเปลวไฟ ก็พึมพำขึ้นมาว่า “สวรรค์ มีคนจงใจสร้างความโกลาหล ! ”

หลังจากนั้นนางก็พบเห็นว่ามีคนทะยานขึ้นจากใจกลางเปลวเพลิง มีประกายของดาบแสงของกระบี่ส่องประกายขึ้นมา นางรีบหันกลับไปยังร้านอู่เว่ยจาย ปิดประตูลง และหยุดความคิดที่จะออกไปเสีย

กระบี่ยาวของหงจวงทะยานบิน ฝ่ายตรงข้ามคือชายฉกรรจ์ที่ถือดาบไว้ วิถีดาบดุร้ายและดุดัน เดินบนเส้นทางที่รุนแรง

นักดาบของภูเขาดาบ !

หยูเวิ่นเต้ามิได้ไปสมทบหงจวง เพราะเบื้องหน้าของเขาก็มีคนยืนประจัญหน้าอยู่เช่นกัน เป็นสตรีที่ปิดบังใบหน้า ในมือถือดาบบางไว้อยู่

ทั้งสองสบตากัน ต่อจากนั้นก็เข้าปะทะ คาดมิถึงว่าจะใช้วิถีแห่งกระบี่ของป่ากระบี่

“เจ้าคือใคร ?” หยูเวิ่นเต้าเหวี่ยงกระบี่ของสตรีผู้นั้นออกแล้วเอ่ยถาม

“กฎของป่ากระบี่ ออกมาจากภูเขาแล้วทุกคนต่างเป็นนาย ระวังกระบี่ !”

กระบี่สะบั้นลมใบไม้ผลิ จะเกิดสายพลังไปทั่วสารทิศ ต้นไม้นั้นล้มลง โคมไฟบนนั้นจุดไฟติดกับต้นไม้ ไฟลุกโชนไปตามผืนหินบนถนนเส้นยาว

…..

…..

จันทร์กระจ่างฟ้า ค่ำคืนที่หนาวเหน็บช่างยาวนาน

หลานถิงจี๋ยังคงครึกครื้น แต่ความครึกครื้นนี้ได้ออกห่างจากโคมไฟและบทกวีไปแล้ว บัณฑิตส่วนมากกำลังคุยกันเรื่องราวของเฟ่ยอัน หลังจากนั้นก็พูดคุยกันถึงเรื่องการเมืองของราชวงศ์หยูในปัจจุบัน

แต่ละคนต่างฮึกเหิมและเร่าร้อน แทบอยากจะให้ตนเองได้เป็นอัครมหาเสนาบดีของราชวงศ์เสียเดี๋ยวนี้

เรื่องการพูดถึงทหารจากกระดาษข้อความที่ได้รับเมื่อครู่เป็นสิ่งที่บัณฑิตชื่นชอบ เพราะการพูดนั้นไร้หลักฐาน และมันดูเรียบง่ายมากเกินไป

ฟู่เสี่ยวกวนมิได้สนใจกับคำพูดเหล่านี้ เขาพาคนทั้งกลุ่มมายังริมทะเลสาบเว่ยยาง ทะเลสาบเว่ยยางใต้แสงจันทร์คลื่นทอเป็นประกาย ความมืดที่ห่างไกลราวกับกลืนเป็นแผ่นเดียวกับเส้นขอบฟ้า

เนื่องจากเรือบนน่านน้ำยังไม่ได้ถูกยกเลิกคำสั่ง เขาจึงมิทราบว่าสถานการณ์ของเมืองหลวงในตอนนี้เป็นเยี่ยงไรแล้ว แต่เมื่อนึกถึงการลงมือของคนในราชสำนักเหล่านั้น คาดว่าคงควบคุมสถานการณ์ได้แล้ว เพียงแต่แปลกใจอย่างมากที่ไม่ทราบว่าท้ายที่สุดแล้วเฟ่ยอันได้ถูกจับกุมหรือไม่

ในตอนนั้นเอง กลุ่มบัณฑิตด้านหลังของเขาก็มีคนเจ็ดคนได้ขยับเข้ามาใกล้เขาอย่างเงียบงัน

ยามนั้นเอง เยี่ยนเสี่ยวโหลวและหญิงสาวหนึ่งกลุ่มก็ปรากฏขึ้นมาใกล้เคียงกับพวกเขา

เยี่ยนเสี่ยวโหลวหันมองฟู่เสี่ยวกวน แล้วรู้สึกดีใจอย่างยิ่ง นางผละมาจากสตรีกลุ่มนั้น และวิ่งไปทางฟู่เสี่ยวกวน

ในตอนที่คนทั้งเจ็ดกำลังเข้าใกล้ฟู่เสี่ยวกวนทันใดนั้นก็รู้สึกถึงพลังงานบางอย่าง รู้สึกแปลกประหลาดเล็กน้อย พวกเขาต่างก็หยุดลง หลังจากนั้นก็หันสบตากับคนในกลุ่ม ทั้งเจ็ดคนนั้นมิใช่กลุ่มเดียวกัน แต่เป็นคนจากสองกลุ่ม

มี 4 คนหนึ่งกลุ่ม และเป็น 3 คนอีกหนึ่งกลุ่ม

คนทั้งสี่มาจากผู้มีฝีมือระดับสูงทั้งยี่สิบของเมืองหลวง นอกนั้นอีกสามคนกลับเป็นมือสังหารชาวยุทธที่ชือเฉาหยวนเชิญมา

พลังงานเยี่ยงนั้น ย่อมถูกปล่อยมาจากผู้มีวรยุทธ์ระดับสูงเฉกเช่นพวกเขา แน่นอนว่า ซูซูในยามนี้นางก็รับรู้ได้ ดังนั้นนางจึงวางกล่องฉินลง นั่งลงริมลำธาร วางฉินไว้บนขา สองมือวางลงบนฉินไปโดยปริยาย

การเคลื่อนไหวของนางทำให้ฟู่เสี่ยวกวนตื่นตัวฉับพลัน เขารับรู้ถึงอันตรายที่มาเยือน แต่สำหรับฉินเหวินเจ๋อและบัณฑิตเหล่านั้น พวกเขากลับคิดว่าสาวงามอย่างซูซูต้องการบรรเลงฉินใต้แสงจันทร์

พลังงานจึงหายไปทั้งอย่างนั้น ทั้งสองฝ่ายต่างมิทราบตัวตนของฝ่ายตรงข้าม ต่างฝ่ายต่างคิดอย่างคาดมิถึงว่าฟู่เสี่ยวกวนจะพาผู้ติดตามที่ทรงพลังเยี่ยงนี้มาด้วย ค่อนข้างตึงมือ แต่คำสั่งก็ต้องมาก่อน

เยี่ยงนั้นก็จัดการเขาก่อน !

ในยามที่ทั้งสองฝ่ายกำลังจะลงมือ เยี่ยนเสี่ยวโหลวก็บินถลาเข้ามาราวกับนกนางแอ่น และบังเอิญก้าวผ่านใจกลางของคนสองกลุ่มที่แข็งแกร่งนั่น กระบี่ยกขึ้น ดาบสั้นแทงออก คันธนูกำลังน้าวสาย อีกทั้งยังมีก็มีมีดสั้นที่ทอประกายวิบวับใต้แสงจันทร์